Ik was te gast bij Pauw en Witteman

Het gastenblog is verplaatst.

2009-09-08T10:53:00.003+02:00

Vanaf vandaag zijn alle nieuwe gastenblogs op deze locatie te vinden. Vanaf dit moment is het niet meer mogelijk om te reageren op berichten op dit weblog.

Klik hier om naar het nieuwe gastenblog te gaan.

Tinkebell blogt: "Zelden zat mijn mailbox zo vol met lieve mails"

2009-05-15T17:56:00.006+02:00

Nadat kunstenares Tinkebell een tas van haar eigen kat maakte, werd ze bestookt met haatmails. Die heeft ze gebundeld in een boek waarin ze ook persoonlijke gegevens geeft van de afzenders van de mails.

Dearest Pauw & Witteman kijker,

Wat fijn dat u allen zo massaal uw betrokkenheid heeft laten blijken. Zelden zat mijn mailbox zo vol met lieve mails en heel heel veel bestellingen voor het boek "Dearest TINKEBELL," wat morgen gelanceerd zal worden en naast de betere boekhandel ook in de stand van TORCH Gallery op ART Amsterdam verkrijgbaar is.
De exemplaren die ik zelf in mijn bezit had en gesigneerd te koop aanbood op mijn website zijn sinds vanmorgen uitverkocht. Voor een online bestelling zou u het nog kunnen proberen bij http://www.dejongehond.nl. Ik verwacht dat ook de voorraad daar na dit weekend uitverkocht zal zijn.

Uiteraard heb ik mij ook weer mogen verbazen over de hoeveelheid reacties die samen een tweede "Dearest TINKEBELL," zouden kunnen vormen. Wat bent u toch origineel: ik ga een tas van je maken! Je bent ziek! Ik ga je doodmaken! Ook de tips van 'echte' kunstenaars over wat ik allemaal zou kunnen doen om mijn projecten nog interessanter te maken zijn zeer bruikbaar. Dank u allen!

Maar dit was dus de ochtend na de uitzending.

Gisterenavond was heel gezellig. Laura, mijn contactpersoon met wie ik ondertussen al twee maanden bel en mail over dit project is een schat en we (Coralie Vogelaar en ik) zijn heel goed ontvangen. Sowieso zijn alle medewerkers bij de VARA altijd super aardig en betrokken. Bij de make-up werd ik zoals gebruikelijk direct weer weg gestuurd (niemand kan mij zo mooi opmaken als ikzelf!).
De uitzending verliep heel soepel en ondanks dat Bram een beetje onzinnige vragen stelde over mijn "My dearest cat Pinkeltje"-project: (Hoe interessant is het om te weten hoe mijn kat uiteindelijk dood ging en waarom? Dat vraag je toch ook niet aan de slager of de schoenmaker?) was het allemaal reuze gezellig. Jammer is dat de tijd altijd te kort is op televisie en je daardoor zelden elke nuance in je verhaal kunt brengen. Gelukkig bestaat er internet en mag ik u hier nogmaals voorzien van wat informatie. Het persbericht over "Dearest TINKEBELL," vindt u hier onder en voor een uitgebreid interview met Coralie en mij verwijs ik u gaarne naar het NRC Handelsblad. In het cultureel supplement van vandaag zal een alleraardigst artikel verschijnen, geschreven door Sandra Smallenburg.

Looove TINKEBELL.

Bekijk hier de gehele uitzending.

PERSBERICHT

“Dearest TINKEBELL”: Afzenders dreigmail worden publiek gemaakt in kunstwerk

Op 16 mei a.s. wordt het boek “Dearest TINKEBELL.” gepresenteerd: een verzameling van haat- en dreigmail die beeldend kunstenaar TINKEBELL. in de periode 2004-2008 ontving. Veel van de hatemail is een reactie op het project ‘My dearest cat Pinkeltje’ (2004), waarvoor TINKEBELL. van haar kat een handtas maakte.

Dit boek is gerealiseerd in samenwerking met beeldend kunstenaar Coralie Vogelaar, die onderzoek heeft gedaan naar de afzenders van de verschillende haat- en dreigmail. Naast de verschillende berichten die TINKEBELL. ontving, bevat het ook alle persoonlijke gegevens van de afzenders – foto’s, persoonlijke weblogs, huisadressen – voor zover deze door de afzenders zelf op het internet zijn geplaatst. Het grootste deel van de afzenders (c.a. 80%) opgenomen in het boek komt uit Amerika. Andere afzenders komen o.a. uit Nederland, België, Frankrijk, Spanje, Rusland, Groot Brittanië en Brazilië.

In het boek zijn tevens tekstuele bijdragen opgenomen van schrijvers zoals van NRC Handelsblad kunstrecensente Ine Poppe en filosoof en taalwetenschapper Vincent W.J. van Gerven Oei. Zij belichten de betekenis van de verschillende e-mails vanuit hun eigen discipline en vakgebied.
Zij plaatsen het boek in een bredere context om zo de tendens van de haat- en dreigmail als maatschappelijk fenomeen en artistiek-inhoudelijke verzameling te bezien.

TINKEBELL. en Vogelaar brengen met dit project een fundamentele omkering teweeg: De mogelijkheid om schijnbaar anoniem via het internet in te breken in de persoonlijke levenssfeer van publieke en semi-publieke personen wordt in het boek niet alleen ter discussie gesteld, maar ook van repliek gediend. Waar men het als gebruikelijk acht de kunstenaar ter verantwoording te roepen over zijn of haar werk, wordt met dit boek ook van beschouwers – critici – geëist dat zij rekenschap geven van hun handelen.

Irma Accord blogt: "Ik kan jullie vertellen dat het programma grote gevolgen heeft gehad binnen onze gemeenschap."

2009-05-14T13:26:00.004+02:00

Antropoloog Irma Accord ging in debat met Robert Vuijsje over zijn omstreden boek. Zij vindt het boek racistisch en seksistisch.

Dank jullie wel voor de kans om bij P&W aan tafel te schuiven. Het is geweldig om in een opiniemakend programma waar je dagelijks naar kijkt een van de opiniemakers te mogen zijn. Ik heb de punten die ik heb willen maken, n.l. opkomen voor de kwetsbare jongeren en genuanceerdere beeldvorming, gemaakt.

Ik vond de andere gasten erg interessant. Vooral de twee mentalisten hebben grote indruk op mij gemaakt met hun act tijdens de goed verzorgde naborrel. Boris Ditrich wens ik succes met het emanciperen van homo's in de wereld. Tijdens de naborrel heb ik nog met P&W kunnen napraten en had ik ook een heel prettig gesprek met de vriendin van Robert Vuijsje, een warme charmante vrouw!

Ik kan jullie vertellen dat het programma grote gevolgen heeft gehad binnen onze gemeenschap. Zojuist is er bij de lokale zender radio mart 2 uur lang gediscussieerd over dit voor onze gemeenschap zo belangrijke onderwerp. Ik heb geweldige reacties gekregen, o.a. 'Je bent een heldin, iemand die voor onze kinderen opkomt, go Irma en eindelijk iemand die zegt waar het op staat.'

Bekijk hier de hele uitzending.

Robert Vuijsje blogt: "Op zo'n manier is discussiëren niet fijn meer."

2009-05-14T11:40:00.002+02:00

Met zijn boek Alleen maar nette mensen won Robert Vuijse de Gouden Uyl. Antropoloog Irma Accord noemt het boek 'racistisch' en ging hierover in debat met Vuijsje.

Discussiëren is fijn. Sterker nog, wanneer mensen het niet met elkaar eens zijn, kan het alleen nog maar fijner worden. De mevrouw die tegenover mij aan tafel bij Pauw & Witteman tijdens een discussie mijn roman Alleen Maar Nette Mensen ‘een racistisch boek’ noemde, deed dat aan de hand van een vrij wonderlijke argumentatie. Een boek dom vinden, of slecht of smakeloos – allemaal prima. Maar racistisch is toch van een andere orde.

Na afloop van de uitzending vroeg ik haar nog een keer of ze wel besefte wat ze had gezegd. Haar redenering luidde als volgt: ‘In het boek komen een paar keer personages voor die racistische dingen zeggen. Dus het is een racistisch boek.’ Op zo’n manier is discussiëren niet fijn meer. Sterker nog, dan ben je uitgepraat.

Verder: niets dan lof. Het was een erg fijne uitzending.

Bekijk hier de hele uitzending.

Dieuwke van Kreel blogt: "Ik wil graag zoveel mogelijk uitweiden over mijn dwanghandelingen"

2009-05-12T22:49:00.004+02:00

Dieuwke van Kreel is te zien in Angst, de nieuwe film van Michiel van Erp. De film gaat over mensen die gebukt gaan onder hun angsten. Dieuwke vertelde in Pauw & Witteman over haar douche-obsessie.

Mijn optreden bij Pauw en Witteman heb ik als fantastisch ervaren. In het begin had ik mijn twijfels over mijn deelname, maar achteraf ben ik heel erg blij dat ik het gedaan heb. Alle mensen waren echt superlief! Ik wil iedereen dan ook heel hartelijk bedanken voor het me op mijn gemak stellen. Tijdens het gesprek had ik het gevoel dat ik vrij weinig aan het woord was. Toen ik de uitzending terug zag, zag ik dat dat absoluut niet het geval was. De reden waarom ik dat gevoel had, is waarschijnlijk dat ik het heerlijk vind om over mijn angststoornis te praten. Ik vertel graag ALLES! Maar ja, als ik dat zou willen, had ik wel drie shows nodig waarin ik de enige gast zou zijn. Ik denk dat we wel de hoofdpunten duidelijk behandeld hebben. Ik wil graag zoveel mogelijk uitweiden over mijn dwanghandelingen. Als ik één zo'n handeling zou beschrijven bij één dwanghandeling, ben ik waarschijnlijk al een halfuur bezig. Ik denk niet dat mensen weten hoeveel stress dit opwekt. Het MOET EN ZAL PERFECT zijn. Soms was ik de wanhoop nabij.

Ik heb heel veel lieve reacties gekregen per sms, telefoon, mailtjes, Hyves, en Facebook. Ik vind het zo lief van iedereen. Zo heb ik dus ook een heleboel reacties gekregen via Hyves, óók met persoonlijke verhalen. Ik had ook nooit verwacht dat iedereen zo open zou zijn over hun eigen angsten en stoornissen. Heel knap, moedig en lief van iedereen. Ik zou het heel leuk vinden om met een aantal mensen contact te onderhouden die er zelf ook last van hebben. Ik weet tenslotte wat ze doormaken. Ik weet dat ik heel vrolijk overkom en vaak grapjes maak over mijn stoornis, maar dat neemt niet weg dat het echt een verschrikkelijke stoornis is die je hele leven kan verwoesten. Dit is wederom een reden waarom ik zo graag over mijn stoornis praat. Mensen denken er zo licht over. En dat snap ik ook. Als je geen duidelijk beeld krijgt is dat heel logisch. Ik hoor van veel mensen dat ze de film schokkend vinden. Ikzelf vind dat wel meevallen, ook al weet ik wel beter. Dat komt gewoon doordat, hoe goed de film ook is, je de echte gevoelens nooit zult voelen. En dat is wat een angststoornis is, GEVOEL! Ik vind wel dat de film inderdaad heel heftig is en een goed en vooral breed beeld geeft van allerlei verschillende angsten. Kijken dus.

Ik zit er nu achteraf ook wel mee dat ik niet alles heb kunnen vertellen, tot in detail. Ik vind dat zó prettig! Soms zit ik er wel eens aan te denken om er een boek(je) over te schrijven. Geen limiet en totale vrijheid over je gevoelens en gedachten. Je kan er alles in kwijt. Ik hoop dat jullie allemaal hebben genoten.

Dikke kus, Dieuwke

Bekijk hier de gehele uitzending.

Hilda Huizinga blogt: "Aan Addy z'n laatste levenswens kon helaas niet meer worden voldaan."

2009-05-11T10:41:00.005+02:00

De broer van Hilda Huizinga is één van de dodelijke slachtoffers bij het drama op Koninginnedag in Apeldoorn. Hilda had in de uitzending graag nog wat meer verteld over orgaandonatie.

Helaas kon ik tijdens de uitzending niet iets meer vertellen over orgaandonatie terwijl dat voor mijn broer Addy een erg belangrijk onderwerp was. In de uitzending had ik al aangegeven dat mijn man 5 jaar geleden een harttransplantatie had ondergaan, wat zijn leven redde. Nadien werd voor Addy orgaandonatie iets wat bij het leven hoorde en dat je zoiets gewoon moet doen. Hij vond het meer dan normaal dat een ieder zich laat registreren als donor, vooral omdat hij zag hoe mijn man Jaap op het allerlaatste moment werd gered door een donorhart. Daarom was het voor Addy heel belangrijk dat zijn organen en weefsels na zijn dood beschikbaar werden gesteld om anderen te ‘redden’. Helaas bleek dit niet mogelijk omdat zijn lichaam in beslag werd genomen door Justitie in verband met forensisch onderzoek. Aan Addy z’n levenswens kon helaas niet meer worden voldaan…

Mede omdat onze regering niet de wet op de donorregistratie wil aanpassen overlijden er jaarlijks ruim 200 patiënten die op de diverse wachtlijsten staan onnodig omdat er veel te weinig donoren zijn. Op dit moment zijn er slechts 12 harttransplantaties uitgevoerd terwijl er op de wachtlijst een kleine zestig personen staan! Het zelfde beeld zien we terug op de andere wachtlijsten voor organen.

Omdat we zelf hebben ondervonden hoe schrikbarend dit allemaal is, hebben we na de transplantatie van Jaap de stichting www.worddonor.n l opgericht, die zich inzet om meer mensen te bewegen zich te laten registreren in het donorregister. Het is heel belangrijk om dat te doen zodat toekomstige nabestaanden ook weten wat de laatste wens is van een dierbaar familielid wat op sterven ligt. Met ervaringsverhalen van getransplanteerden, nabestaanden en wachtenden hopen we de juiste voorlichting te geven om zich te laten registreren in het donorregister.

Met www.worddonor.nl trekken wij het land in om met een stand aandacht te trekken voor dit onderwerp. We zijn actief op braderieën, evenementen, en waar we maar welkom zijn. Helaas ontvangen wij geen subsidies dus zijn we afhankelijk van donaties, schenkingen e.d. Daarom moeten wij, hoe triest ook, wel eens nee zeggen tegen uitnodigingen omdat we niet voldoende middelen hebben om het te bekostigen. Onze organisatie bestaat alleen uit vrijwilligers welke een hart en/of longtransplantatie achter de rug hebben en hun partners of kinderen.

Dit had ik nog graag toegevoegd aan het interview in de studio.

Bekijk hier de hele uitzending.

Thijs Berman blogt: "Gooien we de luiken dicht of keren we de crisis?"

2009-05-08T18:44:00.006+02:00

Thijs Berman is Europees lijsttrekker voor de PvdA. Hij ging in debat met de acht andere lijsttrekkers, onder meer over het wel of niet toetreden van Turkije tot de Europese Unie.

Soms kom je in het leven telkens dezelfde mensen tegen. Zo ook op donderdag 7 mei. Want s'avonds zat ik op een kruk naast de andere Europese lijsttrekkers zoals Hans van Baalen (VVD), Sophie in t Veld (D66) en Barry Madlener (PVV) bij het lijsttrekkersdebat van Pauw en Witteman. Diezelfde ochtend was ik nog in Straatsburg waar ik ook op een kruk naast Barry zat in de uitzending van Goedemorgen Nederland. Ondanks deze fysieke overeenkomst zijn de tegenstellingen met PVVer Barry Madlener zeer groot.

Ik vind het buitengewoon pijnlijk en schandalig dat de PVV mensen uitsluit vanwege hun geloof. Als politicus heb ik er niets mee te maken wat een ander gelooft, we zijn toch een vrij land? Er is toch vrijheid van meningsuiting? En zo mag ook de Amerikaanse president Obama zeggen wat hij vindt over Europa en Turkije. Dat Turkije nog niet klaar voor de Europese Unie is, is een andere zaak. Wij hebben in Europa heel heldere criteria opgesteld wanneer Turkije er bij mag en wanneer niet. En deze verkiezingen gaan niet om een keuze voor of tegen Turkije bij Europa. Het is nu nog even niet.

En de verkiezingen gaan ook niet om een keuze voor of tegen Europa. Ik zie Europa als een middel voor een sterker Nederland en een betere wereld. Gooien we de luiken dicht of keren we de crisis? Europa kán Nederland helpen in de economische crisis en zorgen voor werk in Nederland en in Europa. Wie dat wilt, die stemt op een partij die een beter Europa wil zoals de PvdA. Daar gaat het op donderdag 4 juni om.

Bekijk hier de hele uitzending.

Judith Sargentini blogt: "Denk groot, stem groen op 4 juni!"

2009-05-08T17:54:00.004+02:00

Judith Sargentini is Europees lijsttrekker voor GroenLinks, gisteren ging zij in de debat met acht andere lijsttrekkers.

Het was een hectische uitzending. Negen lijsttrekkers in een studio, ga er maar aan staan. Ik kan mij voorstellen dat het voor de kijker niet altijd even duidelijk was waar het debat over ging. Toch ben ik ontzettend blij dat er op televisie nu aandacht wordt besteed aan Europa. Het is belangrijk om aan het Nederlandse publiek te laten zien dat er wat te kiezen valt tijdens de verkiezingen van een nieuwe Europarlement. Ik kreeg een hoop positieve reacties na afloop. Hopelijk heb ik het GroenLinks-geluid goed kunnen overbrengen en mensen kunnen overtuigen om GroenLinks te stemmen. Wat mij betreft gaan de verkiezingen niet om ‘meer’ of ‘minder’ Europa, maar over een ‘groen’ in plaats van ‘grijs’ Europa.

Voor GroenLinks en de Groenen in het Europarlement is een grote vertegenwoordiging van levensbelang. Wij durven echt te kiezen voor oplossingen voor de klimaatverandering, maar hebben ook een plan om de economie weer opgang te helpen. Door te investeren in duurzame energie als wind en zon, isoleren van gebouwen, stimuleren van groene innovatie kunnen we namelijk de komende vijf jaar maar liefst vijf miljoen banen creëren in Europa. Als je over de dijken heen kijkt en verder denkt dan morgen, stem dan GroenLinks. Denk groot, stem groen op 4 juni! en daarna... kom ik graag weer eens aanschuiven.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Sophie in 't Veld blogt: "De nieuwelingen zullen erg moeten wennen aan debatcultuur EP"

2009-05-08T17:22:00.005+02:00

Sophie in 't Veld (D66) is Europeaan in hart en nieren en is wars van europessimisme. Dat bleek ook in het debat met de andere lijsttrekkers.

De meeste lijsttrekkers die gisteravond met elkaar in debat gingen, zullen na 4 juni zitting nemen in het Europees Parlement. Als nieuwelingen moeten ze de mores van hun nieuwe werkomgeving leren kennen, en na de kakofonie van gister die enigszins aan Italiaanse talkshows deed denken, vermoed ik dat ze erg zullen moeten wennen aan de debatcultuur in het Europees Parlement (EP).

Het debat is het EP is strak gedisciplineerd. Allereerst om praktische redenen: voor tolken is het onmogelijk om hun werk te doen als er méér dan een spreker tegelijk aan het woord is, of als sprekers elkaar in de rede vallen. Vandaar dat Wim van der Camp de door hem zo begeerde interruptie microfoon in het EP niet zal vinden (kennelijk meent hij dat op te vangen door de inzet van lawaaierige gadgets om collega’s in de rede te vallen).

En in de plenaire (voltallige) vergadering is de spreektijd per spreker beperkt tot een of twee minuten. Hierdoor wordt het debat soms statisch, maar het dwingt de sprekers wel bondig en to the point te zijn.

De debatcultuur in het Europees Parlement is daarnaast een mengeling van de nationale tradities: de polemische, intellectuele traditie van Duitsland, Britse spitsvondigheid en humor en Franse retorische hoogstandjes. Ballerig, puberaal gedrag en de andere sprekers in de rede vallen is in deze debatcultuur volkomen buiten de orde. Parlementariërs – meestal uit de hoek van ultra-rechts en ultra Eurosceptisch – die de aandacht proberen te trekken of het debat te verstoren met geroep en lawaai, kunnen rekenen op de hoon van hun collega’s.

Ook in het EP wordt wel actie gevoerd met zichtbare attributen, zoals T-shirts, vlaggetjes of tekstborden. Maar als het al te bont wordt, grijpt de Voorzitter in. Van mij mag het af en toe wel iets minder strak, een beetje ludieke actie van tijd tot tijd is leuk. Maar ook al wordt het EP steeds jonger en de debatten levendiger, ik vind het eigenlijk toch wel prettig dat we in het EP een oude traditie bewaren: die van de waardigheid van een huis van afgevaardigden.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Wim van de Camp blogt: "De motor van Europa komt op snelheid"

2009-05-08T16:24:00.004+02:00

Wim van de Camp was nestor van de CDA-fractie in de Tweede Kamer. Nu noemt hij zich 'de motor van Europa'.

Gisteravond was ik te gast bij Pauw en Witteman. Ik kom er graag. Leuke presentatoren en vooral een ontspannen sfeer. De laatste keer dat ik er was, in september, leverde het me zelfs de eretitel de motor van Europa op (www.motorvaneuropa.nl). Gisteravond was het een lichtelijk chaotische. Veel van mijn collega-lijsttrekkers hebben een enorme drive, en dat is goed, maar soms wel iets too much. Vergelijk dat met het Europees Parlement waar in de plenaire zaal nauwelijks gedebatteerd wordt.

Ben ik tevreden? Ja zeker, ik kon duidelijk maken waar wij voor gaan. Pro-Europees, maar wel kanttekeningen. Want Europa moet meer ambitie tonen de komende vijf jaren maar ook over bepaalde zaken niet gaan. Ambitie op de terreinen van energie, economie, immigratie en veiligheid. En laat aub gezondheidszorg, pensioenen, onderwijs en sociale zekerheid aan Nederland over. Het volgende debat lonkt: vanavond in Assen. De stad van de TT! Ik kan de gezichten van mijn collega's en hun argumenten dromen. Maar vervelen, ho maar. Wees gewaarschuwd, de motor van Europa komt op snelheid!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Natasja Oerlemans blogt: "Uiteindelijk heb ik toch mijn zegje kunnen doen"

2009-05-08T16:19:00.003+02:00

Natasja Oerlemans is Europees lijsttrekker voor de Partij voor de Dieren. In Pauw & Witteman ging ze in debat met haar acht concurrenten.

Wat een hectiek gisteren. Eerst de live uitzending van Goedemorgen Nederland vanuit Straatsburg en toen als een speer naar Amsterdam voor Pauw en Witteman. Het grootschalige leed van miljarden dieren in de bio-industrie komt nauwelijks aan bod in de discussie over Europa als je het aan de andere partijen overlaat. Terwijl dierenwelzijn en de toekomst van onze aarde juist de onderwerpen zijn waar de Europese Unie een flinke vinger in de pap heeft. Het dieronvriendelijke landbouwbeleid slokt bijna de helft van de Europese begroting op en heeft desastreuze gevolgen voor de wereldvoedselverdeling, de opwarming van de aarde en het voortbestaan van het tropisch regenwoud.

Toch worden de lijsttrekkersdebatten gedomineerd door de economische crisis en de mogelijke toetreding van Turkije. Ook belangrijk, maar de komende vijf jaar is het echt erop of eronder waar het gaat om de aanpak van de crises die de wereld teisteren zoals de klimaatcrisis en voedselcrisis. Andere partijen hebben allemaal wel mooie woorden over een duurzame en diervriendelijke toekomst, maar doen ze er in de praktijk niets aan. Het roer moet om in Europa en daar heb ik gisteravond aandacht voor willen vragen. Nu was dat bijna onmogelijk met negen lijsttrekkers die allemaal tegelijk hun punt wilden maken en over elkaar buitelden met oneliners, maar uiteindelijk heb ik toch mijn zegje kunnen doen!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Dennis de Jong blogt: "Wat een kippenhok..."

2009-05-08T16:03:00.003+02:00

Dennis de Jong (SP) ging met acht andere lijsttrekkers in debat over de Europese verkiezingen.

Als je negen lijsttrekkers bij elkaar zet, is het natuurlijk vechten om de microfoon, maar gisteravond bij Pauw en Witteman was het wel erg veel gekakel. Zo gaan de mensen natuurlijk nooit stemmen. Ik ben maar rustig gebleven. Gelukkig was het toch mogelijk een aantal belangrijke SP-punten te noemen.

Het was gelijk in het begin al duidelijk dat de VVD en D66 nog steeds niets geleerd hebben van de crisis: een soort bedrijfsongeval, waarna we weer gewoon op de oude weg doorgaan. Dat kan natuurlijk niet. De crisis heeft duidelijk gemaakt dat we doorgeslagen zijn met de vermarkting van onze samenleving. En dat mensen die het het hardste nodig hebben, juist ook in tijden van crisis, het minst beschermd worden: denk maar aan de werknemers met een tijdelijk contract (‘flexibilisering’ van de arbeidsmarkt is al jaren het stokpaardje van Brussel), de gepensioneerden (hoe durft de Commissie vorige week in een rapport aan te dringen op verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd – daar gaat Brussel helemaal niet over!) of de kleine zelfstandigen die nog steeds niet de leningen krijgen om met hart voor hun zaak door te gaan!

De discussie over de uitbreiding van de Europese Unie liet weer eens zien dat alle andere partijen over de hoofden van mensen heen willen beslissen. Niemand, ook de PVV niet, ging in op mijn oproep te beloven dat áls er na Kroatië nog andere landen voor lidmaatschap in aanmerking zouden komen, je dit soort belangrijke beslissingen per referendum voorlegt aan de bevolking. En dan natuurlijk daarna ook de uitslag van het referendum respecteert…

Alle partijen klagen over te weinig betrokkenheid bij Europa, maar vergeten vervolgens mensen er ook bij te betrekken! Zij weten nog steeds het beste wat goed voor ons is.

De SP weet dat het anders kan: we zijn steeds bezig om te buurten in de buurten, om met mensen te praten en dus ook te luisteren, en daar gaan we mee door. Wij hebben geluisterd en hebben gehoord: Nederland is wel degelijk betrokken en wil minder Brussel!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Dion Bartels blogt: "Vroeger ging het over return-on your money, tegenwoordig over return-of your money"

2009-05-06T15:30:00.006+02:00

Advocaat Dion Bartels wil van de Autoriteit Financiële Markten namen en rugnummers van frauduleuze beleggingsinstellingen.

Gisteravond was voor mij alweer de derde keer dat ik mijn opwachting mocht maken in Pauw & Witteman. Het is en blijft spannend om live voor een miljoen kijkers “het vuur na aan de schenen gelegd te krijgen”. De avond van 5 mei was een speciale avond, niet alleen wegens Bevrijdingsdag, maar ook door de tragische gebeurtenis op Koninginnedag in Apeldoorn.

Mijn kantoor Bartels Advocaten maakt zich al jaren druk over de inleg van ruim 70.000 beleggers die samen meer dan 5 miljard euro hebben geïnvesteerd in beleggingsfondsen.
Vroeger ging het over return-on your money, tegenwoordig over return-of your money.

Graag had ik tijdens de uitzending willen spreken over het Ponzifraude-rapport, Red Flags, helaas is dat niet aan de orde gekomen. Verder wil ik de lezer van dit blog wijzen op meer informatie over fraude met beleggingen. Kijk bijvoorbeeld op de website van Bartels Advocaten naar de 17 fondsen die beleggingsfraude hebben gepleegd. Een uitgebreid artikel op Quotenet.nl gaat in op de nieuwe Madoffs die de AFM op de korrel heeft.

Op 24 april jongstleden waarschuwt de AFM voor twaalf aanbieders zonder vergunning waarin ze “wel” namen noemen in het eigen persbericht, nu meldt de AFM; “onderzoek naar tien fraudezaken”, zonder namen te noemen. Deze uitzending van
Pauw & Witteman met daarin mijn optreden is pas compleet indien en zodra de AFM - naar verwachting in de loop van deze week - de namen bekend heeft gemaakt van de tien nieuwe fraudeurs, waarvan ParTrust er één is, zo blijkt inmiddels uit een bericht op de website van de AFM.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Khadija Arib blogt: "Het was alsof een puber zijn idool in het echt zou tegenkomen"

2009-05-06T14:08:00.005+02:00

Khadija Arib kwam als 15-jarige uit Marokko naar Nederland. Over haar leven tot nu toe schreef ze het boek Couscous op zondag.

Op 4 mei, herdenkingsdag, heeft Wim de Bie een indrukwekkende toespraak in de Nieuwe Kerk in Amsterdam gehouden. Onder de honderden aanwezigen was ook Hare Majesteit die de afgelopen dagen evenzeer geraakt is door het verschrikkelijke incident in Apeldoorn, als de miljoenen mensen die dit op tv hebben gezien. De toespraak van Wim de Bie heb ik op tv gevolgd en ik was hiervan zeer onder de indruk, met name hoe hij als kind de oorlog heeft ervaren. Hij nam ons mee in zijn jeugdervaring en wist dit op een menselijke en eenvoudige manier over te brengen.

Gisteren zat ik met Wim en Dion Bartels aan tafel bij Jeroen Pauw en Paul Witteman. Ik was uitgenodigd in verband met het verschijnen van mijn boek Couscous op zondag. Hierin beschrijf ik de geschiedenis van mijzelf, mijn familie en andere gezinnen uit onze straat in Rotterdam-Noord. Ik hoorde van Peter Kee (politiek redacteur, red.) dat Wim de Bie ook te gast was. Hij kwam vanwege zijn 4 mei-toespraak en zijn nieuwe boek Meneer Foppe & de hele reutemeteut. De hele dag voelde ik een kinderlijke spanning. Het was alsof een puber zijn idool in het echt tegen zou komen. Dat gevoel werd versterkt toen ik van mijn uitgever hoorde dat zij door een boekhandel werden gebeld waar het boek bleef want Wim de Bie wilde het graag lezen; voor mij een grote eer! Dat had ik zo graag in het programma tegen hem willen zeggen, maar daar kwam ik niet voor.

Ik was uitgenodigd om iets te vertellen over mijn boek, om over mijn geschiedenis te praten en over die van de Marokkaanse gezinnen die in dezelfde periode als ik en mijn moeder, naar Nederland kwamen. Ook dat was even wennen, want ik hoefde deze keer geen politieke standpunten uit te leggen of te verdedigen, maar alleen te spreken over mijzelf, migratie en de bijzondere verhalen van mensen.

Aan de vraagstelling en opmerkingen van Jeroen en Paul was duidelijk te merken dat zij het boek goed hebben gelezen. Zij wisten precies die elementen uit het boek te halen die persoonlijk en relevant zijn. Ook de anekdotes wisten zij eruit te vissen. Een fragment van Kees van Kooten en Wim de Bie in de persoon van de groentehandelaar (Wim) en de Turkse Nederlander Mehmet Pamuk (Kees van Kooten) werd uitgezonden. Dit fragment vormt voor mij een deel van ons collectief geheugen en maakte het gesprek over mijn boek aangenaam en ontspannen.

De discussie over Marokkanen wordt vaak in klagerige, beschuldigende, zure of in stoere taal gevoerd. Ik was blij dat het gisteren over gewone mensen ging die hier jarenlang verblijven en met hun dagelijks bestaan worstelen. Het gesprek over alle mooie en mindere mooie kanten van migratie werd ontspannen gevoerd. En dat is wat het programma van Pauw en Witteman uniek maakt. De verscheidenheid aan onderwerpen en mensen aan tafel maakte dat de tijd sneller ging dan ik dacht. Ik heb na het programma Wim de Bie mijn boek overhandigd en hij heeft mij zijn boek gegeven met een handgeschreven woord voor mij. Blij als een kind heb ik het boek op mijn nachtkastje gelegd. Dank je wel Jeroen en Paul!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Ton Duif blogt: "Zonder af te willen doen aan het belang van hoogwaardig lees- en taalonderwijs betreur ik het dat deze indruk is gewekt."

2009-05-04T14:46:00.009+02:00

Ton Duif is voorzitter van de Algemene Vereniging Schoolleiders. Hij was te gast in de uitzending over laaggeletterdheid.

Op maandag 4 mei was ik te gast bij P&W. Het onderwerp was laaggeletterdheid. Nu was deze uitzending al eerder opgenomen, namelijk op maandag 27 april, met de bedoeling dat dit zou worden uitgezonden op Koninginnedag. Wegens de afschuwelijke ontwikkelingen tijdens de rijtoer van de koninklijke familie is de uitzending uiteindelijk verplaatst naar maandag 4 mei.

In de uitzending wordt gewag gemaakt van het feit dat een ROC onderzoek heeft gedaan naar de leesvaardigheid van nieuwe brugklassers in het VMBO. Daaruit bleek dat 25% van de leerlingen met een veel te laag eindniveau de basisschool verlaat op het gebied van technisch lezen. Ik ben er tijdens de uitzending van uit gegaan dat dit onderzoek correct is verlopen en was daar ook verbaasd en bezorgd over. Pas na de uitzending bleek dat deze cijfers afkomstig waren van scholen in Kanaleneiland te Utrecht, een van de moeilijkste wijken van Nederland. Wat mij achteraf heeft gestoord, is dat daarmee de indruk is gewekt dat deze uitkomsten gelden voor alle scholen in Nederland. Zonder af te willen doen aan het belang van hoogwaardig lees- en taalonderwijs betreur ik het dat deze indruk is gewekt. Helaas staat alles op band en is niets te wijzigen. In het vervolg zie ik graag een wat zorgvuldiger journalistiek en ik heb zelf de les weer geleerd dingen niet te gemakkelijk voor ‘granted’ te nemen.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Kirsten Verdel blogt: "Helaas was er geen tijd meer voor kritische kanttekeningen bij Obama"

2009-04-24T10:19:00.006+02:00

Barack Obama is honderd dagen president van de VS. Kirsten Verdel hielp mee met zijn verkiezingscampagne en vertelt hoe Obama het doet.

“Ze hingen aan je lippen”, kreeg ik gisteravond na afloop ge-sms't, gemaild en getweet. Er sms'te zelfs iemand: “uniek! Je kreeg Paul en Jeroen stil!” Dat laatste viel volgens mij wel mee, maar het tekent denk ik wel een beetje de sfeer van het gesprek. Het was gewoon erg leuk. Maar na afloop kreeg ik ook de vraag waarom ik geen reclame had gemaakt voor mijn boek. Ik had er simpelweg niet aan gedacht. “Maar dat geeft niet hoor, dat kun je morgen in je Gastenblog nog doen”, vertelde iemand van de redactie me. Welnu, bij deze: voor wie meer wil weten over hoe het er achter de schermen van de Obama-campagne aan toe ging, zie www.vanrotterdamnaarhetwittehuis.nl.

Achter de schermen bij P&W had ik voor de uitzending een kort gesprek met Dick Berlijn. Hij vroeg zich af of het niet mogelijk zou zijn om bijvoorbeeld Obama en Medvedev een gezamenlijke boodschap te laten verkondigen met een ambitie waar de hele wereld zich aan kan committeren. Een nieuw gezamenlijk doel, vergelijkbaar met de man on the moon ambitie van Kennedy. Berlijn voegde eraan toe dat zijn vraag misschien wat naïef klonk, maar dat was ik niet met hem eens. Het klonk vooral erg ambitieus, en ambitie wordt wel vaker verward met naïviteit. Lastig realiseerbaar, dat wel. Want welk gezamenlijk doel zou het moeten zijn en hoe zou je mensen daarvoor moeten activeren? Van de millenniumdoelen, waar je het ook onmogelijk mee oneens kunt zijn met stellingen als 'alle honger de wereld uit' en 'elk kind naar school' komt ook niet alles zomaar uit. Misschien zouden de heren en dames wereldleiders zich daar eens wat opzichtiger achter moeten scharen in woord en vooral daad...

Na afloop van de uitzending probeerde ik Wouke van Scherrenburg en Paul Witteman het nut, of beter gezegd de leukigheid, van Twitter uit te leggen. Paul vond zichzelf 'te oud' voor dit soort nieuwerwetse fratsen. Tja. Ik heb het nog geprobeerd hoor, maar mijn uitleg viel deels in het water doordat het Twitterfonscherm weer eens bevroor toen ik de werking wilde laten zien.

Ik raakte ook aan de praat met wat mensen die als publiek in de zaal hadden gezeten. Wat ik van Obama als persoon vond. Ze waren enigszins verbaasd over mijn antwoord: saaiig. Maar ze begrepen het iets beter toen ik uitlegde waarom. Op de dag dat Obama na al die jaren vreselijk intensieve campagne -waarin elke stap die hij zette door tienduizenden journalisten van over de hele wereld op de voet werd gevolgd- eindelijk president werd, ging hij al om twee uur 's nachts naar bed, en hij stond om acht uur 's morgens alweer in de sportschool alsof er niets was gebeurd!

Het enige dat ik gisteravond echt jammer vond, was dat ik niet nog een minuutje extra had aan het einde van de uitzending om ook wat kanttekeningen over Obama's optreden te plaatsen. Die heb ik namelijk wel degelijk en ik vind ook dat hij zich echt nog moet bewijzen, maar voordat ik daar iets over kon vertellen was de uitzending al voorbij. Denk dus a.u.b. niet dat ik alleen maar laaiend enthousiast ben over de nieuwe Amerikaanse president, want zijn beloften en mooie woorden vertalen zich op termijn pas naar resultaten. Of die goed of slecht zullen zijn, is met name als het over de economische plannen of bijvoorbeeld Afghanistan gaat nog erg ongewis. Ik blijf hem volgen, met kritisch optimisme!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Ronald Plasterk blogt: "Doe alles wat je kunt doen, want dit is je enige kans."

2009-04-23T14:07:00.006+02:00

Minister Plasterk was uitgenodigd om over het voortbestaan van omroep Llink te praten. Net voordat de uitzending begon hoorde hij dat schrijver en columnist Martin Bril (49) was overleden.

Martin Bril is dood. Dat was de mededeling toen ik net vrolijk binnen kwam lopen in Studio Plantage. Het was logisch dat het programma startte met deze trieste mededeling, en daarna was het toch wat lastig om een vrolijk tafelgesprek te voeren over de uitzendtijd van Sesamstraat, de aanschaf van twee vliegtuigen, en andere zaken van relatief belang.

Twee weken geleden was ik bij een concert van Bob Dylan, en werd me verteld dat Martin Bril ook zou komen. Op het laatst bleek hij toch afgezegd te hebben in verband met zijn gezondheid. En nu is hij dood. Zo snel kan het gaan, en wat zijn we als mensen toch kwetsbaar. Leef je leven, geniet met volle teugen van het goede, deel je vreugde en je verdriet met allen die je dierbaar zijn, en geef jezelf volledig, stort jezelf erin, doe alles wat je kunt doen, want dit is je enige kans. Deze tijd komt nooit weerom. Ik weet niet of Martin het liedje kende “This is the time” van Billy Joel’s prachtige plaat The Bridge. Het is anticiperend nostalgisch: nog terwijl je geniet van het heden realiseer je je: er komt een dag dat ik aan deze gelukkige tijd terug zal denken. Martin: voor jou het refrein:

This is the time to remember
'Cause it will not last forever,
These are the days to hold on to,
'Cause we wont although we'll want to.
This is the time,
But the time's about to change.
You've given me the best of you but now I need
The rest of you.

Bekijk hier de hele uitzending.

Max Daniel blogt: "Ik wilde een grap maken dat het tijd werd om ook de henneptophypotheek aan te pakken."

2009-04-23T13:34:00.003+02:00

Max Daniel pakt als leider van de taskforce Aanpak georganiseerde misdaad de hennepteelt aan. Volgens de commissaris gaat er 2,4 miljard euro in om en maakt de georganiseerde misdaad er de dienst uit.

‘In de auto onderweg was ik me aan het voorbereiden op de uitzending. Ik had geen zin in vragen over het gedoogbeleid. Of dat nou wel of niet goed is, is een politieke beslissing. Daar ga ik niet over. Ik wilde het hebben over de georganiseerde hennepteelt. Niet iedereen beseft dat de wereld van de softdrugs kei- en keihard is. Er zijn al meer dan 25 liquidaties gelinkt aan hennep.

De complete ‘henneptop’ van de nationale politie was meegekomen naar de uitzending. Zij zijn de professionals die op de hennepcriminelen jagen. Mijn missie was om te vertellen hoe gewelddadig de georganiseerde hennepteelt is. Ik zag aan Jeroen Pauw en Paul Witteman dat het ook nieuw voor ze was. Aan tafel zat ook reclameman Charles van Rennesse. Er was ophef ontstaan over posters voor Koninginnedag met onder anderen Obama en Poetin. In de uitzending zei hij dat er nog een vierde poster was, maar die had hij teruggetrokken. Ik had sterk de indruk dat hij dat ter plekke verzon. Charles wist perfect hoe hij zo veel mogelijk zendtijd voor zijn reclamecampagne moest organiseren.

Ook aangeschoven was Hans Hoogervorst van de AFM. Hij had aangekondigd dat hij de tophypotheek wilde aanpakken. Tijdens de uitzending voerde hij een fel debat met Bas Millenaar van De Hypotheker. Ik zat op het puntje van mijn stoel om daar aan mee te doen. Ik wilde een grap maken dat het tijd werd om ook de henneptophypotheek aan te pakken. Toch maar niet gedaan, het was een serieus debat. In de hennepteelt worden veel hypotheken binnengehaald met vervalste papieren. Die woningen worden gebruikt voor illegale plantages. Ik zou Hoogervorst willen voorstellen dat er in de hypotheekakte een ontbindende voorwaarde komt wanneer blijkt dat er hennep in het spel is. Wij merken dat juist in de hennepteelt de onderwereld zich vermengd met de bovenwereld. Via afspraken met banken, verzekeraars en hypotheekvertrekkers proberen we ook daar barrières op te werpen tegen de henneptelers. Je moet het ze zo moeilijk mogelijk maken. We pakken de drugscriminelen ook financieel aan. Helaas kwam dat niet aan de orde tijdens de uitzending, maar ik kom volgend seizoen graag nog eens terug om daarover te vertellen.

Bekijk hier de hele uitzending.

Bas Millenaar blogt: "Als gast praat je ook mee over onderwerpen waar je niet voor bent uitgenodigd, dat maakt het extra leuk"

2009-04-22T17:33:00.005+02:00

Bas Millenaar van De Hypotheker vindt het geen goed idee dat de Autoriteit Financiële Markten tophypotheken wil afschaffen. Hij ging hierover in debat met de voorzitter Hans Hoogervorst.

Eerste vraag: wie is die man naast Poetin op de poster? Ik moest echt even goed kijken want Obama met een oranje haarband maakte hem voor mij onherkenbaar. Als gast bij Pauw & Witteman praat je ook mee over de onderwerpen waar je niet voor bent uitgenodigd. Dat maakt het extra leuk. Maar goed, ik was te gast vanwege het die ochtend gelanceerde idee van de AFM om de hoogte van hypotheken te begrenzen op 100% van de woningwaarde. Een lancering die nogal insloeg omdat hij totaal uit de lucht kwam vallen voor alles en iedereen. Maar hij sloeg vooral in door de onzinnigheid ervan.

Vanuit een grote bezorgdheid voor starters op de woningmarkt heb ik Hans Hoogervorst in de uitzending gezegd dat deze maatregel starters helemaal in de kou zet. De 10% kosten koper mogen van de AFM niet meer in een hypotheek gefinancierd worden. Pure discriminatie van de starter op de woningmarkt. Een starter moet dan voor een huis van 150.000 euro opeens zelf 15.000 eigen geld hebben om die kosten koper te betalen. Welke starter heeft dat nou? Of ze haken af en blijven dan maar huren of ze gaan een persoonlijke lening aan voor die 15.000 euro tegen een veel hogere rente. Een totaal averechts effect waar de AFM, zo bleek ook in de uitzending, niet over heeft nagedacht.

En om misverstanden te voorkomen; De Hypotheker is natuurlijk ook tegen onverantwoord hoge hypotheken. Ik noem ze wel eens ‘’over de top hypotheken’’. Het komt echt regelmatig voor dat wij tegen mensen zeggen: dit huis moet je niet willen kopen. Het is op de grens van wat je aankan en er moet niks misgaan. Daarom is het ook goed dat er een norm is die aangeeft dat iemand tussen 4 en 5 keer het bruto inkomen kan lenen. Een norm die, mits goed onderbouwd, ook overschreden kan worden. Dat is ook goed. Want een huis kopen en daarbij de juiste hypotheek vinden is echt maatwerk en geen enkele situatie is hetzelfde.

Ik schrijf dit de ochtend na de uitzending en ik hoor uit onze winkels al dat de eerste vragen van starters hierover worden gesteld. Er is direct ongerustheid. Begrijpelijk. Starters hebben het gevoel dat ze de kans wordt ontnomen om door middel van een eigen huis ook eigen vermogen op te bouwen. Gelukkig zijn de reacties vanuit de markt unaniem op dit idee: niet doen en bovendien ook niet nodig.

Alternatief: Verhoog de NHG grens naar 350.000 euro. Veel meer mensen kunnen hier dan gebruik van maken. Iedere deelnemer krijgt een permanente rentekorting en is dus voordeliger uit. De banken kunnen met een dergelijke garantie eenvoudig de lening verstrekken en zo komt de woningmarkt weer op gang.

Bekijk hier de hele uitzending.

Heleen Mees blogt: "In Nederland laten we veel te veel kansen liggen!"

2009-04-19T21:11:00.003+02:00

Econoom Heleen Mees bepleit een hervorming van de Nederlandse verzorgingsstaat naar een kansenmaatschappij naar New Yorks voorbeeld. Ze ging hierover in debat met fractieleider van de SP, Agnes Kant.

Na de uitzending hebben we lekker geborreld en nagepraat met Jeroen, Paul en de andere gasten in het café beneden de studio. Agnes Kant was daar veel relaxter dan tijdens de uitzending. Jammer dat ze mijn pleidooi voor een kansenmaatschappij naar New Yorks model niet steunde.

Ik woon nu bijna tien jaar in New York. In het gebouw waar ik woon is 24 uur per dag, 7 dagen per week een doorman aanwezig, er is een poetsvrouw en een conciërge die voor reparaties en klein onderhoud zorgt. Nannies zorgen voor de kinderen in de buurt en dogwalkers laten de honden uit. Koeriersdiensten en taxi’s rijden af en aan. En op steenworp afstand van mijn huis een deli, een stomerij, een bakker, een Starbucks, een kledingmaker, een nagelstudio, een slijterij, een bloemenstalletje en een parkeerservice. De winkels zijn de hele week tot negen uur ’s avonds open en de deli zelfs dag en nacht.

Wat New York zo bijzonder maakt is dat ik daar de hele dag mensen tegenkom die een totaal andere achtergrond hebben dan ik. Ze zijn geboren in China, Mexico of ergens anders en komen naar New York om de Amerikaanse droom te leven. De banen in de persoonlijke dienstverlening bieden migranten, die vaak de taal nog niet spreken, kansen om een bestaan op te bouwen. Terwijl migranten in Nederland vaak in een uitkering belanden.

Niet alleen ongeschoolde migranten komen hun geluk beproeven in New York. Integendeel. De stad is een ware talentenmagneet. De energie en opwinding van het leven in zo’n mensenkluwen zijn voor velen onweerstaanbaar. Daarom pleit ik er in mijn nieuwe boek Tussen hebzucht en verlangen voor om de Nederlandse verzorgingsstaat om te bouwen naar een kansenmaatschappij naar New Yorks model.

In Nederland laten we veel te veel kansen liggen!

Bekijk hier de hele uitzending.

Karsu Dönmez blogt: "Oef, ik moest dus een uur van te voren één van mijn eigen nummers inkorten"

2009-04-17T13:29:00.004+02:00

Een platenmaatschappij heeft ze nog niet, toch staat de 18-jarige zangeres Karsu Dönmez binnenkort voor de tweede keer in de New Yorkse zaal Carnegie Hall.

Ik heb na de uitzending van 13 april 2009 zo veel positieve reacties ontvangen! Ik heb de uitzending zelf gisteren helemaal terug gekeken en vond het wel grappig om mezelf zo bij die twee kritische vragenstellers aan tafel te zien. En ja, zenuwachtig was ik wel.

Voor de uitzending ging het er erg hectisch aan toe. In de make-up, de muzikanten bij elkaar vinden, soundchecken, kleren aandoen, doornemen wie er die avond nog lekker gezellig aan tafel naast me zit, de foto's verzenden voor op het beeld op de achtergrond.. ik kan zo nog wel even doorgaan.

We zouden ook nog voor het eerst proberen om in het begin van het programma de eerste 30 seconden te vullen met mijn muziek. Oef, ik moest dus een uur van te voren één van mijn eigen nummers inkorten. Welke noten haal ik eruit? Snapt mijn band het dan nog? Uiteindelijk ben ik er met behulp van iedereen uit gekomen.

En dan showtime!

Super vond ik het allemaal! Ik wil dan hierbij iedereen bedanken die aan de uitzending heeft meegeholpen. Van camera mannen/vrouwen tot geluidstechnici, van redacteurs tot aan de presentatoren. Dank jullie wel!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Fouad Sidali blogt: "We hadden het over ditjes en datjes, maar niet over de legerimam waarover we zouden debatteren"

2009-04-15T17:53:00.004+02:00

Amsterdamse stadsdeelbestuurder Fouad Sidali ging in de uitzending met PVV'er Hero Brinkman in debat over de omstreden legerimam.

Gisteren was ik te gast aan tafel van de heren Pauw & Witteman. De ontvangst was geweldig. Ik liep door het café naar de redactie, maar onderweg werd ik al vriendelijk aangesproken door een redacteur. Nadat ik me had voorgesteld werd ik samen met één van de andere gasten naar een verblijf gebracht waar het goed toeven was. Het voelde goed aan. De sfeer was er één van: ‘we zijn blij dat je er bent en we gaan er samen een mooie uitzending van maken. Ik nam samen met mijn voorlichter nog even de laatste punten door en kreeg ondertussen een cappuccino onder mijn neus geschoven. Het tafeltje met daarop mijn kopje koffie werd door de gastvrouw nog even makkelijk voor mij neergezet.

Een paar minuten later kwam ook de heer Hero Brinkman binnen, waar ik mee in debat zou gaan. We maakten aangenaam kennis met elkaar. We hadden het over ditjes en datjes, maar niet over de legerimam waarover we zouden debatteren. Het leek een ongeschreven regel dat we het daar vóór de uitzending niet over moeten hebben.

Na de schmink werd ik naar de studio gebracht waar ik, alsof ik een bokser was, aan het publiek werd gepresenteerd. Ik vroeg de redacteur nog of mijn muziekje op scherp stond. Nog voor de uitzending begon kon het publiek vragen stellen aan de tafelgasten. Dat vond ik een slim idee van de redactie. Hiermee geef je het publiek het gevoel meer te zijn dan alleen maar ‘luister- en klapvee’.

Ik heb een prettige ervaring achter de rug. Het was een goed debat. Eén van mijn uitspraken is me bijgebleven: “Nu komen we bij de kern van de zaak. Het is de PVV niet te doen om de columnist zelf, maar ze willen geen moslims of mensen met een dubbele nationaliteit in dienst bij de overheid.” Deze uitspraak was in de trend van, nu komt de ware aap uit de mouw. Ik heb ontzettend veel sms'jes, mailtjes en telefoontjes gekregen van mensen die me complimenteerden. Tijdens de borrel na de uitzending sprak ik met Hero Brinkman. In dat gesprek hadden we het over ditjes en datjes zoals voor de uitzending. Het was weer gezellig. Je hebt zo van die avonden waar de sfeer er goed in zit. Dat was gisteren het geval bij een ‘avondje Pauw en Witteman’.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Auke Kok en Dido Michielsen bloggen: "Onze kinderen zo groot te zien afgebeeld op videowalls greep ons eerlijk gezegd een beetje naar de keel"

2009-04-15T15:16:00.005+02:00

Auke Kok en Dido Michielsen adopteerden twee Chinese meisjes: Lisa en Lin. Gevieren maakten ze een reis naar China en bezochten de kindertehuizen waar de meisjes ooit verbleven.

Je persoonlijke belevenissen in een boek optekenen blijkt toch weer iets anders dan ze met beeld en geluid toelichten. Om te beginnen ben je de controle over het onderwerp kwijt. Je kunt niet veel anders doen dan je overgeven aan de genade van de programmamakers en presentatoren.

Terugkijkend: alle hulde aan de samenstellers die uiterst zorgvuldig zijn omgegaan met de herinneringen van ons gezin. Na het pittige debat tussen de heren Brinkman en Sidali was ons boek aan de beurt. Interessant hoe anders met huidskleur en dubbele nationaliteiten werd omgegaan nu het een adoptiegezin betrof. Het boek, dat vandaag pas officieel wordt gepresenteerd, was opeens een gegeven. Niet langer iets dat in onze hoofden en onze computers leeft. Dat had toch ook wel iets feestelijks.

Natuurlijk hadden we er nog veel langer over willen praten, dieper in willen gaan op het verschijnsel adoptie en hoe onze kinderen en andere geadopteerden met hun identiteit omgaan. Helaas. Het fragment uit Spoorloos, waarin Chinese ouders ontroerd de beelden van hun in Nederland opgroeiende dochter bekijken, illustreerden treffend hoe moeilijk het is om een kind af te staan – en om te zijn afgestaan door je ouders. Oké, wij hebben er meer dan tweehonderd bladzijden voor nodig om onze reis naar het geboorteland van onze dochters te beschrijven en dezelfde problematiek aan de orde te stellen. De Surinaamse brassband blies hierna al onze sentimenten weer aan de kant.

De reacties van vrienden en vreemden die ons nu al, binnen twaalf uur na uitzending, bereiken zijn uitermate positief. Kennelijk kwamen we heel wat meer ontspannen over dan we ons voelden. Onze kinderen zo groot te zien afgebeeld op videowalls greep ons eerlijk gezegd een beetje naar de keel. Fijn dat het niet te zien was. We hopen dat ons verhaal eraan bijdraagt dat 'er anders uitzien' onverlet laat dat je hier welkom bent of een thuis kunt vinden. Met een gelegitimeerd verlangen naar die andere plek op aarde.

Bekijk hier de volledige uitzending.

=====
Auke Kok en Dido Michielsen, Lisa & Lin. Vijf weken terug naar China, Uitgeverij De Bezige Bij, ISBN: 978-90-234-4018-5

Lees hier een voorproefje van dit boek. U heeft een PDF-reader nodig om dit te kunnen lezen.

Mark Rutte blogt: "In Nederland lijkt een Nieuwe Apartheid te ontstaan"

2009-04-13T15:07:00.008+02:00

VVD-fractievoorzitter Mark Rutte vindt dat gemeentes moeten ophouden met het steunen van projecten die de integratie tegengaan. In de uitzending ging hij in discussie met de Utrechtse burgemeester Aleid Wolfsen.

Reden van mijn komst was een opinieartikel dat ik samen met mijn collega Paul de Krom, woordvoerder integratie binnen de VVD-fractie, heb geschreven. In dat artikel hebben wij onze zorgen geuit over de Nieuwe Apartheid die in Nederland lijkt te ontstaan.

Als voorbeelden heb ik gebruikt dat in Amsterdam gescheiden inburgeringscursussen worden gegeven. Is dat een manier om in onze samenleving, een samenleving waarin man en vrouw al jaren gelijk zijn, waar feministische golven lang voor is gevochten, te integreren? Gescheiden loketten bij een moskee in Utrecht, de gescheiden zitplaatsen in een theater in Rotterdam. Is dat wat wij willen uitstralen? Komt u gerust, wij passen onze voorzieningen (nota bene door de overheid gefinancierd!) zo veel mogelijk aan u aan? Wat mij betreft, wat mijn partij betreft, is dat onacceptabel. Aleid Wolfsen was het niet helemaal met mij eens. Hij vindt het juist belangrijk dat vrouwen voor ‘vrouwenzaken’ bij een apart loket terecht kunnen. Ik vraag me nog steeds af welke intieme vrouwenzaken dan bij zo’n gemeenteloket besproken moeten worden.

Maar er was meer waar we het niet over eens waren. Ik maak mij grote zorgen over de aanpak van Marokkaanse raddraaiers in grote steden als Amsterdam, Rotterdam, maar ook zijn stad, Utrecht. Groepen van zo’n vijftig Marokkanen terroriseren de buurt, pesten mensen weg die zij in hun buurt niet tolereren. Mensen met een andere seksuele geaardheid bijvoorbeeld.

Ik ben van mening dat je dat tuig keihard moet aanpakken. Opjagen, oppakken, streng veroordelen en pas weer de straat op nadat je je straf (celstraf, geen taakstraf!) hebt uitgezeten! Geen kopjes thee drinken, geen volleybaltoernooi, niet gezellig samen de kozijnen schilderen, maar laten weten dat we dit gedrag NIET zullen accepteren, en maatregelen nemen!Het werd een pittig gesprek. Natuurlijk begrijp ik best dat het voor een burgemeester niet eenvoudig is. Maar ik wil wel zeker weten dat de urgentie van het probleem duidelijk is! Ik geloof dat vrijdag goed te merken was hoe hoog deze problemen in elk geval mij zitten.

Ik zal er dan ook voor blijven knokken om ze op te lossen!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Bart Weetjens blog: "Je zou de trots moeten zien in de ogen van de rattentrainers"

2009-04-10T15:31:00.005+02:00

Bart Weetjens traint ratten om in Afrika landmijnen en Tuberculose op te sporen. De beestjes zijn daar volgens Weetjens uitermate geschikt voor. De mijnen zorgen jaarlijks voor duizenden doden.

Ratten die landmijnen ruimen en Tuberculose opsporen: geen alledaags onderwerp, wel een succesverhaal over hoe Noord-Zuid samenwerking duurzame ontwikkeling kan bewerkstelligen. Je zou de trots moeten zien in de ogen van de rattentrainers. Waar zij vroeger afhankelijk waren van buitenlandse hulp voor moeilijke, dure en gevaarlijke detectietaken, worden ze nu zelf experts die hun expertise internationaal gaan inzetten.

Indien u het wenst kan u deelnemen aan dit succes, door onze actie mee te steunen. Wij hebben het ambitieuze plan opgevat om in samenwerking met de Noorse NGO Norwegian People's Aid in de volgende twee jaar Zambia volledig mijnenvrij te maken. Door speurratten in te schakelen in het ontmijningsproces, kunnen wij dit realizeren tegen 50-60% van de normale kostprijs. We hebben momenteel nog 716.000 Euro nodig om dit te kunnen realizeren.

Steunen kan op verschillende wijzen. Voor slechts 5 Euro per maand kan u een HeroRAT adopteren via http://www.herorat.org/ U krijgt dan een certificaat, foto's en regelmatige nieuwsbrieven van je HeroRAT toegestuurd. Erg informatief, en een ludieke manier om rechtstreeks met het project betrokken te zijn. Indien u liever een fiscaal attest ontvangt voor uw bijdrage, kan u een storting doen via het Oranjefonds, op rekening ING 66 71 64 200 of Postbank 6550 met mededeling: TGE - L80689 - APOPO.

Namens de kwetsbare gemeenschappen die wij dienen heet ik u van harte dank.

Bekijk hier de hele uitzending.

Robin van Galen blogt: "Natuurlijk vertel je liever iets over je successen dan over je dieptepunten"

2009-04-10T10:58:00.004+02:00

Coach van het jaar 2008 Robin van Galen behaalde met zijn dames-waterpoloploeg Goud op de Olympische Spelen in Beijing. De weg naar Goud omschrijft hij in het boek Mijn Olympische missie.

Ik heb er gisterenavond van genoten. De uitzending was leuk en positief van karakter. De verschillende gasten waren zeer verschillend maar vulden elkaar toch ook weer goed aan en het was leuk om voor en na afloop van de live uitzending met elkaar kennis te maken en na te praten.

De vragen die Paul en Jeroen op me af vuurden waren prima te beantwoorden. Natuurlijk vertel je liever iets over je successen dan over je dieptepunten, maar als je een boek schrijft waarin dat staat, weet je dat je dat kan verwachten.

Dit keer gelukkig geen vragen over de slagvaardigheid van de KNZB (de nationale zwembond). Diezelfde dag waren er tien journalisten gekomen naar de boekpresentatie in Gouda waarin dit thema toch wel een beetje de overhand kreeg. Dat vond ik best jammer, want ik heb bij de bond zeven leuke jaren gehad en ik zou het jammer vinden als dat of het boek (waar het uiteindelijk om ging) naar de achtergrond verdween.

Natuurlijk is er van alles mis met de daadkracht, slagvaardigheid en professionaliteit van de KNZB en ik heb daar inderdaad een aantal kritische zaken over in het boek staan. Wat dat betreft ben ik het eens met de column van Pieter van den Hoogenband die daar een paar weken geleden ook iets over schreef. De kunst voor de zwembond is nu om niet achterover te gaan zitten en te gaan zitten wijzen, maar om juist adequaat en proactief te reageren.

Of ze dat doen ? De tijd zal het leren.

Bekijk hier de hele uitzending.

Herman Pleij blogt: "Jammer vind ik de gemiste duim van Máxima"

2009-04-09T13:09:00.005+02:00

Wat heeft tien jaar Maxima ons gebracht? Dat kwam cultuuurhistoricus Herman Pleij aan tafel vertellen. Achteraf had hij graag nog mee willen vertellen.

Wat hebben moslims toch met schoenen? Ik had het Kader Abdollah willen vragen, maar zijn staccatoretoriek met veel zelfreflectie in de derde persoon laat weinig ruimte: ‘Kader zoekt identiteit - Kader ís identiteit - Kader is Kader’. Zoiets dus. Hij kwam net terug uit Afghanistan waar hij een halve marathon gelopen had. En hij begon meteen over schoenen die hij kwijt was. Vervolgens een helletocht om nieuwe schoenen te vinden. Dan verschijnt hem op miraculeuze wijze een paar Nikes.

Voortdurend schoenen uit en schoenen aan in zijn cultuur. En ook nog heel geschikt om mee te gooien. Crisismanager Ben Verwaayen van Alcatel gooit de vertrouwde termen over de kredietcrisis hoog in de lucht, om ze weer eens in een ander arrangement op te vangen. Geen kredietprobleem maar een kwestie van vertrouwen. Niet op het huishoudboekje passen maar daadkrachtig optreden. En natuurlijk doet de regering alles fout. Maar wat moeten ze dan in Den Haag? Miljarden euro’s bijdrukken? De antwoorden glijden steeds weg in nog meer analyses achteraf. Tenslotte wringen Paul en Jeroen er een antwoord uit over beter onderwijs. Wie kan daar tegen zijn?

Zelf laat ik ook veel liggen. Jammer vind ik de gemiste duim van Máxima. Die stak ze op bij de laatste rit in de Gouden Koets op Prinsjesdag. Tegelijkertijd brak een brede lach door, kennelijk zag ze iemand onderweg die ze goed kende. Doordat ik die dag griep had, keek ik me suf aan tv. Maar maakte de koorts dat ik zag wat ik wou zien? De redactie vond het moment gelukkig terug. Kijk mij nou eens, net een echte koningin. Máxima kan goed relativeren, ronduit haar emoties tonen, spontaan zeggen wat ze vindt (beetje dom) en toch een charismatische betrokkenheid tonen bij hoog en laag. Heel Hollands, maar wel in een exotische verpakking. En dus ook geschikt voor de wereldmarkt. Dat had ik willen zeggen, met nog tien dingen meer. Gemiste kansen? Maar goed ook. Want zo hoort het bij een praatshow die elke avond het succes moet verdienen. Nou ja.

Bekijk hier de hele uitzending.

Yora Rienstra blogt: "Op televisie lijkt alles groter dan in het echt"

2009-04-08T18:04:00.005+02:00

Jonge kleinkunstenaar Yora Rienstra was te gast omdat ze de winnaar is van de Wim Sonneveldprijs 2009. Het was haar eerste televisie-interview.

Gisteravond was ik te gast bij Pauw en Witteman. Een bijzondere ervaring mag ik wel zeggen. Ik kijk het programma regelmatig, en natuurlijk heb ik weleens gefantaseerd hoe het zou zijn om daar als gast te mogen zitten. En gisteren zat ik er dus daadwerkelijk. En inderdaad, op televisie lijkt alles groter dan in het echt.

De reden waarom ik er zat, voor diegene die het niet hebben gezien, was omdat ik afgelopen maandag de Wim Sonneveld prijs heb gewonnen. Dat was een intensief, maar ontzettend leuk en waardevol traject. Het moment dat ik in de coulissen stond en hoorde dat ik had gewonnen, was ongelofelijk. Ik dacht he he…eindelijk…nu gaat het beginnen! En dat gebeurde ook. Meteen werd ik de volgende ochtend wakker gebeld door de redactie van Pauw en Witteman. En ik was de hele ochtend te zien bij het NOS Journaal. Ik heb nog nooit zoveel telefoontjes, e-mails en sms'jes ontvangen. Het voelt alsof ik jarig ben, maar dan in het kwadraat!

De sfeer tijdens de opnames van Pauw en Witteman was heel ontspannen, daardoor was ik uiteindelijk zelf niet meer zenuwachtig. Buiten dat vond ik het ook allemaal zeer vriendelijke mannen. En heeft Cees Maas me beloofd naar mijn voorstelling te komen.

Het mooiste moment vond ik dat ze het nummer van Herman van Veen lieten horen, wat ik voor hem heb geschreven. En het leuke is, hij heeft de uitzending gezien! Ik kreeg een hele lieve mail van hem en een gigantische bos bloemen.

Mijn eerste echte televisie interview was spannend, maar zeker voor herhaling vatbaar!

Bekijk hier de hele uitzending.

Barbara Summa blogt: "Beter een enge zekerheid dan die verstikkende onzekerheid van de laatste twee dagen"

2009-04-08T10:49:00.006+02:00

Barbara Summa is Italiaanse en haar familie woont in het gebied dat maandag getroffen werd door een aardbeving.

Ik maakte gisteren, eenmaal thuis na de uitzending, de balans op van de eerste dag na… na wat eigenlijk? De tragedie? De verwoesting? De beving, laat ik het zo maar noemen, want dat is lekker neutraal. Dat Ugo de Paolis, de burgemeester van Paganica, de gemeente waar Onna onder ressorteert, op een zeker moment op het plein een lijst met namen heeft voorgelezen van degenen wiens lijken al verzameld waren.

Ugo, die ken ik. Mijn vader kende hem. Zijn familie maakt de lekkerste hammen ooit gegeten, heb ik ooit in mijn kookrubriek in Italië Magazine geschreven. En over deze streek zei ik nog in december: “Bij ons, in de provincie l’Aquila, zijn de fagioli di Paganica, een dorpje net buiten de stad aan het begin van de weg naar de skipistes van Campo Imperatore, beroemd. Maar wat de meeste niet weten, is dat in een gehucht van Paganica, Onna, ze een bijna gelijke soort boon kweken, die veel beter is, want de akkers daar liggen meer in het midden van de dal, net naast het riviertje, en de schil van deze ronde, witte bonen een dun vliesje is, iets dat door de gourmets zeer gewaardeerd wordt.”

Na gisteren hoef ik even niet meer uit te leggen waar Paganica en Onna liggen. Maar ik had het graag anders gewild. Zo is het met onze provincie: al die halfverlaten dorpjes rond l’Aquila, allen met een burcht, stadsmuur, kasteeltje, een plaatselijke specialiteit. Beetje leeg, die dorpjes, want iedereen is geëmigreerd, zoniet naar het buitenland, dan tenminste naar L’Aquila. Als je uit dit gebied komt, ken je zo'n beetje iedereen en zodoende kon ik vandaag via Facebook, mijn blog Mammamsterdam, mails etc. heel wat kennissen traceren. Alleen Massimo Piunti, die kunstenaar is en in een dorpje buiten L’Aquila als een kluizenaar woont, heeft nog niet van zich laten horen. Ook al zou hij voor een keer zijn mails willen lezen, er is geen elektriciteit in het gebied en mensen zijn zuinig met de batterij van hun mobiel.

Ik draai er omheen, maar op de een of andere manier wil het besef niet echt doordringen. Er is een beving geweest. Een hele enge. Ze hebben het overal gevoeld. Mijn vriendin die aan zee woont, 100 kilometer daar vandaan, schrijft dat ze ’s nacht wakker zijn geworden en dat het een hele lange 20 seconden heeft getrild. Ik ben ook aan zee opgegroeid en ben nooit echt bang voor dat soort trillingen geweest. Mijn vader had het als volgt uitgelegd; we zitten op zandgrond, dus daar hebben we geen last van, want zand is elastisch en de meeste huizen zijn nieuw, dus antiseismisch gebouwd.

Maar het was wel spannend, zo'n trilling. Dan ging je gelijk naar de lamp op het plafond kijken. Bewoog deze, dan was het echt en niet nep. Dan wist je ook gelijk dat je op die dag of de dag erna op school weer een les over bevingen zou krijgen. Dat je onder een tafel moet kruipen of onder het deurkozijn van de steunmuur van het huis. Die kozijnen die zelfs in nieuwbouwhuizen wel zo’n 40 cm. dik zijn. Van de trap moest je afblijven (tja, maar ze legden dan ook nooit uit hoe je anders buiten moest komen). Wachten tot de schokken over zijn en dan pas naar buiten, begreep ik later.

En dan op TV, de gebruikelijke beelden. Gaten op straat, puinhopen, huilende mensen, tentenkampen, speurhonden, de doodvermoeide reddingwerkers, het leger en overal: de Dienst Rampenbestrijding. Op de onderbouw van de basisschool heb ik een opstel geschreven naar aanleiding van de beving in Friuli in 1976. In de bovenbouw schreef ik er één over die in Irpinia in 1980. Ook schreef ik opstellen over historische aardbevingen, zoals Messina in 1908 en Avezzano, toch bij ons in de buurt, in 1915.

Over die van Assisi hoefde ik geen opstel te schrijven, ik zat niet meer op school. Nu ook niet, maar ik doe niks anders dan erover schrijven. Ik schrijf het van mij af, iets waar ik ook cursussen in geef.

Wij Italianen zijn hartstikke goed in rampenbestrijding, het kan niet anders. Gevaar ligt altijd op de loer. Maar dat helpt vandaag niet en daarom loop ik nog een beetje verdoofd rond. Het besef dat ik die plekken waar ik gewoond, gestudeerd of zomaar rondgelopen heb nooit meer zal zien zoals ze in mijn herinneringen zitten. Dat monumenten die voor mij onlosmakelijk verbonden zijn met mijn streek, mijn familie, mijn geschiedenis, wie ik ben, er niet meer zijn.

Ja, wij Italianen zijn een beetje zo. Waar je vandaan komt is een deel van jezelf. En waar ik vandaan kom, wil ik vandaag even niet weten. Ik heb nog een tijdje nodig. Misschien is het tijd om mijn boekproject dat nu al twee jaar doormoddert - de prachtige foto’s van Antonio Di Maggio van burchten en kastelen in de provincie L’Aquila gecombineerd met mijn streekverhalen - weer ter hand te nemen. Het heeft als ondertitel: een gids voor ramptoeristen. Zoek zelf de verschillen uit. Zoiets.

Oei, dat wordt cynisch. Misschien omdat ik net hoor dat ook mijn tante is gevonden, maar dat men nog geen details over de begrafenis heeft. Het is beter zo. Beter een enge zekerheid dan die verstikkende onzekerheid van de laatste twee dagen.

En nu nog even wachten en kijken wat morgen zal brengen.

Bekijk hier de hele uitzending.

Rob Heilbron blogt: "Die Jan Tromp trok de show teveel naar zichzelf toe met dat euforische gezwets over New York"

2009-04-07T14:19:00.005+02:00

Rob Heilbron is directeur van het lingeriemerk Sapph en is het niet eens met de klachten die zijn bedrijf kreeg naar aanleiding van gephotoshopte modellen op billboards.

Leuke ervaring bij P&W, iedereen had wat meer vuurwerk verwacht, ook ik eerlijk gezegd, maar de tegenpartij maakte het me net iets te gemakkelijk, ook wel een keer lekker. Wat die schaars geklede modellen betreft... ja helaas dat lukte me even niet meer omdat ik vrij laat op de hoogte gebracht werd, maar dat bewaren we voor de volgende keer. Gezien de aard van de klacht heb ik ervoor gekozen iets serieuzer over te komen en niet de draak te steken met de klager noch de Reclame Code Commissie. Ik moet die lui ook niet tegen me hebben. Ik vond het een leuke ervaring en het ging ongelofelijk snel, ik heb terug moeten kijken om te zien wat ik nou eigenlijk gezegd had.

Trouwens, die Jan Tromp trok de show teveel naar zichzelf toe met dat euforische gezwets over New York, het scheelde maar niks of ik had 'm er aan herinnert dat $7000 huur per maand voor een linkse Volkskrant-journalist wel heel erg buitenproportioneel is. Als je dan ook je doorman met de Kerst nog even tipt voor $2000.. daar kan een modaal gezinnetje in Nederland ruimschoots van op vakantie. Lekker handig om dat bij P&W te gaan vertellen in deze tijd waar de exorbitante beloningen toch al aardig in de picture staan. Trouwens, als je die huur over 5 jaar berekent komt het op $420.000. Dat is pittig voor een linkse journalist die in de baas zijn tijd een boekje schrijft over NY. Als je daar zijn etentjes en buitenland-bonus plus salaris bij optelt.. die heeft minimaal 1 miljoen gescoord in die 5 jaar NY. Nu snap ik waarom de Volkskrant geld nodig heeft. De man had zoveel tekst, zoveel dat ik mijn mond maar gehouden heb. Dat vond ik achteraf gezien wel jammer, mijn item was goed en up to date en zo werd het gelukkig ook door de kijkers gezien. Ik vond het echt een leuke ervaring en zoals Arnold altijd zegt:

I 'll be back... Hasta la Vista Baby

Bekijk hier de hele uitzending.

Javier Guzman blogt: "De studio blijkt ineens veel kleiner. Net als Paul Witteman trouwens."

2009-04-06T11:58:00.004+02:00

Guzmania: Javier Guzmans late uurtje is de nieuwe personalityshow van Javier Guzman. In de show ontvangt hij uiteenlopende gasten waarmee hij de actualiteit doorneemt.

Op de terugweg van iedere voorstelling luisteren mijn theatertechnicus Frenk, mijn agent Frans en ik Met Het Oog Op Morgen. Een tijd geleden was ik er te gast. Ik voelde mij vereerd om gevraagd te zijn. Samen met Frans ging ik naar de studio. Voor de uitzending begon hadden we eigenlijk al een beetje spijt. ‘Nu ik het allemaal zie, is de hele magie weg.’ zei Frans een beetje beteuterd. Zo was het ook met het programma Pauw en Witteman. De studio blijkt ineens veel kleiner. Net als Paul Witteman trouwens. De stoelen aan de tafel zijn zo gemaakt dat je er op geen enkele manier makkelijk op kan zitten. Slim gedaan, daar is vast over nagedacht.

Het gesprek ging over seksuele ontwikkeling van de jeugd, lingerie in Teheran, het photoshoppen van modellen en een appartement in New York met een huur van zevenduizend dollar per maand. ‘Waarom wil jij televisie maken als je ook volle theaterzalen trekt?’ werd mij gevraagd. Een antwoord had ik eigenlijk niet. Ik durfde aan die tafel niet aan te komen met: ‘omdat ik het gewoon leuk vind’. Na de uitzending heb ik nog een tijd met meneer Witteman staan praten. Wat een lieve, intelligente man. In de kleine studio lijkt hij overigens heel groot. Ook daar zal over nagedacht zijn. Ik vond het gewoon heel leuk.

Bekijk hier de hele uitzending.

Hanneke Felten blogt: "Je moet niet alleen weten hoe je homo moet spellen, je moet ook weten wat het inhoudt"

2009-04-05T20:07:00.005+02:00

Hanneke Felten van onderzoeksbureau MOVISIE deed onderzoek naar jongeren en seksualisering in de media in opdracht van minister Plasterk. In Pauw & Witteman vertelde ze over de resultaten.

Erg leuk om een keer te gast te zijn bij Pauw en Witteman! Een geweldige ervaring! Maar uiteraard had ik graag nog veel meer willen vertellen over het onderzoek van MOVISIE Seksualisering: ‘Je denkt dat het normaal is..’, onderzoek naar de beleving van jongeren. Hieronder een aantal punten kort uitgelicht.

Allereerst zijn de jongens onderbelicht geweest. In de media zijn natuurlijk niet alleen sekse – stereotype beelden van meisjes en vrouwen te zien maar ook van jongens en mannen. Uit ons onderzoek komt naar voren dat door veel jongeren (zowel jongens als meisjes) wordt verondersteld dat jongens altijd zin hebben in (hetero)seks; net zoals de mannen in populaire media gericht op jongeren, zoals videoclips. Hierdoor staan jongens zelf mogelijk weinig stil bij wat ze nu eigenlijk zelf wel en niet prettig vinden op seksueel gebied. Veel jongens denken namelijk dat ze àlles op (hetero)seks gebied horen prettig te vinden… Als je met ze daarover praat, dan geven verschillende jongens aan dat dit in de praktijk toch niet altijd het geval is. Minister Plassterk wil daarom terecht meer aandacht voor jongens: net als meisjes is het van belang dat zij zich bewust worden van hun eigen wensen en grenzen over seksueel gebied en ook de grenzen van anderen respecteren.

Daarnaast had ik graag nog bij Pauw en Witteman het taboe op homoseksualiteit dat er heerst onder de meeste jongeren belicht. Zoals ook uit eerder onderzoek naar voren is gekomen in Utrecht, zagen wij dat homoseksualiteit onder de meeste jongeren een vrij onbekend thema is. Jongeren gaan er vaak vanuit dat iedereen heteroseksueel is. Als Minister Plassterk ervoor gaat zorgen dat scholen met jongeren in gesprek gaan over seksualiteit en relaties, dan is het dan ook belangrijk dat hierbij aandacht komt voor alle vormen van seksualiteit: dus inclusief homo-, lesbische en biseksualiteit. Je moet niet alleen weten hoe je homo moet spellen, je moet ook weten wat het inhoudt.
Meer weten? Lees ons onderzoeksrapport. Je kunt deze downloaden via www.movisie.nl

Bekijk hier de hele uitzending.

Omar Munie blogt: "Ik geloof ook wel in je eigen power"

2009-04-03T17:00:00.006+02:00

Succesvol tassenontwerper Omar Munie is een tour gestart om het MBO te promoten. Met een bus vol succesvolle MBO-ers gaat hij scholen langs om te laten zien hoe ver je het kunt schoppen met een MBO-diploma.

Gisteravond ben ik te gast geweest bij Pauw & Witteman, dat was natuurlijk reuze spannend. Ik heb wel vaker interviews gegeven maar een live programma van dit kaliber had ik nog nooit gedaan.

Ik heb kunnen vertellen over mijn achtergrond en mijn carrière als tassenontwerper. Ik ben naar Nederland gekomen op mijn negende - gevlucht uit Somalië vanwege de burgeroorlog - en ben sinds de eerste dag dankbaar voor alle kansen die ik hier heb gekregen en nog steeds krijg. Ik geloof ook wel in je eigen power en dat je alles kunt bereiken als je er maar voor vecht en er heilig in gelooft. Daarom geef ik ook lezingen op MBO-scholen en treed ik op als ambassadeur om deze studenten te stimuleren om hun opleiding af te maken. 40% van de MBO'ers haakt af na het eerste jaar en dat is natuurlijk zonde. Dit jaar reis ik door het land en ga ik met een eigen bus op tournee door verschillende steden.

Het was gisteren erg inspirerend om de verschillende gasten te ontmoeten. Van Neelie Kroes kreeg ik hele bruikbare tips en met Rick van der Ploeg heb ik afgesproken dat hij een keer langskomt in mijn atelier te Den Haag. Jeroen en Paul hebben wij mooie Omar Munie tassen gegeven om mee te pronken!

Bekijk hier de hele uitzending.

Paul de Krom blogt: "Ik kreeg genoeg ruimte om het probleem duidelijk te maken"

2009-04-02T21:59:00.004+02:00

Het zoontje van Vincent en Suzan van Saase kreeg tegen hun zin de Turkse nationaliteit. VVD-Kamerlid Paul de Krom wil paal en perk stellen aan die praktijk en kwam dat aan tafel vertellen.

Gisteravond voor het eerst bij Pauw en Witteman. Een hernieuwde kennismaking met beide presentatoren die goed is bevallen. De voorbespreking en ontvangst waren prima geregeld. Hilarisch vond ik het gedoe om mijn “Kia” aan het begin van de uitzending. Een ontspannen inleiding tot de serieuze onderwerpen.

De reden voor mijn komst naar de studio was dat de Nederlandse overheid zelfs tegen de wil van ouders in, buitenlandse nationaliteiten van kinderen blijkt te registreren. In sommige gevallen kunnen de gevolgen groot zijn. Van de Marokkaanse nationaliteit bijvoorbeeld kom je nooit meer af. De heer en mevrouw Van Saase waren in de studio om het probleem te illustreren. Bij de aangifte van de geboorte van hun kind in Amsterdam kregen zij te horen dat het kind – vanwege de Nederlands-Turkse nationaliteit van de moeder – ook de Turkse nationaliteit bezat, en dat die gegevens ook al bij het Turkse consulaat bekend waren. Nota bene zonder dat zijzelf bij het consulaat aangifte hadden gedaan. Ik vind het onacceptabel dat er zeventien landen in de wereld zijn – waaronder Marokko – die het voor hun onderdanen onmogelijk maken hun nationaliteit op te geven. Ik vind het onacceptabel dat terwijl ouders er zelf niet voor kiezen om hun kind bij het consulaat aan te geven, de Nederlandse overheid dat dan maar zelf registreert en die gegevens nog doorgeeft ook. Wat mij betreft moet dit stoppen. Als het nodig is de wet te veranderen, dan moet dat maar. Vanavond moet de regering in een debat helderheid verschaffen.

Het onderwerp werd naar mijn gevoel goed belicht en ik kreeg genoeg ruimte om het probleem duidelijk te maken. Om twee uur vanmorgen lag ik in bed, om om acht uur vanmorgen samen met andere Kamerleden uit de Haagse regio alweer aan het ontbijt te zitten met het College van B&W van Den Haag.

Bekijk hier de hele uitzending

Sjoerd van Stokkum blogt: "Innovatie? Hell no!"

2009-04-02T13:27:00.009+02:00

GM gaat failliet, importeur Kroymans is al bankroet en de autoverkopen blijven dalen. Autogek en hoofdredacteur van Quote Sjoerd van Stokkum kwam daar over praten. Wat hem betreft had hij er nog veel langer over door kunnen praten.

Helaas had ik maar een kwartier gisteren aan tafel bij Pauw en Witteman en ging het meer over de verdwenen miljarden van Elco Brinkman. Graag had ik nog even doorgepraat over een van mijn favoriete onderwerpen: auto’s en de mannetjes in die industrie. Neem de Engelsen. Van hun eens zo trotse industrie met meer dan vijftig merken is niets meer over. Alleen het excentrieke Morgan staat nog fier overeind, maar die bouwen dan ook maar een handjevol auto’s per jaar.

Mini en Rolls-Royce zijn van BMW, Bentley van Volkwagen, Jaguar en Land Rover zijn eigendom van het Indiase Tata en de rest is in rook op gegaan. Stakingen, roest, wanproducten, een duur Brits pond en de opkomst van de Japanse auto-industrie (die in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw al wel betrouwbare auto’s konden maken); de lijst met excuses is legio. Een zelfde scenario zie je nu in Amerika. Te lang zijn de fabrikanten daar stug door gegaan met het bouwen van auto’s die ze al jaren bouwen: groot, lomp en duur in verbruik. Innovatie? Hell no! En dan komt een keer de rekening. Een rekening die het zo trotse Amerika maar niet onder ogen wilde zien en daarom gewoon de lopende band liet aanstaan. Bovendien was dat vaak een goedkopere ‘oplossing’ dan een bedrijf met duizenden werknemers failliet te laten gaan. Wandel eens op een zondagmorgen door Detroit. Je weet niet wat je ziet. Ooit was deze stad het trotse bolwerk van de Amerikaanse auto-industrie, nu is het een spookstad waar je je ergste vijand op zondagmorgen nog niet durft achter te laten.

Bekijk hier de hele uitzending.

Jenny Arean blogt: "je voelt en ruikt soms dat ze er geen zin in hebben."

2009-04-01T14:26:00.006+02:00

Nederlands cabaretière en actrice Jenny Arean zit bijna 49 jaar in het vak. Collega's eerden haar met een hommage tijdens Amsterdams Kleinkunst Festival. In de uitzending gaf ze ook een optreden.

Meteen na de uitzending kreeg ik een sms-je van Peter van Straaten en zijn vrouw Els. ‘Je zag er uit als een meisje dat nog nooit gerookt en gedronken heeft.’ Haha, dat geeft de burger moed. Terwijl de avond niet lekker begon, want mijn taxi was te laat. Ik moest om negen uur in de studio zijn om te soundchecken, samen met het orkest Tango Dorado. Om vijf voor negen was er nog geen taxi. In eerste instantie word ik dan ontzettend pissig, want het orkest zit te wachten, en die sound check moet goed.

Geluid is een delicate aangelegenheid, het is moeilijk in woorden uit te leggen hoe iets moet klinken. In het theater zorgt mijn geluidsman Jan Heideveld daar voor, die weet precies hoe ik het hebben wil. Op televisie is dat moeilijker. Meestal is er te weinig tijd om het goed te krijgen; zo vond ik toen ik het nummer terughoorde dat mijn stem teveel in het orkest lag.

Een gesprek bij Pauw & Witteman is altijd spannend. Soms is het overduidelijk dat culturele onderwerpen niet hun speciale belangstelling hebben, om het netjes uit te drukken. Als ze Mulisch hebben is het een ander verhaal, maar zo’n mevrouw uit de kleinkunst die een lied komt zingen, je voelt en ruikt soms dat ze er geen zin in hebben. Nou moet ik zeggen, gisteren viel het erg mee, de toon was vrolijk. Op zich is het een merkwaardig fenomeen, dat mannen alleen geïnteresseerd lijken in mannendingen, zoals politiek en economie. Barend & Van Dorp hadden er ook een handje van. Als kleinkunstmevrouw word je daar een beetje cynisch van, moet ik zeggen.

Ik vond het wonderlijk en erg leuk om mee te maken hoe Maxime Verhagen opeens glazig ging kijken toen hem naar de invloed van Beatrix werd gevraagd. Kijk, zo werkt de politiek, dacht ik, zo gaat dat, opeens weet hij nergens van. Hetzelfde geldt voor onze aanwezigheid in Afghanistan. De afspraak is dat we er weg gaan, maar je voelt aankomen, je ruikt gewoon dat we er langer zullen blijven. ‘Het was een moeilijke beslissing,’ zal Verhagen later zeggen, ‘een héle moeilijke afweging, maar we blijven toch.’

Ik heb vanochtend meteen het boek over Maxima besteld. Uit sensatieoverwegingen natuurlijk, die pulp moeten we in huis hebben. Als Jeroen en Paul het boek serieus genoeg vinden om te bespreken mag ik het toch zeker ook lezen! De uitleg van Ineke Holtwijk vond ik meesterlijk, over de verschillende manier waarop er in Argentinië en in Nederland naar Maxima gekeken wordt. Daar bestaat het sprookje van de grote prins, de mooie prinses en de boze schoonmoeder. En hier zien wij een mooie dame uit een welvarende familie die ook nog verstand van economie heeft. We mogen blij zijn dat we Maxima hebben, ze doet Willem Alexander ook zo goed. Ik vind haar een enig mens.

Bekijk hier de hele uitzending.

Boele Staal blogt: "De banken nemen de maatschappelijke onrust zeer serieus"

2009-03-31T16:14:00.009+02:00

Boele Staal, voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Banken, had samen met de top van de financiële sector een gesprek met minister Bos over de bonuscultuur.

Met plezier kijk ik terug op mijn bezoek aan Pauw & Witteman gisteravond waarin ik een toelichting mocht geven op het herenakkoord over bonussen in de financiële sector. Voor het herenakkoord was alle aanleiding, omdat er veel maatschappelijke onrust is over de financiële sector. Die maatschappelijke onrust is begrijpelijk, maar vanuit de sector willen we graag de discussie op realistische basis voeren. Het was fijn om de gelegenheid te krijgen om uitleg te geven.

Zo blijf ik benadrukken dat de banken de gevolgen van de crisis en de maatschappelijke onrust zeer serieus nemen. Dat wordt ook duidelijk uit het herenakkoord zoals dat gisteren is gesloten. De belangrijkste afspraken zijn dat we een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben om de discussie over beloningen in de sector op realistische en constructieve wijze te voeren. Geen oververhitting meer in de discussie dus, maar afspreken dat de beloningssystemen in de financiële sector duurzamer en gematigder zijn dan wat in het verleden in delen van de sector praktijk was. Daar hoort bij: geen onverantwoordelijke risico's gericht op louter korte termijn en aandeelhouderswaarde en tijdens de kredietcrisis zal de salarisstijging aan de top van het bedrijf niet meer zijn dan bij de rest van het personeel. We hebben meer afspraken gemaakt. Mocht u interesse hebben in het volledige akkoord, verwijs ik u graag naar de websites van de Nederlandse Vereniging van Banken of van het ministerie van Financiën.
Als u toch aan het surfen bent, is misschien www.veteranendag.nl een bezoekje waard. Want ook mijn voorzitterschap van de Nederlandse Veteranendag kwam gisteravond nog even aan de orde, omdat ik vanuit die rol in Uruzgan ben geweest. Een boeiende en indrukwekkende reis.

Ik maak mij nu op voor de presentatie van het rapport van de Adviescommissie Toekomst Banken komende dinsdag 7 april. De banken hebben de commissie, met oud-ING-topman Cees Maas als voorzitter, gevraagd de gevolgen van de kredietcrisis voor de toekomst van de bancaire sector in Nederland in kaart te brengen. De commissie gaat in het rapport onder andere in op de maatschappelijke rol van banken, de toezichtstructuur én de beloningsstructuur. Ik kijk uit naar de conclusies en aanbevelingen van de commissie en hoop dat ook deze stap bijdraagt aan een verder herstel van vertrouwen.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Hans Jansen reageert op Tofik Dibi

2009-03-31T12:21:00.003+02:00

Uit het antwoord van Tofik blijkt dat er geen moskeeën bestaan waar zijn prettige opvattingen gepredikt worden. Of dat hij zelfs niet bereid is er één te noemen. Dat had ik als zijn gesprekspartner toch wel verdiend. Als er maar één moskee geweest was had hij hem wel genoemd, maar ze zijn er gewoon niet.

Maar er zijn duizenden moskeeën. Daar worden wekelijks zo niet dagelijks dingen gezegd. Als wetenschapper rapporteer ik daarover. Het is voor de omringende wereld namelijk van belang wat er daar in die moskeeën gezegd wordt. Mijn rapportage geeft ernstige redenen tot zorg. Die rapportage hoort niet als propaganda te worden weggezet, en is zeker geen steun aan de radicalen, zoals Tofik ergens suggereert. Ik ga niet over de betekenis van de koran, ik rapporteer hoe de koran in de moskeeën gebruikt wordt. En dat gebruik is anti-Westers, anti-christelijk, anti-joods, anti-socialistisch in alle betekenissen van dat woord, en anti-intellectueel.

Tofik Dibi: "Ik ben een overtuigd moslim op mijn manier en daar verontschuldig ik mij niet voor"

2009-03-30T17:45:00.007+02:00

Na Hans Jansen schrijft ook Tofik Dibi een weblog over het debat dat zij voerden in Pauw & Witteman.

Laat ik maar heel eerlijk zijn. Na de uitzending van afgelopen vrijdag was ik in een redelijk euforische stemming.

Ik ben een overtuigd moslim op mijn manier en daar verontschuldig ik mij niet voor. Ik wens niet door radicale moslims en radicale islamcritici opgesloten te worden in één interpretatie van de Koran.

En juist daarom verbaas ik me geregeld over de onaflatende pogingen van Jansen, Wilders en anderen om Nederlandse moslims een gewelddadige en onverdraagzame interpretatie van de Koran op te dringen. Het ironische is dat radicale moslims op precies dezelfde wijze zieltjes proberen te winnen voor hun gewelddadige strijd. Je zou bijna denken dat Jansen c.s. aandelen hebben in de radicale islam.

Het is mijn wens dat moslims binnen en buiten Nederland vrij zijn om hun geloof geheel op eigen wijze in te vullen. Om van hun geloof af te vallen, om niet te geloven of om zich te bekeren tot een ander geloof. En het doet mij deugd dat uit onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat mijn generatie en de volgende generatie steeds meer hechten aan een persoonlijke invulling van hun religie, aan een kritische houding ten aanzien van hun religie en aan een moderne levenswijze.

Hans Jansen vraagt zich af of er ook moskeeën zijn waar mijn ‘prettige opvattingen’ worden gepredikt? Dat hoeft helemaal niet zolang onze Grondwet en onze wet- en regelgeving maar gerespecteerd worden. Net als hem zal ik daar altijd op toezien.

Eén van de mooiste reacties die ik heb gekregen na de uitzending is de volgende: ‘het was duidelijk de waarheid van gisteren, die de werkelijkheid van vandaag tegenkwam.’

Ik hoop dat die werkelijkheid steeds zichtbaarder wordt.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Hans Jansen blogt: "Zijn er moskeeën waar de prettige opvattingen van Tofik Dibi vanaf de kansel gepredikt worden?"

2009-03-29T18:44:00.009+02:00

In een debat over de islam vroeg Tofik Dibi aan Hans Jansen welke dingen er nu gebeuren in Nederland op grond van wat mannen met baarden in moskeeën beweren. Jansen had zo snel geen antwoord, maar in zijn blog komt hij alsnog met een hele lijst.

De belangrijkste vraag achteraf lijkt me: Zijn er ook moskeeën waar de prettige opvattingen van Tofik Dibi vanaf de kansel gepredikt worden? Zo nee: toch zijn er heel erg veel moskeeën. Wat wordt er daar dan gepredikt?

Welke dingen gebeuren er nu in Nederland op grond van wat mannen met baarden in moskeeën in binnen- en buitenland beweren? Het is dieptreurig dat ik geen antwoord wist te geven op die vraag. De brutaliteit van zo'n vraag is dan ook adembenemend.

Maar daar gaan we: de veiligheidscontroles op vliegvelden, de bewaking van Wilders, het proces tegen de cartoonist Nekschot, de apartheidsloketten in de gemeente Utrecht, de moord op Theo van Gogh, de verdrijving uit Nederland van Ayaan Hirsi Ali, de problemen rond genitale verminking van meisjes, het schofferen van homo's op straat, antisemitisme in het openbaar, willekeurige uitschelden voor hoer, weigering van studenten tandheelkunde hygiënische maatregelen te nemen (korte mouwen), vrouwen die niet door een mannelijke arts of hulpverlener kunnen worden geholpen, eremoorden, de zouteloosheid van het Nederlandse cabaret dat het niet over de islam wil hebben, de zelfcensuur op de opiniepagina's.

Helaas zullen reageerders nog wel iets aan de lijst weten toe te voegen. Ik viel stil toen het kamerlid van GroenLinks deze vraag stelde. Dat wijst op twee dingen die ik allebei onprettig vind. Dit soort zaken zijn bij de Tweede Kamerfractie van GroenLinks dus kennelijk onbekend; en ik begin mijn soepelheid in het debat te verliezen.

Het korancitaat met 'rotbeesten' is 8:55, sharr ad-dawaabbi < inda-llaahi lladhiina kafaruu.
Dat neemt allemaal niet weg dat het net verschenen

prachtboek Eindstrijd er wezen mag, en verstandige weloverwogen goedgeschreven bijdragen levert aan het debat.

Strijd de goede strijd, Hans Jansen

Bekijk hier de hele uitzending.

Talita Teves blogt: "Moet men beleggen in kunst in plaats van in aandelen? Ja!"

2009-03-19T18:13:00.005+01:00

Talita Teves is eigenaresse van Amsterdam Auctioneers Glerum. Volgens haar is het nog steeds verstandig om te investeren in kunst.

Afgelopen vrijdagavond was ik te gast bij Pauw & Witteman, naar aanleiding van de opening van de TEFAF, de grote kunstbeurs in Maastricht. Ik ben veilingmeester en eigenaresse van het grootste Nederlandse veilinghuis Amsterdam Auctioneers Glerum, gespecialiseerd in het veilen van kunst en antiek. Al snel werd ook gesproken over de economische crisis en hoe deze de kunstmarkt heeft geraakt.

De kunstmarkt is een deelmarkt en deint natuurlijk altijd wel een beetje mee op de golven van de wereldeconomie. Maar dat betekent niet dat alle prijzen voor kunst en antiek gezakt zijn als gevolg van de huidige crisis. Sommige waarden houden goed stand en andere bewegen zelfs tegendraads. Tijdens de recessie van de jaren ’80 waren er diverse segmenten van de kunstmarkt waar de prijzen stegen, terwijl de waarde van aandelen bleef afnemen. Er zijn altijd mensen die in een slecht beursklimaat hun toevlucht zoeken in andere markten, waaronder de kunstmarkt. En een mooi schilderij wordt nou eenmaal niet zo gauw in zijn waarde geraakt als de hypotheekrente stijgt. Kunst of antiek vormt meestal een vrij rustig bezit.

Moet men dus beleggen in kunst in plaats van in aandelen? Ja!
Is succes op alle gebieden in de kunstmarkt gegarandeerd? Nee, dat niet.

De huidige economische crisis is niet uit het niets gekomen, maar is een versterking van een tendens die eigenlijk al jaren geleden is begonnen. Zo ook binnen de kunst; de smaak van de koper is niet van de ene op de andere dag veranderd en de waarde van het object ook niet.

De laatste paar jaar merkten wij in de kunstwereld al dat het aankoopgedrag verandert. Men kiest steeds meer voor kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Unieke stukken en geen massaproducten. Kwaliteit, oorspronkelijkheid en vakmanschap krijgen meer gewicht. En namen, “merken”, daar draait het vaak om, ongeveer zoals ook is te zien in de modewereld, bij de aankoop van een auto en het boeken van een vakantie. Met namen bedoel ik dan in het bijzonder goede, bewezen, gevestigde namen. Niet de vele namen die voortkomen uit een eigentijdse hype. Er zijn veel tweede keus merken in de horlogewereld en er zijn ook veel namen in de kunstwereld die in jaren van overvloed met slimme marketing werden gecreëerd om een graantje mee te pikken. Een aardig voorbeeld daarvan vindt U in de Chinese hedendaagse kunst, waar plotseling enorme bedragen werden betaald voor werk van vele spannende nieuwe kunstenaars, waarvan hooguit een enkele de moeite waard is. Aan deze gekheid komt een eind en dat einde kondigt zich al een tijdje aan.

Nu de recessie ook ons heeft geraakt zal dit patroon zich alleen maar versterken.
Dat houdt dus in dat U nog steeds goed zit bij de aankoop van een mooie 17e eeuwse Oude Meester, een door een 18e eeuwse meubelmaker gesigneerd Louis XVI bureau en een gevierde 19e eeuwse stadsschilder in originele lijst.

Dit klinkt misschien als ver buiten bereik voor velen, maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Ook met een budget tot €5000 kunt U op de veiling Uw slag slaan:

Een 18e eeuwse fauteuil, dat vaak comfortabeler zit dan het moderne meubel (vanaf €1.500)
Een originele pentekening of aquarel door één van de Cobra-kunstenaars (waaronder Corneille, Appel, Lucebert etc.) (vanaf €1.000)
Een 18e eeuws Chinees porseleinen serviesdeel, blauwwit versierd met lange lijzen (vanaf €4.000)
Een 18e eeuwse spiegel afgezet met rocailles, bloemen en vogels (vanaf €3.000)
Een gouden mannenhorloge van Jaeger Le Coultre, model Tournante uit de jaren ‘30 (vanaf €2.500)
Een Art-deco zilveren broche afgezet met diamanten (vanaf €2.000)

Het aanschaffen van kunst en antiek is dus vaak financieel aantrekkelijk en het geeft U het plezier van het bezit van een uniek gebruiksvoorwerp of decoratief object. Daarnaast is er nog de onweerstaanbare charme van de ‘doorleefdheid’ van een voorwerp.

Achter ieder object gaat een geschiedenis en verhaal schuil. Het voorwerp is een spiegel van de tijd waarin het is gemaakt door de vormgeving, de voorstelling, het materiaal enzovoorts. Het verhaal wordt grotendeels aan Uw eigen fantasie over gelaten; aan die tafel bijvoorbeeld is twee eeuwen lang gegeten, gedronken, gediscussieerd en gelachen.

Ik hoop dat ik U een beetje enthousiast of in elk geval een beetje nieuwsgierig heb kunnen maken. En dat U gauw eens bij ons komt kijken. En voor diegene die het bezoeken van een veiling hoogdrempelig achten; laat dat nou los. Er is geen markt zo transparant als die van de veiling; het betreft tenslotte een openbare verkoping.

Ik heb mijn bezoekje aan Pauw & Witteman een erg leuke ervaring gevonden. Ik ontving na de uitzending een overweldigend aantal reacties, waarvoor veel dank.

Wellicht mag ik U binnenkort eens in het veilinghuis verwelkomen.

Bekijk hier de hele uitzending.

Egbert-Jan Weeber: "Het is toch zot dat duurzaam bouwen niet ergens bovenaan staat op de politieke agenda?"

2009-03-19T13:45:00.008+01:00

Egbert-Jan Weeber speelt de hoofdrol in Bollywood Hero, een film over een jonge acteur die tijdens een verblijf in Mumbai besluit iets te doen aan de ellende om zich heen.

Wat een inspirerende avond was dat! Ook al heb ik dan geen tv meer in mijn huis, ik heb het programma Pauw en Witteman vaak genoeg gezien om het een hele eer te vinden er een keer aan tafel te mogen zitten. En wat is het leuk om zulke verschillende mensen uit zulke verschillende werelden te ontmoeten; een rekenwonder van het Centraal Planbureau, een undercoveragent in de Bijlmerbajes, de bouw van de toekomst, ik nam de mensen als het ware mee naar India en dan nog de twee beste interviewers van Nederland. Omdat mijn twee vorige keren in een talkshow ietwat traumatisch waren moet ik toegeven dat ik er best wel een beetje tegen op zag om in de uitzending te komen. Deze twee heren zijn toch ook niet zomaar de eerste de besten. Maar goed, ik was daar te gast om mijn film Bollywood Hero te promoten. Ik ben trots op mijn film en het liefst schreeuw ik dat van de daken, dus wat had ik te verliezen?

Vol goede moed ging ik op mijn fietsie naar de studio en kwam daar lekker vroeg aan, zodat ik een beetje kon acclimatiseren. Ik werd super goed ontvangen door Laura van de cultuur redactie, die met mij nog even alles doornam en me op mijn gemak stelde. Even in de make-up en vervolgens werd ik voorgesteld aan de andere gasten die in een zaaltje zaten te wachten rondom een ovalen tafel die verdomd veel weg had van zo'n interview tafel. Toen ik er bij kwam zitten voelde ik me even de interviewer, want ik kon het niet laten om Coen Teulings van het CPB de kleren van het lijf te vragen over alles wat ook maar met recessie te maken had. Ik ben van mezelf behoorlijk nieuwsgierig aangelegd en vooral van onderwerpen waar ik weinig van af weet en die abstract voor me zijn wil ik dan op zo'n moment alles maar dan ook alles van weten en wanneer spreek je nou zo iemand?

Dan was er ook nog Kris Daels, een super aardige ex-undercover agent die over zijn avonturen een boek had geschreven. Natuurlijk hing ik ook aan zijn lippen. Hij had verhalen waar je op een verjaardagsfeestje of in een café qua sterke verhalen iedereen totaal mee wegvaagt en al ligt het misschien wel enorm voor de hand, als acteur denk je meteen “dat boek, daar zit een film in”! De essentie van zijn werk die hij me heeft meegeven – en voor acteren geldt precies hetzelfde - is dat je niet moet spelen of doen alsof, maar dat je op moet gaan in je rol.

Als klap op de vuurpijl had je ook nog Anne Marie Rakhorst, die voor mij de toekomst vertegenwoordigt. Waarom zijn niet alle huizen in Nederland al lang maximaal duurzaam gemaakt of worden in ieder geval alle bouwprojecten die er gepland zijn niet volledig duurzaam gebouwd? Alle technologie is er om een huis zo te maken dat je geen fossiele brandstoffen meer hoeft te verbruiken en het is zelfs mogelijk om een huis te maken dat meer energie genereert dan het verbruikt. Daar zorgt zij met haar bedrijf dan voor. Ook is zij genomineerd voor Vastgoed Ondernemer van het Jaar. Als er hoop is voor de wereld dan wordt zij dat. Het is toch zot dat duurzaam bouwen niet ergens bovenaan staat op de politieke agenda?

Voldaan fietste ik naar huis. Het was me gelukt om geen wartaal uit te slaan omdat ik mijn zenuwen eindelijk eens redelijk onder controle had. Ik heb dus als het ware mijn talkshow-trauma verwerkt, ik weet nu bijna alles over recessies, ik heb een gesigneerd boek gekregen waar misschien wel een super film inzit, ik heb een visitekaartje gekregen van Anne Marie om mijn huis energiezuiniger en misschien energiegenererend te maken, ik kreeg een goede fles wijn en na afloop heb ik nog een leuk gesprek gehad met Paul Witteman en Jeroen Pauw.

Kortom, een super avond!

Bekijk hier de gehele uitzending.

Helmert Woudenberg blogt: "Ik ben kleinzoon van een NSB'er en nog erger misschien, zoon van een SS'er"

2009-03-17T15:38:00.007+01:00

Acteur Helmert Woudenberg kruipt in de rol van Hatty Waterman, de enige overlevende van een Joods gezin dat werd gedeporteerd en vermoord.

Ik voel mij bij Pauw en Witteman wel op mijn plaats, in ieder geval best op mijn gemak. Graag had ik na afloop nog even wat gedronken, maar ik werd aangesproken door een brandwacht van wie twee ooms aan het Oostfront hadden gestreden en toen ik in het café kwam, was dat praktisch leeg. Terwijl ik later hoorde dat jullie nog in de redactiekamer zaten, maar later, toen ik al op weg naar huis was, toch naar het café zijn gekomen. Ik hoorde ook dat Job Cohen, met wie ik een heel prettige ontmoeting had, mij nog had willen spreken. Geef hem vooral mijn telefoonnummer. Ik sta hem graag te woord. Of ik regel kaartjes voor hem, als hij, zoals hij tijdens de uitzending uitsprak, de voorstelling wil komen zien.

Het verweer van Cohen verweerde tegen allerlei verwijten rond de aanpak van de terreurdreiging vond ik heel plausibel en getuigen van goed bestuur. Hoewel ik nog had willen zeggen dat als je mensen oppakt die alleen nog maar verdacht zijn, je de uiterste correctheid op moet kunnen brengen. Dat is nou niet direct gebeurd. Ook onmiddellijke en welgemeende excuses waren op hun plaats geweest. De kwestie ligt wel gevoelig. Zijn de Marokkanen nu wat de Joden toen waren? De minderheidsgroep waar alle maatschappelijke onvrede maar op afgereageerd wordt? Terwijl natuurlijk terreurdreiging uiterst serieus genomen moet worden.

Wat mijn eigen aandeel betreft, het lijkt zo alweer voorbij te zijn. Alsof het een minuutje duurt. De moeilijkste vraag is dan wel: hoe voelt het voor de zoon van een NSB'er om in de huid te kruipen van een voortvluchtige Jood? Nu ben ik de kleinzoon van een NSB'er en nog erger misschien, de zoon van een SS'er. Ik ben in pleeggezin, ver van mijn eigen familie, opgegroeid en heb totaal geen last van een tweede generatie trauma. Bij het maken van Waterman, is dan ook mijn orthodox-christelijke overgrootvader het enige familielid dat door mijn hoofd speelt. Ik ben bij het maken van mijn solo een acteur die bevlogen is van een zinnig verhaal. Van een persoonlijke verwerkingstherapie is daarbij totaal geen sprake. Ik kan in alle objectiviteit zeggen dat de voorstelling alleen maar een eerbetoon wil zijn aan de Amsterdamse Jodenhoek en het gezin Waterman. Een verhaal dat staat voor vele gezinnen. Bij het spelen van Pim Fortuyn spookte, vreemd genoeg, het foute verleden van mijn familie veel meer door mijn hoofd dan nu.

Het verhaal van Rob Zomer maakte indruk op me. Het is ook weer het verhaal van een gewone soldaat, waardoor weer veel schrijnender tot je doordringt wat er is gebeurd, dan dat je het uit de mond van Voorhoeve of Karremans hoort.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Femke Halsema blogt een open brief aan Herman Wijffels

2009-03-13T21:20:00.003+01:00

De crisisplannen van het kabinet worden over het weekend getild. Dat bevalt GroenLinks-leider Femke Halsema helemaal niet. Ze doet een beroep op Herman Wijffels de onderhandelingen in goede banen te leiden.

Geachte heer Wijffels, beste Herman,

Een brief van mij verwacht u wellicht niet en ik zou me ook niet tot u richten als de nood niet hoog was. Ik veronderstel dat u de economische en politieke ontwikkelingen in Nederland op de voet volgt, temeer daar u als informateur de geestelijke vader bent van het huidige kabinet. Net als ik maakt u zich wellicht grote zorgen over de moeizame crisisonderhandelingen in het kabinet, die - nadat ze al rijkelijk laat startten - nu onderbroken zijn voor een lang weekend. Dit weekend vindt het congres van de PvdA plaats en de PvdA-leden zullen de onduidelijkheid gebruiken om hun eigen lijst met eisen op tafel te leggen. Als de politieke onderhandelaars er volgende week niet uitkomen dan staat voor volgend weekend het CDA-congres op de agenda en ook daar zullen eisen worden geformuleerd. Het negatieve effect is dan dat de loopgravenoorlog tussen de twee grootste partijen in het kabinet nog heviger wordt dan deze al is.

De coalitiepartners lijken vooral af te willen koersen op een politieke uitruil, die alle drie betrokken partijen zo min mogelijk electorale schade oplevert. In dat geval is het best denkbare resultaat een modderig compromis, dat te bescheiden investeringen bevat, in de omstandigheden te grote bezuinigingen en slechts symbolische afspraken over de noodzakelijke hervormingen. Zo'n compromis sleept de drie coalitiepartijen misschien door de economische crisis maar de Nederlandse samenleving niet. U zult het met mij eens zijn dat onze samenleving nu het meeste gebaat is bij forse en snelle investeringen om de werkloosheid af te remmen en bij duurzame hervormingen om de begroting weer op orde te krijgen en de arbeidsmarkt te moderniseren. U zult het ook met mij eens zijn dat dit crisispakket daadkrachtig politiek leiderschap vereist, en de bereidheid van alle betrokkenen om over hun eigen schaduw heen te springen. GroenLinks in ieder geval bereid pijnlijke maatregelen voor haar rekening te nemen, als deze leiden tot meer werk en tot een Green Deal, waarvan u ook een verklaard voorstander bent.

Voor de crisismaatregelen wordt, zoals u weet, het regeerakkoord opengebroken. Aangezien u CDA, PvdA en CU twee jaar geleden wist te overreden tot samenwerking, zou ik nu een dringend beroep op u willen doen om de onderhandelingen heel snel in goede banen te leiden. U heeft daarbij grote kennis van de internationale en nationale economie en in uw carriere meermalen aangetoond dat u in moeilijke onderhandelingsomstandigheden uitkomst kunt bieden. Bovendien bent u zich er ook zeer van bewust dat de economische en klimaatcrisis gelijktijdig en samen moeten worden bestreden. Begin volgende week wil ik de premier verzoeken om u tijdelijk de leiding te geven om de onderhandelingen over een nieuw regeerakkoord heel snel vlot te trekken en in de gewenste richting te duwen. Ik hoop dat u dit verzoek wilt ondersteunen door uw bereidheid om te hulp te schieten, kenbaar te maken.

In afwachting van uw reactie groet ik u hartelijk,

Femke Halsema

Roger Vleugels blogt: "Deze vragen focussen op overreactie, op tunnelvisie en op slechte coördinatie en communicatie"

2009-03-13T10:50:00.007+01:00

AIVD-deskundige Roger Vleugels analyseerde de arrestaties bij de terreurdreiging bij een winkelboulevard in Amsterdam. Er liggen volgens hem nog veel vragen open.

Als je hals over kop de taxi in moet, als je neus de trap oplopend naar Pauw gepoederd wordt, als Witteman je ontvangt in een setting waarin een reeks winkels in Amsterdam ontruimt zijn dan moet er wel iets aan de hand zijn. Of niet? De ernst van de ontruimingsmaatregelen, de manier waarop de arrestaties door de autoriteiten bekend gemaakt werden was duidelijk: Er was terreurdreiging en we zijn aan een ramp ontsnapt.

Het was in de uitzending gisteravond te vroeg om de stelling van de autoriteiten te betwisten. Dat geldt ook nu nog, maar er zijn wel vragen te stellen. De meest centrale is dat de aard van de maatregelen en de manier waarop autoriteiten werkten niet ondersteund werd door dat wat bekend gemaakt werd. Waarbij ik me ten volle realiseer dat in zulke vroege momenten om operationele redenen uiteraard niet alles meteen openbaar gemaakt kan worden. Los van dit veiligheidsaspect valt het volgende te noemen:

Als je in de nacht informatie binnenkrijgt over locaties en over mensen die een aanslag willen plegen, dan is het vreemd dat je eerst die locaties veilig stelt en pas daarna de mensen arresteert. Dit is nog vreemder omdat zeer vroeg in de ochtend arresteren gemakkelijker is dan overdag als mensen vaker niet thuis zijn.

Als je zegt tot de lijst met verdachten gekomen te zijn op basis van AIVD informatie dan is het vreemd als je tegelijkertijd zegt dat de verdachten louter criminele antecedenten hebben. De AIVD houdt terreur-gelinkte antecedenten bij, en juist niet criminele antecedenten.

Als je zegt dat er terreurdreiging is dan is er een hoofdrol voor de Nationale Coördinator Terreurbestrijding. In deze affaire was er geen zichtbare rol voor de NCTb, noch in de zg. doorzettingsmacht, noch in coördinatie, noch in externe communicatie.

Als je spreekt over aanslagen met explosieven en je ontruimt niet alle verdiepingen boven wel ontruimde winkels en weer wel een theater dat niet in de tip genoemd wordt dan is dat iets dat in de communicatie naar het publiek op zijn minst toegelicht moet worden.

Als je spreekt over mogelijk meer verdachten dan is het vreemd als je dat binnen 12 uur, voordat verhoren en huiszoekingen volledig verwerkt kunnen zijn, weer intrekt.

Als je huiszoekingen doet en binnen enkele uren kunt melden dat je niets belastends hebt aangetroffen dan is dat dubbel vreemd, allereerst vanwege de snelheid [het uitlezen van in beslag genomen harde schijven kost meer tijd] maar het wordt nog vreemder als je niet tegelijk toelicht waarom de operatie dan toch zo groot was opgezet.

Deze en meer te stellen vragen focussen op overreactie, op tunnelvisie en op slechte coördinatie en communicatie. Ook nu zeg ik nog niet onomwonden dat het overheidshandelen niet in de haak was. Wat me aansprak aan meewerken aan Pauw & Witteman gisteravond was dat temidden van nieuwsuitingen waarin het vooral ging om het ontsnapt zijn aan een aanslag ruimte was voor enige eerste reflectie.

Bekijk hier de hele uitzending.

Annette Birschel blogt: "Gelukkig vind je in Nederland tussen kommer en kwel bijna altijd nog een schaats"

2009-03-12T13:04:00.005+01:00

Annette Birschel is correpondent voor verschillende Duitse omroepen. Ze volgde het nieuws over de schietpartij op een school in Duitsland op de voet.

“Ik word nooit journalist”, zei mijn dertienjarige zoon. “Jullie verdienen geld met het leed van anderen.” Groot gelijk heeft hij. Ik heb goed verdiend de laatste weken. Vliegtuigramp in Amsterdam, het instorten van het stadsarchief in Keulen en het debacle rond de Noord-Zuidlijn, en nu dan nog het bloedbad op de Duitse school in Winnenden. Kassa. Is het leuk? Nee. Erger moet het nog voor Jeroen Pauw en Paul Witteman zijn die bijna elke avond de waan van de dag moeten bespreken, en dat is dus vaak kommer en kwel. En gisteren was het dus weer zo´n dag. Het drama van Winnenden en de nasleep van de vliegtuigramp. Ellende, niets als ellende.

Gelukkig vind je in Nederland tussen kommer en kwel bijna altijd nog een schaats. Ook al is dat een oud verroest stukje ijzer met een zwart elastiekje (wel in een mooie lijst) het tovert meteen een glimlach op de gezichten, het schept een band tussen gasten, presentatoren en publiek en door de studio waait een luchtje van oer-Hollandse gezelligheid. Marnix Koolhaas, historicus maar ook coach van een Argentijns schaatstalent (ook nog de achterneef van Maxima) kwam met de oude Argentijnse schaats en veel verhalen: de Spanjaard Gomez, Noren, Yvonne van Gennip, rondetijden. Nooit hoef je in Nederland een naam, een gebeurtenis of een vakterm uit te leggen, tenminste als het om schaatsen gaat. Zelfs na dertien jaar Nederland en na talloze wereldbekerwedstrijden, nationale, Europese of wereldkampioenschappen, die ik thuis ook mee moet kijken, blijf ik in dit opzicht een onwetende allochtoon. Schaatsen promoten in de wereld wil Marnix Koolhaas. Voor de sport, maar ook als hulp in de kredietcrisis en redding voor het klimaat. Je wilt het bijna geloven. Vol verbazing zie ik hoe groot de kracht van zo´n oude roestige schaats is.

Bekijk hier de hele uitzending.

Gerdi Verbeet blogt: "De Kamer staat op dit moment langs de zijlijn"

2009-03-11T14:25:00.004+01:00

Kamervoorzitter Gerdi Verbeet en een groepje Kamerleden hielden het funtioneren van het parlement kritisch tegen het licht.

Opgemaakt worden door visagiste Anja Sopar werkt zeer ontspannend. Ze geeft tips hoe ik me beter kan opmaken - mooi meegenomen. Dan het interview. Gelegenheid om over het rapport Vertrouwen en Zelfvertrouwen te vertellen. Het rapport doet voorstellen om de Tweede Kamer sterker te maken. Hard nodig in tijden van crisis, als alle schijnwerpers op de regering gericht zijn. Er komen straks plannen die grote gevolgen gaan hebben. Bij zulke plannen, zegt het rapport, moet de Kamer alles uit de kast halen om te beoordelen of ze ook echt zullen werken. En of ze geen onbedoelde neveneffecten hebben. Dus: meer aandacht in de Kamer voor de uitvoering van beleid. Op 25 maart bespreken de Kamerleden het rapport.

Vandaag was de interpellatie van VVD-fractievoorzitter Rutte. De motie komt terug op de weigering van de regering om in Europa het niet toelaten van Wilders tot Engeland te bespreken. Ik vind dat de regering aangenomen moties moet uitvoeren, en ijzersterke argumenten moet hebben om dat te weigeren. Dit was niet het geval. Daarom stemde ik afwijkend van mijn fractie. Dat is voor mij heel uitzonderlijk. In dit geval won mijn loyaliteit aan het parlement het van mijn loyaliteit aan de partij: ik kan als Voorzitter niet accepteren dat de regering de Tweede Kamer niet serieus neemt.

Pauw en Witteman vragen of ik het opstellen van een nieuw regeerakkoord door ministers plus fractievoorzitters wel dualistisch vind. Ik kom er in eerste instantie niet goed uit. Wat ik had willen zeggen is dit: feit is dat in Nederland gewerkt wordt met coalitieregeringen. De huidige financiële crisis heeft veel afspraken uit het regeerakkoord op losse schroeven gezet. De coalitiepartijen proberen samen met hun partijleiders in het kabinet het regeerakkoord aan te passen aan de nieuwe omstandigheden. Het is inderdaad niet 100 procent dualistisch maar als je in Nederland een stabiele regering wilt kan dat niet veel anders. Daardoor staat de Kamer op dit moment aan de zijlijn. Dat is onbevredigend en moet zo kort mogelijk duren. Ik ga ervan uit dat het parlement, zodra het kabinet komt met voorstellen, deze grondig zal toetsen op uitvoerbaarheid.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Mirjam Sterk blogt: "De verwachte Pavlov-reactie bij mijn tafelgenoten bleef uit"

2009-03-10T16:00:00.008+01:00

Met opa, oma en het gezin in één huis wonen. CDA-Kamerlid Mirjam Sterk ziet het helemaal voor zich. Maar dan moeten er wel snel geschikte woningen komen.

Als ik om kwart voor acht ’s ochtends - nadat ik de kindjes van melk en brood heb voorzien - mijn mobiel oppak blijkt dat ik al vijf oproepen heb gemist. Dat kan maar een ding betekenen: ons voorstel voor ‘familiehuizen’ heeft de voorpagina van De Telegraaf gehaald!

Onderweg naar het overleg in de Kamer zet ik de auto twee keer aan de kant om vier interviews af te geven aan radiozenders. Het is negen uur als ook een redacteur van Pauw en Witteman belt. De rest van de dag verloopt in de roes van het debat met de minister. Het doorbreken van de weerstand bij mijn collega’s die reageren vanuit een Pavlov-reactie neemt enige tijd in het beslag. Alsof het CDA verplicht tot het elke avond met je schoonmoeder op de bank zitten. Verder veel telefoongesprekken, sms’jes en interviews. Ondertussen stromen de mails met veel steunbetuigingen binnen. Met Lukas, mijn voorlichter, bereid ik onder het eten de andere thema’s van het programma voor.

Na zeven jaar zijn de zenuwen een stuk minder voor een uitzending. Toch blijft er een gezonde dosis gezonde spanning. Ik bereid me voor op de verwachte Pavlov-reactie bij mijn tafelgenoten, maar de uitzending verloopt eigenlijk prima. Op een bepaald moment leek de discussie er op uit te draaien dat het helemaal goed komt als er maar alleen vrouwen aan de macht zouden zijn. En als sporadisch lezer van chicklit – ik beken – had ik willen zeggen tegen Komrij dat ik ook niet de hele avond naar Buitenhof wil kijken maar soms ook gewoon naar Pauw en Witteman. Maar mannen van het statuur van Nordholt en Komrij val je niet in de rede. De verwachte reactie bleef uit en ik kreeg steun vanuit alle hoeken van de tafel. Na de uitzending opnieuw veel sms-jes. Dat voelt als cadeautjes na een brave, maar leuke uitzending.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Ben Vree blogt: "Het bij-effect is dat ik herinneringen kan ophalen met oude bekenden"

2009-03-09T09:29:00.007+01:00

De bestuursvoorzitter van Smit Internationale en Havenman van Jaar 2008 Ben Vree, maakte vorige week de jaarcijfers van zijn bedrijf bekend. Zijn optreden bij Pauw & Witteman zorgde voor heel wat reacties achteraf.

Zelf kijk ik inderdaad van tijd tot tijd graag naar de uitzendingen van Pauw & Witteman wanneer ik niet te laat thuis ben of niet te veel andere zaken te doen heb. Meestal is dit dan lekker lui vanuit bed liggend kijken. Afgelopen donderdag zelf een keer onderwerp van gesprek te zijn geweest in deze uitzending is op zich al een bijzondere belevenis en leuk om mee te maken.

Wat mij zeer verbaasde waren met name de vele reacties achteraf van vrienden, familie, collega's, kennissen etc. Plotseling kreeg ik SMS-jes en mailtjes van mensen die ik allang uit het oog had verloren of die zelfs inmiddels al ver weg ergens in het buitenland woonden maar toch het programma via "uitzendinggemist" hebben bekeken. Zo kreeg ik mails met hartverwarmende reacties uit Singapore, Frankrijk, Rio de Janeiro etc., maar ook van mensen waar ik het bestaan al lang niet meer van wist.

Het bij-effect van deze uitzending is dus dat ik nu met heel veel plezier al deze mails weer zit te beantwoorden en oude herinneringen kan ophalen met oude bekenden en bestaande vrienden. Alleen daarom al was het voor mij zeer de moeite waard om een keer zelf gast te zijn in dit programma welk klaarblijkelijk een grote kijkdichtheid heeft onder Nederlanders in binnen- en dus ook buitenland.

Bekijk hier de hele uitzending.

Geliza Nicolaas blogt: "Mijn droom is geen bedrog"

2009-03-05T13:20:00.010+01:00

Geliza Nicolaas groeide op als kind van drugsverslaafde ouders. Ze wil nu een opvangcentrum opzetten voor lotgenoten.

Ik was gisteravond te gast bij Pauw en Witteman en eigenlijk kan ik dat nog niet echt beseffen…De hele ervaring was echt geweldig! Hoe vaak komt het nou voor dat een jonge meid met zo’n achtergrond bij de best bekeken talkshow te gast is?! Dat mijn verhaal hen aansprak en zij het interessant genoeg vonden voor de show, dat had ik nooit mogen dromen…Ik had me niet voorbereid op het gesprek want zo ben ik niet. Ik ga er blanco in en ik spreek vanuit mijn hart. Ik moet zeggen dat ik eerst helemaal niet zenuwachtig was. Maar op het moment dat ik aan tafel zat met de andere gasten en natuurlijk meneer Pauw en meneer Witteman, kreeg ik het wel even benauwd! Elke keer als ik een slokje water nam, voelde ik mijn hand trillen. Ik dacht bij mezelf: Gi, rustig aan… Maar toen ik eenmaal mijn verhaal mocht doen… Nou toen kwam ik los!

Mijn ervaringen en verleden zijn misschien voor de meeste mensen heftig maar dit zijn dingen die meerdere kinderen/jongeren meemaken. Daarom moet dit bespreekbaar worden. Dit komt vaak voor en deze jongeren ontsporen vaak (niet altijd natuurlijk) doordat zij niet de nodige aandacht krijgen. Ze kunnen wel bij instanties terecht maar hoeveel medewerkers van zo’n instantie hebben ook hetzelfde meegemaakt. Begrijp me niet verkeerd… Ik ben geen hulpverlener of psycholoog. Ik ben een jonge meid die veel heeft meegemaakt maar door mijn verleden kan ik wel goed meeleven met andere jongeren die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt. En daarom ben ik zo gedreven om dit project op te starten.

Inmiddels heb ik naar aanleiding van de uitzending van gister veel leuke reacties gekregen.Er zijn veel mensen die geïnteresseerd zijn in mijn project. Zelfs een wethouder van Den Haag wilt contact met mij! Met mij! Een simpele meid die iets probeert op te zetten! Ongelofelijk! Bij deze iedereen heel erg bedankt voor de leuke reacties!

Vanavond is de bekendmaking van de 5 ‘winnaars’ dus dat wordt weer een spannende avond voor mij. Het maakt niet uit of ik via Your World het project kan gaan opstarten. Ik vind het al geweldig dat zij mij deze kans geven! Het centrum gaat komen.

Marco B. zei: ‘De meeste dromen zijn bedrog.’ Nou mijn droom is geen bedrog. Het is een droom die gaat uitkomen!

Bekijk hier de gehele uitzending.

Dick Boer blogt: "Het alledaagse betaalbaar"

2009-03-04T15:32:00.007+01:00

Ahold zag de nettowinst in 2008 stijgen ondanks de economische crisis. Wel neemt Dick Boer maatregelen om ook in de toekomst de crisis het hoofd te bieden.

Aan tafel bij Pauw en Witteman vraagt van mij altijd wel wat voorbereiding. Was eind 2006 ons Kerstassortiment een actuele aanleiding, nu waren de voetbalplaatjes een leuk onderwerp. Voor mij begon deze week met de jaarcijfers van Ahold. Ik ben sinds mei 2007 lid van de Raad van Bestuur en erg trots op wat we als bedrijf wereldwijd in 2008 hebben gepresteerd. Dankzij het harde werk en de inzet van alle medewerkers hebben wij in 2008 wederom onze doelstellingen gehaald. In Nederland was 2008 weer een uitstekend jaar voor Albert Heijn, met onder andere de ombouw van 54 C1000-winkels tot Albert Heijn-winkel. De Nederlandse Ahold-bedrijven (Gall&Gall, Etos en Albert Heijn) realiseerden in 2008 een groei in werkgelegenheid van ruim 8.500 mensen. In de eerste weken van 2009 zien we dat consumenten binnen als onze bedrijven een zelfde koopgedrag vertonen als in 2008 maar we weten zeker dat de recessie ons ook zal raken.

Ook in 2009 zullen wij alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat consumenten ook voor de prijs naar Albert Heijn blijft komen. De prijspositie van Albert Heijn is sinds 2003 aanzienlijk verbeterd. Wij hebben nu een middenpositie in de markt. We zijn 2009 gestart met een duidelijk prijssignaal met onder andere de scherpste Hamsterweken ooit en de Laagste Actieprijs Garantie op A-merken in de AH Bonus. In de boodschappenkar van De Telegraaf op 21 februari kwam Albert Heijn zelfs als goedkoopste uit de bus.

Tegenover de heer Zalm aan tafel hadden wij het gisteravond ook over vertrouwen. Ahold is er in geslaagd om met hard werken, een gezonde balans en in afgeslankte vorm, het vertrouwen van de consument terug te winnen. Met zijn nieuwe baan staan de heer Zalm en zijn transitie-team aan de vooravond van een zelfde krachtsinspanning. Ik heb hem daarbij succes gewenst. Ik wens ons allen toe dat het vertrouwen in de economie snel terugkeert, al dan niet met hulp van de overheid, want dat zorgt er voor dat én supermarkten én banken een gezond rendement kunnen laten zien.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Arnold Burlage blogt: "In de luchtvaartwereld ligt alles gevoelig"

2009-02-27T16:09:00.006+01:00

Arnold Burlage is al ruim 34 jaar werkzaam als luchtvaartredacteur bij De Telegraaf. Hij deed verslag van de laatste ontwikkelingen rond de vliegramp bij Schiphol.

Het is altijd weer spannend, zo’n tv optreden. De lampen, de glimmende cameraogen, die je vanuit het achterliggende duister aankijken, kunnen een schrijvend journalist al gauw uit zijn doen halen. Bij mijn eerste optreden in Pauw & Witteman viel me dat reuze mee. Je voelt je aan tafel op je gemak. Ervaren gesprekspartners vangen stotteren en zoeken naar woorden vakkundig op. Wel oppassen geblazen, want in de luchtvaartwereld ligt alles gevoelig. Bovendien zijn speculaties – ook op ander gebied – iets waar je je in een gezellige kout al gauw toe laat verleiden. Maar ook wat dat betreft hielden beide hosts zich bij de feiten.

Intussen schenkt de floor-regisseur de wijnglazen regelmatig bij. Het is alsof je om de stamtafel in je favoriete kroeg zit. Een sterk punt van het programma. Kwam nog bij dat de stoel van mijn zingende hoofdredacteur Sjuul Paradijs nog warm was. Op precies dezelfde plek kondigde hij nog geen week tevoren ons initiatief aan voor de nieuwe publieke omroep Wakker Nederland. Ook toen was het goed gegaan, een kritische doch faire behandeling van onze talkshow collega’s.

Wat heeft trouwens zo’n tv programma een wijdse impact. Ik kreeg binnen een uur na de uitzending al mailtjes en smsjes van relaties uit Zuid-Afrika, Spanje en zelfs de VS. Nederland volgt Nederland vanuit alle hoeken van de wereld. Iets wat de krant met internet weet te bereiken, maar tv; het is een mooie navelstreng met het thuisfront. Precies hetzelfde wat je voelt als je in Peru, Maleisië of Kaapstad instapt en aan boord van de KLM De Telegraaf krijgt met de voetbaluitslagen of spraakmakend nieuws.

Tot slot: bij een bitterbal en een wijntje nog wat nagepraat in het P & W café. Gezelligheid kent geen tijd. Naadloos aansluiten van werk en cafébezoek, waar vind je dat nog in deze tijd van anti-rook café’s. Tientallen vluchten per jaar naar fraaie bestemmingen, leuke relaties en boeiende onderwerpen doen niets aan af aan mijn conclusie dat deze kant van het journalistieke vak toch ook wel erg aantrekkelijk is. Afwachten maar of het met onze “eigen” omroep Wakker Nederland gaat lukken. Misschien krijg ik dan een tweede kans. Jeroen Pauw en Paul Witteman krijgen die om te solliciteren. Good show gentlemen...!

Bekijk hier de hele uitzending.

Clara Sies blogt: "Driemaal is scheepsrecht!"

2009-02-26T14:59:00.009+01:00

Het is crisis bij de voedselbanken. De schappen raken leeg en het aantal klanten stijgt. Oprichter Clara Sies maakt zich zorgen.

Gisteren, 25 februari 2009, werd ik voor de derde keer uitgenodigd bij P&W. De eerste keer ging het op het laatste moment niet door, de tweede keer kon ik zelf niet en nu viel alles op zijn plek en kon ik aanwezig zijn. De aanleiding is minder leuk: de voedselvoorraden bij de Voedselbanken slinken in rap tempo. Enerzijds door het groeiende aantal hulpvragers, anderzijds door de effectievere manier van productie bij de levensmiddelenproducenten. Daar komt nog een derde oorzaak bij: bedrijfjes die restpartijen voor een appel en een ei opkopen en weer in de handel brengen op kleinere schaal. Waar de overschotten eerst naar ons toekwamen, kiezen bedrijven ervoor om toch maar hun restanten voor weinig te verkopen. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ook zij moeten op hun tellen passen in deze tijd. Het brengt ons echter wel behoorlijk in de problemen!

Een beroep doen op de politiek ligt gevoelig. Niet bij ons, maar bij hen! Via de Europese Unie wordt 500 miljoen euro beschikbaar gesteld voor organisaties als de onze om armoedebestrijding te ondersteunen. Nederland deelt hier niet in mee, net als nog twee of drie andere landen.

Kunnen wij niet, net als met het programma van René en Natasja Froger, iets bedenken om de politiek over hun schaamte heen te helpen? Het wordt toch eens tijd dat ze vanuit Den Haag een handreiking doen ter overbrugging van de ontstane situatie en nog meer ter ondersteuning van nu nog 17.000 huishoudens, maar later in het jaar vast nog meer!

Wij hebben het al minstens twee keer geprobeerd, misschien geldt hier ook: DRIE MAAL IS SCHEEPSRECHT!

Bekijk hier de hele uitzending.

Gregorius Nekschot blogt met een cartoon

2009-02-26T11:38:00.009+01:00

Cartoonist Gregorius Nekschot is vorig jaar gearresteerd vanwege zijn cartoons, die discriminerend en beledigend zouden zijn. Om veiligheidsredenen kwam hij verkleed aan tafel bij Pauw & Witteman.

Bekijk hier de hele uitzending

Philip Freriks blogt: "De poes als literair alter ego. Als troost."

2009-02-23T13:01:00.006+01:00

De vrouw van Philip Freriks, Lili, schildert portretten van hun katten. Freriks besloot de katten karakter te geven middels een boek: Les chats de Lili. Klik hier om een voorproefje uit het boek te downloaden, klik hier om enkele foto's van de kattenschilderijen te bekijken.

Het is altijd vreemd om bij collega’s aan te schuiven en ondervraagd te worden. Alsof de rollen zijn omgekeerd. Lastig om jezelf een houding te geven. Je kent elkaar, oefent hetzelfde vak uit en weet van het gedoe achter de schermen. Plotseling zit je aan de andere kant. Als onderwerp. Door de spiegel heengestapt.

Vaak is het net even te gezellig. De sfeer van oude-jongens-pindakaas. Het moet vooral niet te serieus lijken. Als mannen van het vak moet je het natuurlijk allemaal relativeren. Of je nu het voorwerp bent of de interviewer. Soms gaat het dan mis. Dan is het net even te leuk, ben je net even te veel ‘jezelf’, is het ons-kent-ons-promillage net even te hoog. Dat soort gedachten ging door mijn hoofd toen ik samen met Lili naar P & W liep. De Plantage is op loopafstand van ons Amsterdamse onderkomen. Ik spreek uit ervaring. En toch blijft het lastig.

Juist in zulke gevallen moet je scherp zijn. En vooral ook ontspannen, leuk, een aangename causeur. En toch scherp, geconcentreerd. Een mengvorm waarvan de dosering elke keer weer verschilt. Je moet je opladen, klaar zijn op het juiste moment om vervolgens alert en helder te kunnen reageren. Lastig dus.

Het is aan anderen te oordelen of we vrijdagavond bij P & W de juiste mix hebben weten te vinden. Wat mij betreft was Lili ‘hors categorie’. Voor het eerst in haar leven werd ze ondervraagd in een rechtstreeks uitgezonden tv-programma en moest ook nog antwoorden in een vreemde taal. Ze was een beetje aan de lange kant, vond men. Ik heb het teruggezien en viel als een baksteen voor haar charme. Maar ja, ik ben waarschijnlijk niet geheel onbevooroordeeld.
En verder? P & W voldeden volgens mij geheel aan eerder genoemde criteria. Een fraaie combinatie van pensioenen als nachtmerrie en katten voor de mooie mensendroom. De poes als literair alter ego. Als troost.

Ik vond het eigenlijk een hartstikke leuke uitzending. Maar ja, ik ben misschien niet helemaal objectief.

Bekijk hier de hele uitzending.

Wim Hof blogt: "Niet voor niets kreeg ik de titel Mwanaume Barafu"

2009-02-19T14:57:00.005+01:00

Slechts gekleed in een korte broek beklom Wim The Iceman Hof de 5895 meter hoge Kilimanjaro.

Ik ben blij en opgelucht dat het beste praatprogramma in Nederland met aan boord een tweetal rhetorisch begaafde kapiteins die alles op de wilde zee tot rustige en heldere vaarwateren van het gesprek weten te loodsen, mij hadden uitgenodigd. Het zit bij jullie goed in elkaar en kon en mocht mijn woord doen.

Drie punten.

De Kilimanjaro was een tocht van respect en diepte (zie hoogte), diepte qua beleving en opoffering en een ware spiegeling van de Ziel. Niet voor niets kreeg ik de titel Mwanaume Barafu van die trotse Masaii, een hele eer en respect van mannen die er echt voor staan !
Binnen twee dagen naar de top in korte broek, is iets wat nog nooit eerder was gedaan, nu is het achter mijn rug. Een prachtige high altitude training en mede gekweekt zelfvertrouwen, goed voor de volgende uitdaging, de marathon boven de Poolcirkel!
Nog nooit een marathon gelopen, maar nu doen omdat ik het Wil, mindpower.
Alles in samenwerking met Firecrackerfilms/Channel four/National Geographic en BBC, wereldwijd uitgezonden.

Misschien is het medische onderzoek waar ik aan onderworpen ben geweest nog wel veel belangrijker. Nadat er bij mij bloed werd afgenomen tijdens mijn specifieke psychische voorbereiding, liet dat onderzoek zien dat er in mijn bloedbaan een spectaculaire groei was van antilichamen. De vechters tegen welke vorm van ziekte dan ook.
Dat betekent dat ik het immuunstelsel kan beïnvloeden en als nu in het verdere onderzoek mocht blijken dat ik dit ook bij een willekeurige groep mensen kan veroorzaken, zou dat een regelrechte medische doorbraak betekenen!

Daar ga ik voor !!!!!!!!!!
Succes met het programma, en wellicht zal ik binnenkort verslag doen van een relaas (positief) boven de Poolcirkel. De marathon in korte broek, overgeleverd aan de elementen op zoek naar nieuwe krachten en techniek.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Jules Paradijs blogt: "voor iedereen die het zich even niet meer herinnert. Wakker worden!"

2009-02-18T09:21:00.006+01:00

Telegraaf-hoofdredacteur Jules Paradijs vindt dat het stemgeluid van heel Nederland onvoldoende in Hilversum wordt gehoord. Daarom is het volgens hem tijd voor een nieuwe omroep: Wakker Nederland.

De Buurt

Economische crisis, nationaal kabinet, massawerkloosheid.
En dan zo maar een klein liedje. Van Willy Alberti. Over hoe het toen was. Je ouders, je school, je vriendjes. Was het toen ook crisis? Waren er toen ook bonussen en graaiende bankiers? Stond wakker Nederland er toen zo veel slechter voor?
Daarom voor iedereen die het zich even niet meer herinnert. Wakker worden! Niet om terug te keren naar die tijd. Maar gewoon, om even bij stil te staan.

De buurt waar ik als jongen speelde
Waar ik in de kleine straatjes vocht
Waar ik lief en leed in armoe deelde
En voor een cent een duimdrop kocht
De zondagsschool was voor de zondag
En 's maandags opgewarmde kliek
Een wijk die in het hart der stad lag
Vlak achter een azijnfabriek…

Sjuul Paradijs

(Voor 5,72 euro lid van Wakker Nederland!)

Bekijk hier de volledige uitzending.

Sam Bharatsingh blogt: "Er was weinig tijd voor juridische kant van de zaak"

2009-02-17T17:09:00.009+01:00

De zonen van Yasmin Trok (Iljitsj) en Karin Bos (Melvin) zaten vast omdat ze worden verdacht van het telefonisch bedreigen van een Weesper basisschool. Beide moeders en advocaat Sam Bharatsingh waren te gast.

Gezien de aandacht die de media in de achterliggende tijd aan dit onderwerp hadden geschonken, was bij mij de verwachting gewekt dat het hoofdthema van deze uitzending de vrijlating (onder voorwaarden) van de twee verdachte jongens uit de Weesp-zaak zou zijn. Dit mede gezien de uitgenodigde gasten voor deze uitzending. Drie van de vijf gasten waren voor dit onderwerp uitgenodigd. Maar aan tafel bij Pauw & Witteman zouden nog twee onderwerpen worden besproken.

Er werd mijns inziens (te) veel tijd besteed aan de financiële crisis. De minister van Economische Zaken, mevrouw Maria van der Hoeven, is (veel en) lang aan het woord geweest. Er diende ook nog aandacht gegeven te worden aan de heer Frits van Eerd, directeur van Jumbo supermarkten, en als gevolg daarvan bleef er, zoals hiervoor door mij aangegeven (te) weinig tijd over om diep in te gaan op de vrijlating van de twee jongens uit de Weesp-zaak. Daarbij wil ik ook nog opmerken dat de beide moeders, om begrijpelijke redenen, meer aan het woord kwamen dan de advocaat van één van de jongens. Daardoor is mijns inziens de juridische kant van deze zaak, onder andere de voorwaarden waaronder de jongens worden vrijgelaten, te weinig voor het voetlicht gekomen.

De onderwerpen die mijns inziens aan de orde hadden moeten komen, zijn :

1. Waarom is de kinderrechter op haar genomen beslissing om de kinderen in de jeugdgevangenis hun detentie te laten uitzitten teruggekomen? Ligt hier een juridisch feit aan ten grondslag?
2. Hoe vaak komt het voor dat bij jeugdstrafrecht het huisarrest wordt toegepast? Is hier het VN verdrag van de rechten van het kind, door Melvin 14 dagen in detentie te willen houden, niet geschonden?

Deze onderwerpen zijn van maatschappelijk belang omdat steeds meer (zeer) jeugdigen in aanraking komen met justitie.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Andrea Vreede blogt:"Met haar dood stond het nieuws even stil en hapte iedereen naar adem, ontdaan door alle gebeurtenissen."

2009-02-12T11:38:00.005+01:00

Andrea Vreede is verlaggeefster in Italië voor het NOS Journaal. Ze analyseert de ophef in Italië rond de overleden comapatiënte Eluana Englaro.

Oef. Een bliksembezoek. In iets meer dan 24 uur heen en weer van Rome naar Amsterdam om aan te mogen schuiven bij Pauw & Witteman. Ik was al eens eerder gevraagd, maar wanneer je voor een nieuwsprogramma als het NOS Journaal werkt is het meestal ondoenlijk om je los te maken en even snel naar Nederland te gaan. Het nieuws raast immers door en jij moet daar bij zijn. Dit keer maakte ironisch genoeg juist het overlijden van Eluana Englaro het mogelijk om bij Pauw & Witteman over haar te komen praten. Met haar dood stond het nieuws even stil en hapte iedereen naar adem, ontdaan door alle gebeurtenissen.

Zo kon ik proberen uit te leggen hoe het kan dat een land als Italië zo verdeeld is geraakt door de lijdensweg van deze comapatiënte en haar familie en op wat voor discutabele manier de politiek haar geval heeft gebruikt. Of liever misbruikt.

Eluana raakt mij diep. Ook mijn gastheren en medegasten, zo bleek aan de tafel. Hopelijk heeft de combinatie van goed gekozen filmpjes, sprekende krantenkoppen en mijn wat tomeloze woordenvloed kunnen bijdragen aan meer inzicht.

Met Eluana kreeg de uitzending een heftig begin. Gelukkig was er daarna ruimte voor lichtere zaken met Veldhuis & Kemper. Ik heb me kostelijk vermaakt over de “trubbels” van de moderne Nederlandse man. Omringd als ik immers was door zes prachtexemplaren! Het was een verfrissende duik in authentieke Nederlandse humor, iets wat ik wel eens mis in Italië. Lekker droog de maatschappij op de hak nemen. Fantastisch.

Met het verhaal over de reis van minister Koenders en Marco Borsato kwam de serieuze toon weer terug. Maar het was een verhaal vol positieve resultaten en hoop op meer. Onwillekeurig moest ik bij het relaas van mijn medegasten aan dat deel van Italië denken dat veel weg heeft van Colombia. Daar waar de maffia heerst en waar de film Gomorra zo scherp een beeld van geeft. Maar dat is een ander verhaal. Misschien één voor een volgende keer.

Bekijk hier de hele uitzending.

Kolonel Kees Matthijssen blogt:"Als je eenmaal in de uitzending zit met andere interessante gasten, besef je ook dat een uur niet zo heel erg lang is"

2009-02-10T16:43:00.007+01:00

Kolonel Kees Matthijssen heeft het bevel van de Task Force Uruzgan overgedragen aan brigadegeneraal Middendorp en kwam terug naar Nederland.

Nadat we Pauw & Witteman medio vorig jaar te gast hadden op Kamp Holland in Uruzgan, was het niet meer dan logisch om na terugkeer in Nederland te gast te zijn in hun programma. Dat heb ik met alle plezier gedaan. Het was een mooie gelegenheid om te spreken over vele facetten van de missie in Uruzgan. Als je eenmaal in de uitzending zit met andere interessante gasten, besef je ook dat een uur niet zo heel erg lang is. Je realiseert je achteraf dat er nog wel meer dingen waren waarover iets te zeggen was. Of nog leuker, om te zoeken naar raakvlakken met de andere gasten. Die raakvlakken zijn er, ook al liggen ze misschien niet direct voor de hand.

Als je Bénédicte Ficq vakkundig hoort spreken over de rechtswereld waarin zij functioneert, dan besef je dat Nederland een goed en zorgvuldig functionerend rechtssysteem heeft. Een vergelijking met het rechtssysteem in Afghanistan gaat dan volledig mank en zou ook niet terecht zijn. We mogen niet verwachten dat we in Afghanistan op korte termijn ook zo’n rechtssysteem op kunnen zetten. Op dat vlak is er nog veel te doen, maar het heeft bij ons ook enige tijd geduurd voordat we zover waren.

Ireen Wüst maakt duidelijk hoe moeilijk het is om als topsporter datgene te presteren dat je graag zou willen. Het is geen automatisme. Het komt aan op het in elkaar vallen van alle puzzelstukjes zowel op het fysieke als op het mentale vlak. Als militairen niet zijn uitgezonden, zijn ze doorgaans aan het opleiden en trainen. In het militaire vak komt het aan op trainen van fysieke, mentale maar ook tactische vaardigheden. Ook daarbij geldt dat alle puzzelstukjes in elkaar moeten vallen, om gereed te zijn voor operationele inzet.

In de uitzending worden beelden getoond van een interview dat Peter ter Velde maakte met Taliban aanhangers. Er was geen gelegenheid om daar uitgebreid bij stil te staan, maar er zijn toch een paar dingen die ik daar over wil zeggen. Eerder heb ik de beelden samen met de Afghaanse brigadegeneraal Hamid, commandant 4de Afghaanse Brigade, bekeken. Hij vond het zeer interessant om te zien dat een Nederlandse journalist een dergelijk interview hield. Ik vond het interessant om te horen hoe hij deze Taliban aanhangers inschatte. Hij kwam tot de conclusie dat deze mensen geen hardcore Taliban zijn en bovendien te winnen zijn voor en door de Afghaanse overheid. Dit zijn mensen die op enig moment de ommezwaai kunnen maken. De sleutel hiervoor ligt volgens hem vooral bij het Afghaanse bestuur. Als zij deze mensen betere leefomstandigheden, meer werkgelegenheid en meer veiligheid bieden, dan zouden ook zij steun leveren aan het Afghaanse bestuur. Wat dat betreft is het interview van Peter ter Velde tekenend voor de situatie in Uruzgan, waar we toch een langzame kentering zien.

Wat we zien is een verhoging van de veiligheid in grotere delen van Uruzgan. We constateren daarbij dat de bevolking uit gebieden waar ISAF of de Afghaanse overheid minder frequent aanwezig is, ook meer veiligheid en vooruitgang wil. Zo hebben we een aantal weken geleden in Deh Rawood met 40 dorpsoudsten uit de Tanghi vallei deelgenomen aan een shura. Deze Tanghi-vallei stond tijdenlang bekend als veilige haven voor de Taliban. Nu lijkt daar verandering in te komen. De veiligere situatie heeft dus haar uitwerking op andere gebieden. Uiteraard is dat een positieve ontwikkeling en het bewijs dat de gewone Afghaan niets liever wil dan vrede en veiligheid voor zijn familie en omgeving.

Interessant was ook om de visie van mijn counterpart te horen op de ontwikkelingen in Uruzgan. Hij heeft heel scherp de rol voor ogen van het Afghaanse bestuur, politie en leger. Er wordt vaak gesproken over de rol van ISAF in Afghanistan. We moeten echter niet vergeten dat ISAF er ter assistentie en ondersteuning van de Afghaanse autoriteiten is. Dat betekent dat zij zelf de leidende rol moeten hebben. We spreken dan van Afghan ownership, Afghan leadership.

Die ondersteunende rol speelt op alle niveaus. Soms zou het veel gemakkelijker zijn om zelf de leidende rol te hebben, maar iedereen is ervan doordrongen dat dit niet wenselijk is. De Afghanen moeten in de toekomst volledig zelf de verantwoordelijkheid dragen en daarom op het gebied van veiligheid, bestuur en ontwikkeling de juiste keuzes maken.

Bekijk hier de hele uitzending.

Jetta Klijnsma blogt: "Schulden aflossen is een ding, maar leren met het beschikbare geld omgaan is een tweede. "

2009-02-10T10:27:00.004+01:00

Staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma was uitgenodigd om te komen praten over haar voorstel om gemeenten meer te betrekken bij de (schuld)hulpverlening aan burgers.

Als het even kan kijk ik ’s avonds naar Pauw&Witteman. De manier waarop zij hun gasten bevragen, zonder sensatiezucht; de ruimte die mensen krijgen om een verhaal te doen; de verscheidenheid aan gasten: dat spreekt me aan. Toen ze me vroegen bij hen in de uitzending te gast te zijn, hoefde ik niet lang na te denken. Ik vond het leuk en was natuurlijk erg nieuwsgierig naar wat de avond zou brengen. Ik ben heel gastvrij ontvangen.

Met Jeroen Pauw en Paul Witteman heb ik tijdens de uitzending uitgebreid kunnen spreken over mijn plannen voor nog betere hulpverlening aan mensen die diep in de schulden zitten. Sommige gemeenten doen echt heel erg hun best om mensen snel te helpen. In andere gemeenten kan het nog een stuk beter. Dat is echt belangrijk: mensen die in de schulden zitten hebben vaak ook enorm veel andere zorgen. En het werkt door in het hele gezin. Ik maak me echt zorgen over gezinnen waar de kinderen de dupe van de schulden zijn. Kinderen die daardoor niet kunnen meedoen aan sport of naar dansles kunnen, of niet meegaan op een schoolreisje.

Schulden komen helaas zelden alleen. Meestal is er sprake van meer problemen zoals verslaving of gokken; hebben ze teveel op de pof gekocht; zit iemand psychisch in de knoop; is zijn baan kwijt geraakt of plotseling ernstig ziek geworden. Schulden kunnen zo’n druk op iemand leggen dat hij of zij niet eens meer aan werken toekomt door alle zorgen.

Mensen zijn in eerste instantie zelf verantwoordelijk voor het oplossen van hun schulden. Je moet de tering naar de nering zetten, maar onze hedendaagse consumptiemaatschappij trekt daar soms een zware wissel op. En als mensen met schulden om hulp vragen dan kunnen we niet de andere kant op kijken. Die mensen moeten we helpen. Gemeenten kunnen daar heel wat in doen en zijn daarvoor wat mij betreft aan zet. Zij hebben een brede blik, overzien het geheel en kunnen ook een samenhangend hulpaanbod voorstellen. Zij leveren maatwerk. Ze kunnen indien nodig de samenwerking zoeken met de woningcoöperaties en water- of gasbedrijven en afbetalingsregelingen voorstellen; ingeval van verslaving, psychische of fysieke ziektebeelden kan daarvoor hulpverlening worden ingeschakeld en de gemeenten kunnen met iemand op zoek naar een baan.

Bij schulden is hulpverlening echt topprioriteit, maar helaas gebeurt dat altijd als het kwaad al is geschied. Dat gun je niemand, temeer daar een schuldhulpverleningstraject geen lolletje is. Mensen die denken dat ze met schulden gewoon naar de gemeente kunnen stappen en dat het dan zo is opgelost, die komen van een koude kermis thuis. Schulden moeten (grotendeels) worden afgelost en dat betekent vaak lange tijd op een houtje bijten.

Het voorkomen van schulden heeft daarom mijn volle aandacht. Als coördinerend bewindspersoon op het terrein van de schulden werk ik samen met de ministers van Financiën en Justitie om dit aan te pakken. Ik noem een paar voorbeelden. We verhogen de boetes voor misleidende kredietreclames flink en we maken het minder gemakkelijk om langdurig rood te staan. Ook krijgen de kredietverstrekkers te maken met strengere regels rondom het uitlenen van geld. En ik ben blij dat ik mensen met schulden kan laten weten dat er hulp beschikbaar is hulp bij budgetteren: de tering naar de nering zetten. Schulden aflossen is een ding, maar leren met het beschikbare geld omgaan is een tweede. Schulden zijn niet alleen voorbehouden aan mensen met een smalle beurs. Ook mensen met een goed inkomen kunnen helemaal vastdraaien in de schulden: doordat ze plots hun baan kwijt raken, scheiden of veel te veel op de pof geleefd hebben en vrijelijk uit de dikke gidsen van postorderbedrijven hebben besteld. Goed omgaan met geld, niet meer uitgeven dan verantwoord is, dat voorkomt een hoop ellende in de toekomst.

Met mij aan tafel zaten nog drie andere gasten. Ik heb goed geluisterd naar hun verhalen. Het gaf een mooie inkleuring van onze samenleving: het ging over wel of niet roken in het café van de heer Gerhard Sannes, over de onderwereld zoals beschreven door Harry Lensink en mevrouw Maris vertelde over een dubbele moord op het terrein van een psychiatrische instelling waarbij bleek hoe lastig het soms is om te speuren naar bewijzen tegen een dader als het medisch beroepsgeheim in het geding is..

Voordat ik het wist gingen de camera’s uit en werden de studiolampen gedoofd: nu al afgelopen? Gelukkig was er na afloop gelegenheid om verder te praten met de heren Pauw en Witteman. Ook met Chris Maris heb ik nog een hele tijd staan praten. Ik vond het bijzonder knap hoe zij in staat was heel genuanceerd en integer te verwoorden om wat voor een dilemma het hier gaat. Goed, dat mensen in de samenleving zich zo betrokken voelen bij andere mensen, die helaas door een misdrijf het leven hebben verloren.

Bekijk de hele uitzending hier.

Cor Hellingman blogt: "Wendy heeft de heren op de blaren laten zitten"

2009-02-06T14:48:00.005+01:00

Cor Hellingman, de advocaat van Wendy van Dijk, over het kort geding tegen Geenstijl.nl. GeenStijl stelde dat de presentatrice zou zijn vreemgegaan met Reinout Oerlemans. De zaak is afgedaan met een rectificatie en een schadevergoeding van 7.500 euro.

Het was me het dagje wel. ’s Ochtends de dagvaarding uitgebracht, half twee zitting, vijf uur uitspraak en dan Pauw & Witteman. Eerlijk gezegd hou ik niet zo van al die advocaten die zich op de buis menen te moeten manifesteren. Bovendien zijn advocaten de slechtste bronnen. Ze ogen doorgaans als keurige dames of heren, maar zijn natuurlijk per definitie zo partijdig als de pest. Sterker nog een advocaat mág helemaal niet zijn eigen mening geven in een kwestie die zijn cliënt aangaat, maar alleen die van zijn of haar cliënt.

Mijn kantoorgenoten en ik staan nogal wat mensen bij die een zekere bekendheid hebben. Je bent dan al gauw ‘de advocaat van de sterren’. Lekkere binnenkomer, maar niet per definitie een garantie dat je je werk goed doet. Dus hanteer ik het motto ‘hou een low profile, voor mensen met een high profile’. Nou, meneer Hellingman, dat is dan deze keer faliekant mislukt.

Mislukt, maar met een reden. In deze dagen van internet en mobiele telefoons met fotoapparatuur zijn de mogelijkheden om alles te zeggen en te publiceren – en niet te vergeten: te laten zien – onbeperkt. Een miljoenenpubliek neemt met een enkele druk op de knop kennis van de wildste geruchten over je privé leven (“foekie foekie doen”). In principe is iedere Nederlander, maar ook die bedreigde diersoort ‘Bekende Nederlander’ vogelvrij. Dan kan je twee dingen doen: negeren of naar de rechter. Al jaren doet iedereen het eerste, maar Wendy niet. Dan krijg je in Nederland waar je recht op hebt: een verspreidingsverbod, een rectificatie en een kleine schadevergoeding. De vergoeding gaat naar een goed doel www.stichtingsemmy.nl. En dat is leuk voor het goede doel, maar creëer nu ook niet publiciteit voorde daders? Jazeker, maar het is negatieve publiciteit. Geen zich zelf respecterende publicist is blij dat hij van de rechter moet rectificeren, zoals Arjan Lock (kerel, wat werd jij aangepakt!) in de uitzending terecht zei. Wendy heeft de heren op de blaren laten zitten. En dat weet nu iedereen. Wie volgt?

Mickelle Haest blogt: “Ga heen en plant u voort.” Of te wel “foekie, foekie”

2009-02-06T14:25:00.006+01:00

Columniste Mickelle Haest liep een tijdje mee op de meldkamer van 112 en schreef columns over haar belevenissen daar. Deze columns zijn gebundeld onder de titel 1-1-2 daar red je levens mee.

Via de onderkant van mijn rok verdwijnt het zwarte zendertje om er even later aan de bovenkant van mijn blouse jurk weer uit te komen. Eenmaal aan tafel word ik ingeplugd. Ik schuif mijn stoel aan bij de mannenwereld die de tafel vanavond bevolkt. Peter Paul de Vries praat gedreven over broekriemen die aangesnoerd moeten worden, dubbelen bonussen die waarschijnlijk aan de toiletjuffen van ABN/AMRO voorbij gaan en werknemers waarvan er in crisistijd genoeg zijn. Geld geven om te voorkomen dat mensen weggaan is niet nodig. Maar wat lijkt het me lekker een dergelijke bonus: 20.000 euro’s. De mogelijke bestedingen, schieten net als bij de dromerige gedachten aan dat ene winnende lot al stiekem door mijn hoofd.

De advocaat van Wendy kreeg een bonus van slechts 7.500 euro. Hij had 75.000 aan de rechter voor Wendy gevraagd, omdat de beschuldiging van een coulisse vrijpartij met Reinout O. niet terecht werd bewezen. Ik vind hem aardig, hij kijkt zo lieflijk als hij over "het merk Wendy" praat. Toch lijkt deze rechtspraak veel minder effect te hebben dan die ene opmerking van Reinout O. in Boulevard die tijdens de zapservice voorbij komt. “Oh Wendy, wat is het fijn je stem weer te horen”, klinkt het heerlijk cynisch over de lijn vanuit L.A.

Vriend en levensredder Rini van de Poel zit naast me. De hoofdpersoon uit mijn boek ‘1-1-2 daar red je levens mee, verhalen uit de meldkamer’ krijgt het woord. Dagelijks neemt hij, met zijn collega’s, als iedere seconden telt beslissingen over leven en dood. Samen vertellen we over de vader die live afscheid moest nemen van zijn terminale zoon, de man die bij het bekijken van een pornofilmpje een te grote appel in zijn kont stopte, en een jongetje van 8 jaar dat naar het AMC stepte om hulp te halen voor zijn vader die geen Nederlands sprak en geen telefoon had.

De directeur van de EO noemt zichzelf een kapitein. Wankel probeert hij zijn schaapjes op het drogen te krijgen, nadat boegbeeld Andries Knevel de kudde uiteen heeft gedreven door afstand te nemen van het scheppingsverhaal. De directeur is onwillig, hij wil de kansel in het schip van zijn omroepkerk niet beklimmen om zijn achterban eenduidig toe te spreken. In Barneveld tokt de bevolking voorlopige ongerust door. P-P (die overigens beloofd heeft vandaag meteen mijn boek te gaan kopen – niet vergeten P-P!) en ik zijn het er na de uitzending over eens: het fijne van het geloof is verdwenen. De heerlijke duidelijkheid van na te leven Bijbelse voorschriften is door Knevel om zeep geholpen. Er is opgeroepen tot discussie, maar welke regels moeten we in de tussentijd naleven om zeker te zijn van een plekje in het hemelse en een stralende opwachting van God. P-P leeft het scheppingsverhaal nog het beste na. Hij bekent 4 kindjes in verschillende leeftijdscategorieën bij slechts 1 vrouw te hebben. Ik zie de dominee roepen: “Ga heen en plant u voort.” Of te wel “foekie, foekie” zoals ‘Geen stijl’ Wendy’s vermeende escapade beschreef. In mijn boek wordt de schepping liefdevol door Rini begeleid, zoals bij die bevalling van een veel te vroeg geboren kersttweeling, of die ene op de vluchtstrook van de A10. De avond was fijn, de heren waren mij goed gezind.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Rudy Stroink blogt: "Nu is het de tijd om jezelf opnieuw uit te vinden en na te denken over je plek in de wereld"

2009-02-03T13:22:00.006+01:00

Projectontwikkelaar Rudy Stroink schoof aan tafel bij Pauw & Witteman om te praten over de problemen in de bouwsector door de kredietcrisis. Hij komt met een plan van aanpak.

In deze tijd hebben we allemaal een overlevingsstrijd te leveren, of het nu over je baan, je bedrijf, je project of je levensdoelen gaat. Dat loutert ook wel weer. Nu is het de tijd om jezelf opnieuw uit te vinden en na te denken over je plek in de wereld. De film heeft mij veel geleerd over hoe we met elkaar om moeten gaan in deze moeilijke tijden. Het ligt voor de hand veel ruzie te maken en zuur te zijn over het verlies dat we allemaal lijden. Het is beter om over kansen en de oplossingen na te denken. Het valt me op hoe in deze tijd ook snel weer nieuwe relaties ontstaan, die hoop geven voor de toekomst.

Succes allemaal.

Bekijk hier de hele uitzending

Geert-Jan Knoops blogt: "Waarom heeft de wereld niet ingegrepen toen het op Guantánamo goed mis was?"

2009-01-28T10:26:00.006+01:00

Guantánomo Bay gaat dicht. Strafpleiter Knoops adviseerde de verdediging van een van de terreurverdachten. Aan de hand van dat proces schreef Knoops zijn eerste thriller.

Hoe toevallig kan het lot zijn. Twee boeken over Guantánamo Bay die ieder vanuit een andere invalshoek werden geschreven. Een door een voormalig gevangene (non-fictie) en een door een advocaat die bij Guantanamo Bay betrokken is geweest (fictie). Met het laatste boek doel ik natuurlijk op mijn boek: Advocaat van de vijand. Een tragisch maar tegelijkertijd intrigerend onderwerp dat tijdens de uitzending naast het ING-probleem door minister Bos centraal stond. Voor mij was het een zeer bijzondere uitzending om naast een ex-gevangene van Guantánamo Bay te zitten en van hem te horen wat ik zelf ook in mijn thriller aan de orde stel.

Voor een dergelijk thema kan eigenlijk, zoals Jeroen Pauw al aangaf, nooit genoeg tijd worden uitgetrokken. Er zijn denk ik weinig uitzendingen waar politiek en recht zo nauw met elkaar verweven bleken te zijn. Immers, Guantánamo Bay is natuurlijk ook een symbool van politieke macht. De laatste vraag hierover was dan ook begrijpelijk gericht aan minister Bos: waarom heeft de wereld en bijvoorbeeld Nederland niet ingegrepen toen men wist dat het in dat gevangenenkamp goed mis was? Dit roept natuurlijk de vraag op naar de aansprakelijkheden van Staten die (indirect) hun medewerking hebben verleend aan het overbrengen van gevangenen naar Guantánamo Bay. Het is niet uitgesloten dat dergelijke Staten in de nabije toekomst voorwerp zullen zijn van juridische claims die door ex-gevangenen kunnen worden ingediend. Naast de 250 gevangenen op Guantánamo Bay, zitten er waarschijnlijk nog honderden gevangenen in CIA-gevangenissen elders in de wereld. Het probleem is dus voor president Obama nog groter dan wij al denken. Hoe dit op te lossen?

Daarvoor zou eigenlijk een aparte uitzending moeten komen…

Bekijk hier de volledige uitzending.

Reactie NBVA: "U zult begrijpen dat wij teleurgesteld zijn over de wijze waarop onze beroepsgroep in uw programma besproken is"

2009-01-27T16:57:00.007+01:00

De NBVA (vereniging van onafhankelijke financiële en assurantieadviseurs) reageert op de uitzending van gisteren. Econoom Erica Vertegaal zei hierin onder meer dat financieel adviseurs niet te vertrouwen zijn. Dit is volgens de NBVA een volkomen eenzijdig beeld.

Beste redactie

Met belangstelling hebben wij gisteren gekeken naar de uitzending van Pauw & Witteman en de aandacht die u daarin heeft besteed aan één van onze voorlichtingsfilms, waarmee wij de consument willen helpen verstandig met zijn financiële beslissingen om te gaan. Het viel ons echter ook op dat de film die – volgens uw aankondiging aan ons – zou worden gebruikt ter illustratie van een verhaal over consumentenvertrouwen de opmaat vormde voor mevrouw Verdegaal om een frontale aanval te openen op de onafhankelijk financieel adviseur. Een aanval die naar ons oordeel ten onrechte de hele beroepsgroep en in het bijzonder de NBVA raakte. Ten onrechte, omdat:

1) Naar onze stellige overtuiging dit geen recht doet aan de beroepsgroep van financieel adviseurs in zijn geheel, die, ondanks de uitzonderingen, nooit gedomineerd is door kwaadwillende adviseurs die vooral op het eigen belang uit waren. Bovendien is door de bedrijfstak zeker de afgelopen vijf jaar fors geïnvesteerd in kwaliteit van advisering en consumentenbescherming. De branche moet intussen voldoen aan strenge regelgeving, beschikken over een vergunning en staat onder toezicht van de AFM. Bovendien geeft zij sinds 1 januari jl. volledige inzage in haar verdienmodel, waardoor de klant precies kan weten waar hij aan toe is.

2) Mevrouw Verdegaal vervolgens de vloer aanveegt met de onafhankelijkheid van advies, alsof die niet zou bestaan. Onze leden moeten voldoen aan twee harde onafhankelijkheidseisen (geen productieverplichtingen en geen eigendomsverhoudingen met enige aanbieder van financiële producten). In combinatie met een NBVA-gedragscode en wetgeving die het klantbelang centraal stellen en een normale beroepstrots, zijn dit voldoende voorwaarden om wel degelijk onafhankelijk in het belang van de klant te adviseren. In dat kader verwijzen we overigens ook graag naar een recente uitspraak van de minister van Financiën tijdens het Tweede Kamer debat over beloningen op 6 november 2008: ‘Als hij (de consument/ red.) dat advies niet bij een tussenpersoon kan krijgen, is hij ertoe veroordeeld om direct naar de aanbieder van het product te gaan. Dan is de onafhankelijkheid van het advies vele malen meer in het geding dan wanneer de consument kan terugvallen op een tussenpersoon.’

3) Mevrouw Verdegaal zonder argumentatie stelde dat de consument dit allemaal makkelijk zelf kan. Daarbij gaat zij echter voorbij aan de hausse van onderzoeken en publicaties (van o.a. AFM, Nibud, CentiQ, Maarten van Rooij, Henriëtte Prast) die recent stelden dat het met de financiële deskundigheid van de consument helemaal niet zo best gesteld is.

4) Wij als NBVA en onze leden juist voorop lopen in de beweging geschetst onder punt één. Bovendien is de doelstelling achter de tien animatiefilms op YouTube, waarvan de getoonde tv-commercial er één is, juist een bijdrage te leveren aan de financiële geletterdheid van de consument. Lang voordat de wetgever eisen stelde aan deskundigheid en integriteit van de financieel adviseurs, committeerden onze leden zich al vrijwillig aan bijvoorbeeld permanente educatie-eisen, gedragsregels, een verplichte klachtenregeling en onafhankelijkheidseisen. En omdat ook wij ons zorgen maken over het gebrek aan motivatie en kennis van de financiële consument nemen wij actief deel in CentiQ (het platform waarin overheid, een veertigtal partners uit de financiële sector, voorlichtings- en consumentenorganisaties en de wetenschap hun krachten hebben gebundeld om de consument te ondersteunen op het gebied van financiële zelfredzaamheid) en investeren wij in onafhankelijke consumentenvoorlichting. Met de filmpjes en de aanvullende informatie op onze website wil de NBVA consumenten juist helpen de kwaliteit van een adviseur of een financieel aanbod beter te beoordelen en kritische vragen te stellen. Als u al een opmaat had gewenst voor het ongenuanceerde en deels onjuiste verhaal van mevrouw Verdegaal had het uw programma gepast om dat niet zo expliciet aan de naam van de NBVA te koppelen.

5) Tot slot, gezien het voorgaande, was het gepast geweest wanneer in uw uitzending de beroepsgroep gelegenheid was geboden om te antwoorden op de eenzijdige en niet beargumenteerde aanval van mevrouw Verdegaal.

U zult begrijpen dat wij teleurgesteld zijn over de wijze waarop onze beroepsgroep in uw programma besproken is. Temeer daar wij er van overtuigd zijn dat veel van uw kijkers niet geholpen zijn met de boodschap van mevrouw Verdegaal. Wij zouden het daarom op prijs stellen wanneer u de beroepsgroep zelf de gelegenheid geeft haar verhaal te vertellen over haar investeringen in de kwaliteit van financiële dienstverlening. Het uit de markt zetten van de kleine groep kwaadwillenden is daarvan een onmisbaar onderdeel, maar beslist niet hele hele verhaal. Het doet sowieso de grote meerderheid van financiële adviseurs die altijd naar eer en geweten en met grote deskundigheid consumenten hebben geholpen onrecht om ze zo eenvoudig over één kam te scheren met de snelle jongens en beunhazen. Een groep waar zij zelf én hun klanten al genoeg last van hebben, zonder dat zij ook nog het algemene beeld mogen bepalen.

Met vriendelijke groet,

NBVA

Wilbert Schellens

Secretaris/ directeur

Erica Verdegaal blogt: "Financiële verkopers roken de afgelopen jaren ongekende winstkansen"

2009-01-27T14:25:00.008+01:00

Erica Verdegaal is econoom en columnist. Ze schrijft over persoonlijke geldzaken van consumenten. In de uitzending nam ze tussenpersonen op de korrel.

Wat gaat een televisie-interview snel! Wat blijft veel ongezegd! Geen wonder dat uitspraken weleens ongenuanceerd overkomen. Dat raakt sommige financieel adviseurs, bleek uit de reacties die ik vanmorgen in mijn mailbox vond. Gelukkig reageerden veel meer kijkers, doorgaans financiële consumenten, positief en herkennend. Hoewel gelukkig? Het is eigenlijk intens treurig dat Nederland met 6,5 miljoen woekerpolissen opgezadeld is dat sommige banken hun spaarrentes stiekem verlagen als de marktrente stijgt, dat ons te dure, onnodige verzekeringen worden aangepraat, zoals de uitvaartpolis. Dat we jaarlijks voor pakweg een miljard euro worden bezwendeld, dat we de afgelopen jaren voor tientallen miljarden euro’s in dure, ingewikkelde en onzekere beleggingsproducten met garantie (zogeheten notes) hebben gestoken en nog eens een paar miljard in vaak weinig transparante beleggings-cv’s.

Verder is het droevig dat Nederlanders vorig jaar voor honderden miljoenen euro’s werden gedupeerd doordat hun vastgoedbelegging niet bestond, dat veel van ons mooie belastingvrije spaarloon sinds jaar en dag naar te dure woekerpensioenen wordt doorgesluisd, dat veel beleggingsfondsen ondanks torenhoge kosten onder de maat presteren en dat het onzorgvuldig en massaal oversluiten van hypotheken in de afgelopen jaren, vanaf 2031 kan gaan leiden tot een fiscale ramp voor de woonconsument.

In de optelsom van deze dingen schuilt een belangrijke oorzaak van de kredietcrisis: de groei van onze welvaart heeft de financiële wereld veranderd in één groot verkoop- en winstkanaal. Financiële bazen en verkopers roken de afgelopen vijftien jaar ongekende winst-, bonus- en provisiekansen. Die geur van geld maakte hen blind voor risico’s. Dat veranderde ons financiële systeem in een kaartenhuis. De onbetaalde rekening gaat mede naar de consument.
En wiens schuld is dit? Meer dan eens wijzen financiële aanbieders, en vertegenwoordigers daarvan, de vinger naar de hebberige en wispelturige consument. De ware schuldigen zijn overigens niet slechts tussenpersonen. Bijna alle banken, verzekeraars, vermogensbeheerders en beleggingsinstellingen hebben uit de goedgevulde ruif van onze gegroeide welvaart meegepikt.

Dan irriteert het als bekende Nederlanders zich kritiekloos, maar tegen een forse beloning, verhuren als mascotte aan banken, beleggingsinstellingen en verzekeraars. Speciaal voor Antoine Bodar vermeld ik hier de tien (katholieke) financiële geboden, die ik recent beschreef in NRC handelsblad. Sommige dingen kun je beter laten. Mijn mening op televisie was kort en leek daardoor soms ongenuanceerd. Alle verwijzingen in dit blog naar mijn columns in NRC Handelsblad vullen dit manco aan. Zo’n waarheid zal bij sommigen snoeihard overkomen. Maar zo nu en dan moet Nederland hardhandig worden wakker geschud.

Lees verder op de website van Erika Verdegaal.

Ignace Demeyer blogt: "Nu zijn we begonnen aan het verwerkingsproces van het gebeuren"

2009-01-26T11:03:00.011+01:00

Ignace Demeyer is hoofd spoedeisende hulp in het Belgische ziekenhuis waar vrijdag de neergestoken baby's zijn opgevangen. Hij was ook ter plaatse bij de crèche.

Ik heb net de uitzending gezien op mijn pc. Het bevestigt het gevoel dat ik ervoer tijdens de uitzending: heel sereen, geen zweem van sensatiezucht. Journalistiek van het beste soort, zonder jullie valse complimentjes te willen maken. De gebeurtenissen waren inderdaad hallucinant en nooit eerder in de geschiedenis beschreven, behoudens de kindermoord van Herodes ten tijde van de geboorte van Christus als ik me nog iets herinner van mijn vroege schooltijd. Ik heb lang getwijfeld om deel te nemen aan jullie uitzending omdat het zo'n kies onderwerp is; net gebeurd. De verleiding en het risico om in live uitzendingen uitspraken te doen die fout kunnen zijn is groot.

Niets van de vraagstelling was echter verontrustend voor mij. De getuigenis van de heer Opstelten heeft mij en ontroerd en deugd gedaan, ik denk er nog vaak aan terug. Nu zijn we begonnen aan het verwerkingsproces van het gebeuren, dit gaat van het zakelijke (rapporten schrijven, kritische analyses maken om lessen te trekken uit het gebeurde en het actuele rampenplan bij te sturen) tot het menselijke, met name de psychologische begeleiding van de medewerkers. Voor mijzelf was een belangrijk deel van het verwerken de rust, de gezelligheid van de babbel na de uitzending met jullie team. Jullie zijn echt wel heel fijne mensen met een geweldige inborst.

Wat betreft de kijkcijfers. Ik denk dat jullie niet beseffen hoeveel Belgen (Vlamingen) alvast jullie bekijken, ontzettend veel reacties gekregen op jullie programma en allen vol lof. 'Zoals gewoonlijk was P&W weer goed'. De ervaring van met andere gasten over andere onderwerpen uit te weiden is best interessant, zelf vond ik het misschien moeilijker voor hen en voor jullie om van een pijnlijk onderwerp als het mijne plots om te switchen naar luchtigere onderwerpen. In elk geval ik voel me vereerd uitgenodigd geweest te zijn en blijf steeds ter beschikking van jullie en jullie kijkers. Tot slot mijn dank aan de twee journalistes die me uitnodigden, ze waren professioneel en hartelijk tegelijk.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Ivo Opstelten blogt: "...op een moment van intens verdriet en ontzetting moet de overheid perfect functioneren."

2009-01-26T08:00:00.000+01:00

Tien jaar lang was hij burgemeester van Rotterdam en nu neemt hij afscheid: Ivo Opstelten.

Het was een oude afspraak, die ik nog als burgemeester had gemaakt, bij Pauw en Witteman terug te blikken op mijn burgemeesterschap. De dag waarop ik deze belofte inlos, wordt overschaduwd door een onvoorstelbaar drama in België. Een maniak steekt in een kinderdagverblijf in op kinderen en leidsters. Ook deze blog, een terugblik op de uitzending van deze vrijdag 23 januari, kan niet anders dan deze gebeurtenis centraal stellen.

Aan tafel bij Paul en Jeroen zit dokter Ignace Demeyer. Als hoofd van de spoedeisende hulp is deze arts ter plekke geweest, onder meer om leiding te geven aan het verspreiden van de gewonden over diverse ziekenhuizen. Het is indrukwekkend dat deze man na een dag als deze in de auto springt om in Amsterdam live op televisie zijn verhaal te vertellen.

Slechts weinig mensen zullen dat echter zo goed kunnen als dokter Demeyer. Zijn emoties de baas, bovenal professioneel, vertelt hij hoe de hulpverlening dit drama het hoofd heeft geboden. Hij mag trots zijn op zichzelf, maar zeker ook op de kundige en adequate wijze waarop de Belgische autoriteiten hun calamiteitenorganisatie op orde hebben. Ook burgemeester Piet Buyse verdient daarvoor lof. Het leed is niet minder, maar op een moment van intens verdriet en ontzetting moet de overheid perfect functioneren. Dat was onbetwist het geval deze dag in België.

Bijzonder was de soepele overgang tussen dit dramatische onderwerp en het gesprek met de andere gasten, waaronder mijzelf. Dat is mede te danken aan de goede voorbereiding die de redactie en de hele crew verzorgen. Dit programma heeft vele, hardwerkende professionals achter de schermen. Dat werpt vruchten af.

Ik waardeer de ontspannen sfeer zeer en kom graag terug om in plaats van terug te blikken, weer vooruit te kijken. Ik groet via deze weg mijn tafelgenoten Georgina Verbaan, Ignace Demeyer, Marc van Roosmalen en natuurlijk Paul en Jeroen. Tot ziens!

Bekijk hier de hele uitzending.

Tom Zijlstra blogt: "De hele aangelegenheid Jansen Steur begint me zoetjesaan de keel uit te hangen"

2009-01-23T10:28:00.005+01:00

Tom Zijlstra was te gast in Pauw & Witteman om in te gaan op de gang van zaken rond het vertrek van de omstreden neuroloog Ernst Jansen Steur van het Medisch Spectrum Twente. Zijlstra was destijds lid van de Raad van Bestuur van het MST.

Om half negen in de avond staat de taxi voor de deur, die me naar de studio van Pauw & Witteman zal brengen. De chauffeur is aardig, hij heeft veel gereisd in het Middellandse Zeegebied, er is dus nogal wat uit te wisselen. In de VARA-studio bij Artis word ik opgevangen door een redactrice. Jeroen Pauw en Paul Witteman stellen me scherpe, kritische vragen - terecht - maar ik krijg goed de ruimte om mijn visie op de kwestie weer te geven.

Het is moeilijk om zelf te beoordelen of je het er goed van hebt afgebracht, maar van omstanders en publiek en van de heren P&W zelf, oud-collegae en vrienden, kreeg ik later positieve reacties. Ik wacht het maar af, dit is mijn verhaal en mijn verdediging, meer weet ik niet en hier moet men het maar mee doen.

Om twee uur ´s nachts kijken Ans en ik via Uitzending gemist naar de uitzending van RTV Oost. Na mij komt Herre Kingma aan het woord. Hij speelt op de man en niet op de bal. Als een arrogante corpsbal begint hij me meteen neer te sabelen: "als Zijlstra een flinke vent was geweest had hij vier jaar geleden hiermee naar buiten gekomen" en "het is een laffe actie om zijn straatje schoon te vegen" en "hij hangt nu de public hero uit en wij moeten de rotzooi opruimen" Ik begrijp hem wel. Hij heeft al genoeg problemen aan zijn hoofd en zat er niet op te wachten om dit er ook nog bij te krijgen. Toch is dat heel normaal. Want iedere nieuwe ziekenhuisbestuurder neemt erfenissen van zijn voorgangers over. De levenscyclus van problemen en kwesties loopt niet parallel met die van bestuurders, zeker als ze zo kort zitten als tegenwoordig. Kingma wordt (goed) betaald om problemen op te lossen, niet om erover te klagen. En ooit zal hij op zijn beurt ook problemen voor zijn eigen opvolgers achterlaten. In elk geval heeft Kingma nog een ander probleem: zijn eigen regionale inspectie heeft destijds ingestemd met iedere stap die ik deed om Jansen Steur zo snel mogelijk uit het MST en uit de patiëntenzorg te verwijderen. En zijn eigen inspectie heeft het niet nodig geacht om het Openbaar Ministerie in te schakelen. Wist hij daarvan? Dat laat hij in het midden. Het geschiedde echter wél onder zijn eindverantwoordelijkheid. Hij zit dus in een spagaat als hij mijn handelwijze afkeurt, want dan keurt hij ook die van zijn eigen inspectie af.

Vandaag is het allemachtig rotweer. Er kan zelfs storm komen. Ik rijd door wind en regen naar de reisboekwinkel Stanley & Livingstone in Den Haag om er een sterrenglobe te kopen. Onderweg word ik gebeld door een verslaggever van Tubantia over "een nieuwe doofpotcasus" die zich in de periode 1997 - 2001 zou hebben afgespeeld rond Jansen Steur. Mijn aanstelling bij MST begon op 1 februari 2001, dus zou ik ervan moeten weten. Het zegt me echter niks. Later gaat me toch een vaag lichtje op, mijn geheugen is goed maar niet feilloos, van een soort 'deal' met een patiënte die door mijn toenmalige collega Henk Bijker behartigd werd, over iets wat zich voor mijn tijd afspeelde en waar ik werkelijk geen zinnig woord over te vertellen heb (hoewel ik natuurlijk in formele zin wel medeverantwoordelijk was). Is een dergelijk 'doofpot-contract' ooit in de vergadering van de Raad van Bestuur geweest? Ik herinner me dat niet. De hele aangelegenheid Jansen Steur begint me zoetjesaan de keel uit te hangen, wat ik weet heb ik verteld en als er nog andere kwesties zijn, dan was ik daar niet bij betrokken.

Om vier uur ben ik terug in Gorcum. Opnieuw bellen verslaggevers. Ik wil niet meer in programma´s, ik heb niets meer toe te voegen en verwijs ze naar dit weblog.

Lees hier het volledige blog op de website van Tom Zijlstra.

Bekijk hier de hele uitzending waarin Tom Zijlstra te gast was.

Els Lucas blogt: "Wilders zou een voorbeeld kunnen nemen aan Barack Obama"

2009-01-22T13:19:00.009+01:00

Advocaat Els Lucas deed in september aangifte tegen Wilders. Het Openbaar Ministerie ging toen niet tot vervolging over, maar doet dit nu alsnog.

Inderhaast aan tafel gevraagd bij Pauw & Witteman merk ik opnieuw het belang een gedegen uitleg te geven over het fenomeen vrijheid van meningsuiting. In tegenstelling tot wat de heer Wilders zijn achterban wil doen geloven, is de beslissing van het Gerechtshof van 21 januari 2009 juist een overwinning van de democratische rechtstaat. Hij doet weliswaar voorkomen alsof hij ‘nu helemaal niets meer mag zeggen’, en dat nu is juist niet het geval. Het Gerechtshof heeft wel heel duidelijk aangegeven dat juist een volksvertegenwoordiger een ruime mate van vrijheid in zijn/haar uitingen toekomt, maar ook dat die vrijheid niet zover gaat dat alles is toegestaan.

Zowel het Openbaar Ministerie als het Gerechtshof onderschrijven, dat er veel vrijheid bestaat om een ideologie te bekritiseren, ook met felle woorden. De kern van het probleem is mijns inziens, dat een gehele bevolkingsgroep als ongewenste criminelen wordt bestempeld. Wilders houdt zijn achterban voor de gek door te stellen, of in ieder geval in sterke mate, de suggestie te wekken, dat het sluiten van de grenzen voor een specifieke bevolkingsgroep DE oplossing is voor alle problemen die zich in de Nederlandse samenleving voordoen. Een zondebok aanwijzen heet dat. Een gemiste kans, lijkt mij. Wilders zou een voorbeeld kunnen nemen aan Barack Obama, die kans heeft gezien gevoelens van angst om te buigen tot hoop voor de toekomst, niet door mensen uit te sluiten, maar juist door serieus de hand uit te steken, ook naar zijn tegenstanders. Daarbij slaagt hij er ook nog in de handen op elkaar te krijgen door duidelijk te maken, dat ieder individu een verantwoordelijkheid voor het geheel heeft te dragen.

Bekijk hier de hele uitzending.

Margriet van der Linden blogt: "Hulde voor P&W: twee vrouwen aan tafel"

2009-01-21T14:48:00.011+01:00

Van der Linden volgde Cisca Dresselhuys op als hoofredacteur van Opzij. Ze praatte aan tafel mee over de inauguratie van Barack Obama en de rol van Michelle Obama in het bijzonder.

Veel reacties. Sms, e-mail, telefoon. Variërend van ‘wat zag je er mooi uit’ tot ‘Goed!’ Je gelooft er zelf toch niks van, omdat televisie nu eenmaal kwetsbaar maakt en het voor vrouwen (daar komt-ie) nog een streep kwetsbaarder is. Vrouwen aan tafel, als ze zelf al willen (da’s ook een punt): het liefst mooi, slim, geestig, en uitblinkend in alle olympische sporten, inclusief die van de ‘gedroomde studiogast’. Maar, hulde voor P&W: twee vrouwen aan tafel.

We praatten na over de inauguratie van Barack Obama. Die op zijn eigen feestje opeens niet de gedroomde studiogast was, want op het moment suprême, het afleggen van de eed, ging het mis: hij sprak voor zijn beurt en meteen daarna klunsde de rechter die de eed afnam. Ik vond het niet erg, Maarten van Rossem wel, maar dat past bij zijn nieuwste rol: die van Obama-criticus.

Mij werd gevraagd of Michelle Obama wel een goed voorbeeld is van een geëmancipeerde vrouw, nu ze man naar het Witte Huis is gevolgd en heeft aangegeven vooral voor de twee dochters te willen zorgen. Natuurlijk, vond ik, ze is gestudeerd (Princeton en Harvard Law School), heeft een carrière als advocaat, is een enorme netwerker en houdt bij de voordeur van de residentie toch opeens niet op met denken? Daarna riep ik nog wat over rolmodellen en kwam ik helaas niet toe aan het punt dat ik eigenlijk wilde maken: Michelle Obama gaat er eindelijk voor zorgen dat een puur door racisme veroorzaakte tijdschriftenwet gaat worden gebroken: een zwarte vrouw op de cover verkoopt niet. Zelfs Oprah Winfrey niet totdat ze haar eigen blad ging maken. Anna Wintour, de hoofdredacteur van de Amerikaanse Vogue, vertelde Oprah een paar jaar geleden nog: als er tenminste 15 kilo afgaat, overweeg ik het...misschien. Da’s nog eens een fijne vrouw.

Wie de afgelopen maanden in Amerika is geweest heeft het op de covers van tijdschriften al kunnen zien: Michelle Obama is de ‘it-girl’. En daarmee is ze een absoluut rolmodel en boegbeeld van emancipatie voor zwarte vrouwen in Amerika en daarbuiten.
Dat wilde ik graag nog zeggen. (En dat naast het feestje van nieuwe tijden in Washington DC er nog een feestje was dat in het teken stond van verandering: de lancering van een vernieuwde Opzij. (zie ook: www.opzij.nl)
Daarna heb ik nog wat gedronken met Jeroen.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Derk Bolt blogt: "Stotterend en hulpeloos haal ik het tot de titelrol onder de afkeurende blikken van de ondervragers."

2009-01-19T10:13:00.009+01:00

Presentator Derk Bolt en eindredacteur Paul Vertegaal maken al 15 jaar lang het tv-programma Spoorloos, onlangs namen zij de 350ste aflevering op.

De telefoon gaat in het holst van de nacht. De persdienst aan de lijn. Vrijdagavond Pauw & Witteman, over de 350ste uitzending van Spoorloos. Het lijkt wel een droom. Maar dat komt vooral omdat ik in Los Angeles ben en het een uur of drie in mijn vroege morgen is. De zoektocht aldaar verkeert in een afrondende fase, dus ik beloof dat ik er zal zijn. Een paar uren later ontwaak ik uit een lichte nachtmerrie. Ik zit dus bij P&W aan tafel en weet geen enkele vraag afdoende te beantwoorden. Stotterend en hulpeloos haal ik het tot de titelrol onder de afkeurende blikken van de ondervragers.

Ik knip de tv aan en zie op Comedy Central een montage van de grootste blunders die scheidend president Bush in zijn carrière maakte. Dat is lachen! Zo, wat kan die man stuntelen tijdens interviews. Hij lijkt mij wel, in mijn droom.

Gelukkig lees ik op de mail dat mijn eindredacteur Paul Vertegaal ook meekomt. De dag ziet er meteen en stuk zonniger uit. Paul en ik zijn even lang verbonden aan het programma. Hij heeft mij er bijgehaald, om het zo maar eens uit te drukken. En als eindredacteur kan hij natuurlijk veel meer over de achtergronden van Spoorloos vertellen dan ik als reizende verslaggever. Dat gaat goedkomen.

Nu eerst nog even veilig naar huis zien te komen. Ik heb geen vliegangst, maar zo’n noodlanding in de Hudsonrivier zet je toch aan het denken. Wanneer we het vliegtuig binnenkomen is een purser in gevecht met 6 grote zuurstofflessen. Uit zijn commentaar begrijp ik dat de ondingen horen bij een passagier in ademnood. En ja hoor, daar zit ik uiteindelijk dus naast. Daar gaat de rustige terugreis. Mijn buurman wordt regelmatig af- en aangekoppeld. Ik krijg het er benauwd van.

Na aankomst moet ik meteen de hele dag inspreken voor onze 350ste uitzending. Ik heb nauwelijks geslapen. Door het tijdsverschil kan de vermoeidheid zich elk moment genadeloos melden. Ik hoop oprecht dat het niet tijdens P&W is. Om een uur of 7 ga ik nog even in bad liggen. Dat is lekker. En de badolie ruikt ook zo fijn. Langzaam vallen de ogen dicht. Ik schrik wakker doordat ik me verslik in het badwater. Hoestend en rochelend kom ik langzaam bij. Okay, ik ben in slaap gevallen. Ik zag mijn leven niet aan me voorbij flitsen, dus de dood is op afstand gebleven. Maar hoe laat is het in Godsnaam? Het valt mee, kwart voor acht. Een tip tussendoor: ga gewoon onder de douche in geval van jetlag. Zeker als u die avond nog naar een televisieprogramma moet. Nou ja.

Lekker schoon, opgefrist en klaarwakker fiets ik naar de studio in Amsterdam. Het is koud en ik ben blij dat ik erop gekleed ben. Ik had de keuze uit enkel een modieuze blouse of een wit overhemd onder de in L.A. aangeschafte (uitverkoop) Abercrombie&Fitch trui. Het wordt de laatste combinatie. Op de fiets bevalt dat nog prima, maar na een uurtje in de studio breekt het zweet steeds onbarmhartiger door. Heb ik het warm, of ben ik toch een beetje zenuwachtig? Het valt me op hoe ontspannen alles verder verloopt. We kletsen een beetje met Guy Verhofstadt over België en Spoorloos. Financieel goeroe Peter Paul de Vries is laat. Pas vlak voor de uitzending zien we P&W. Alles goed? Even een grapje, dan snel aan tafel. De financiële noodmaatregelen worden doorgenomen. Ik moet meteen aan m’n Icesave rekening denken. Veel stond er niet op, maar ik wil het wel graag terug. Als daar nog maar geld voor overblijft. Na de uitzending even vragen.

Door het aandachtige luisteren krijg ik dorst. Maar ik maak me grote zorgen over het glas water dat voor me op tafel staat. Groot, stevig en vol. Wat nou als ik het omstoot wanneer ik nonchalant een slokje wil nemen? Ik krijg het nog warmer.

Ineens zijn we aan de beurt. Een paar mooie Spoorloos fragmenten en een gesprek dat zich vooral concentreert op de afwegingen die we maken bij de vaak delicate kanten van ons programma. Goed dat Paul er bij zit als eindredacteur. Ik geloof dat we samen een duidelijk beeld schetsen van de manier waarop we Spoorloos maken. Ook het water drinken lukt steeds beter. Leuk dat Peter Paul de Vries een regelmatige kijker blijkt te zijn. Hij kan zich een van de filmfragmenten nog beter herinneren dan ik zelf. Met Guy Verhofstadt gaan we lichtvoetig naar het einde.Een zacht sprekende Belgische ex-politicus tevens wijnboer in Toscane. Zijn boekje over een nieuwe ‘age of empires’ is aangenaam dun. Precies geschikt voor een korte vlucht binnen Europa, lijkt mij.

Het valt me op dat er deze keer niet echt geschaterd is tijdens de uitzending. Vaak gebeurt dat wel, meen ik me van thuis op de bank te herinneren. Maar dan komt het advies van Herman Koch aan Barack Obama. Of de nieuwe wereldleider na een ontmoeting met de premier van Nederland, door middel van een knipoog naar de camera wil laten zien dat hij doorheeft wat er mis is met Jan Peter Balkenende. Daar komt het op neer, maar dan vertelt Koch het geniaal grappig. Tranen in m’n ogen. Een mooie uitsmijter.

Het is klaar, afgelopen. Biertje aan de bar, even nakletsen, het weekend is begonnen. Op de fiets overvalt mij een groot gevoel van tevredenheid. Wat is het toch, koud, grauw, maar ongeëvenaard heerlijk in Amsterdam. Of niet soms? Ik ben klaarwakker, de stamkroeg is nog open. Even kijken of iemand m’n nieuwe trui heeft gezien.

Bekijk hier de hele uitzending.

Harry van Bommel blogt: "Eindelijk kon ik dan mijn kant van het verhaal vertellen"

2009-01-16T15:09:00.005+01:00

SP-Kamerlid Van Bommel liep mee in een betoging tegen het Israëlische geweld in Gaza. Medebetogers scandeerden "Hamas, joden aan het gas". Dat wordt Van Bommel aangerekend.

Eindelijk kon ik dan mijn kant van het verhaal vertellen. Nadat eerder deze week rabbijn Evers en later advocaat Moszkowicz hun vertroebelde kijk op de wereld hadden gegeven, kon ik vertellen wat er bij de vredesdemonstratie op 3 januari in Amsterdam écht is gebeurd. Ik meen enig recht van spreken te hebben aangezien ik erbij was en zij niet. De kern van de zaak is in twee zaken samen te vatten: 1. het was onhandig van me om ‘intifada, intifada, Palestina vrij’ te roepen omdat dit door veel mensen met geweld wordt geassocieerd. 2. de verwerpelijke leuze ‘Hamas, Hamas, joden aan het gas’ heb ik niet gehoord, zou dat wel zo zijn geweest dan had ik de demonstratie verlaten. Zo. Dat hebben we nu wel gehad.

Het voorstel van collega Zijlstra (VVD) om met carnaval roken in de horeca weer toe te staan is ludiek bedoeld. Of het nog een vervolg krijgt in de Tweede Kamer waag ik te betwijfelen. Mijn advies aan hem is: Maak er een carnavalsliedje van! Gegarandeerd succes. De tekst kan niet moeilijk zijn: tevreden roker, geen onruststoker, lekker biertje, tabakspleziertje etc. etc. Het grote voordeel ervan is dat zijn idee dan langer blijft bestaan dan in de berichtjes van vandaag. Gewoon even de studio in, paar meiden erbij in het koortje en huppakee. Zo’n schijfje kost niet meer dan een kwartje. Gewoon uitdelen in heel Brabant en Limburg. Hoe een Fries het Zuiden won. Er zit ook nog wel een boek in (kan later worden verfilmd).

De beelden van een jokkende Moszkowicz waren aardig. Die ga ik op Youtube zetten. De beelden van Jesse Jackson waren echter indrukwekkend. Ik ga de hele docu van Koos Postema op de site van P & W bekijken. Er is één vraag die ik eigenlijk nog aan Koos had willen stellen. De vergelijking tussen Jackson en Obama is makkelijk gemaakt. Maar behoorde Jackson op de leeftijd dat hij in de docu zit, net als Obama al tot de bovenlaag van de zwarte gemeenschap? Dat lijkt wel het geval te zijn gezien kleding, taalgebruik en opvattingen. Ik zal het Koos eens vragen bij de eerste gelegenheid dat ik hem zie.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Jaap de Jong blogt: "Nee, dan de ongekende welsprekendheid van Obama. Zijn zinnen flonkeren"

2009-01-15T10:54:00.013+01:00

Wat maakt iemand een goede redenaar? Jaap de Jong is onderzoeker moderne retorica aan de universiteit van Leiden en analyseerde aan tafel de speeches van politici.

Zijn Nederlanders verbaal minder begaafd dan de landgenoten van Obama?, vroeg Jeroen Pauw me. Als opleider van journalisten en neerlandici aan de Leidse universiteit mag ik elk jaar mijn studenten graag een paar dagen meenemen naar de publieke tribune van de Tweede Kamer. Na twee dagen algemene politieke beschouwingen klinkt er op die vraag in ieder geval een eensgezind “Ja!”. Oersaai, ongeïnspireerd en oeverloos zijn de afgeraffelde antwoorden van Balkenende. En de enkele keer dat hij loskomt , zoals vorig jaar met zijn “VOC-mentaliteit … toch?” kwam het hem terecht op de hoon van de kamer te staan.

Nee, dan de ongekende welsprekendheid van Obama. Zijn zinnen flonkeren. Hij voelt zijn tekst zo aan dat hij met zijn lenige bariton, en uitstekende timing meeslepende muziek maakt. Hij geeft de inhoudelijke eenheden, de subtiele nevenschikkingen en onderschikkingen, de kleine en grote contrasten een precies passende melodie mee. Door themazinnetjes als “Now is the time…”, “Hope is…”en “Yes we can” te herhalen, en uiteenlopende thema’s met elkaar te verbinden en te variëren, weet hij een lange compositie helder te houden. Net als Bach in zijn Goldbergvariaties of – zoals Paul Witteman na afloop suggereerde - in zijn Musikalisches Opfer. Zoals Bachs muziek een gevoel van improvisatie geeft, lijken de (zorgvuldig voorbereide en uitgeschreven) woorden van Obama uit zichzelf voort te komen.

Nederlanders groeien niet op in een grootse toespraakcultuur. Maar zo slecht als hierboven gesuggereerd, is het ook weer niet gesteld. In de Kamer spraken en spreken ook Jan Marijnissen en Femke Halsema.

De oppositiepartijen leveren traditiegetrouw de scherpste sprekers. Alexander Pechtold komt op stoom, wat nog niet gezegd kan worden van Mariëtte Hamer. Ze nam mijn kritiek gisteravond overigens sportief op.

En dan natuurlijk Wilders. Zijn opening van de Politieke beschouwingen is recht tussen de ogen: ”We spreken vandaag over de begroting. Een flutstuk van het slechtste kabinet ooit!” Net als bij carnavalsschlagers als “Daar staat een paard in de gang” weet Wilders direct helderheid te verschaffen, die iedereen kan navertellen. Een wereld waarin geen nuanceringen voorkomen. Met veel exclamaties en overdrijvingen “megahoge belasting, waanzinnige klimaathysterie” – hij zoekt altijd de uitersten van de semantische schaal op – speelt hij direct op het gevoel en heit hij zijn boodschap erin. Het zijn boeiende tijden voor het retoricaonderzoek.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Mensen die meer willen lezen over het 'retorische genie' Obama kunnen hier een artikel van Jaap de Jong downloaden. Dit artikel werd eerder gepubliceerd in Onze taal. Om dit te lezen heeft u een geschikt programma nodig zoals het gratis Adobe Reader.

Evert van Rossum blogt: "Ik ben helemaal niet dement. Het bekende spreekwoord ‘er lopen meer gekken buiten dan binnen’ wordt me ineens duidelijk"

2009-01-14T16:40:00.007+01:00

Evert van Rossum schreef zijn 100ste column voor Alzheimer Nederland. Een bijzondere prestatie, want hij is geen arts of familie van een patiënt, hij ís de patiënt. Voor dit weblog schreef Van Rossum column 101.

Heel soms denk ik na over de dood. Ik ben niet suïcidaal, maar het afscheid nemen van het leven houdt me toch erg bezig. Het vreemde is dat het niet eens mijn ziekte is die me bang maakt. De wereld maakt me bang. Beter gezegd: de homo sapiens die er op woont, zorgt ervoor dat ik het afscheid ga zien als een zegen.

Er gebeuren gewoon te veel dingen die ik met mijn kleine brein nog kan bevatten. Soms gaat het fantastisch met me, maar soms ben ik door een pietluttigheid dagen van slag.

Overleven in ‘De Wereld der Dwazen’ gaat me steeds zwaarder vallen. Het is net of de mensen steeds dommer en gekker worden. Ik begin al aan mezelf te twijfelen. Ik denk soms echt: nog even en je ligt beneden aan de glijbaan. Ik kan soms niet meer het onderscheid maken van wat echt of nep is. Wat is recht en wat is krom? Ik ben er soms heilig van overtuigd dat ik de wedstrijd heb verloren.

Als je zo gaat denken, kom je in een neerwaartse spiraal terecht en dat is bijna niet meer te stoppen. Tot er iets in je leven gebeurt zodat je ineens het licht weer ziet en in jezelf gaat geloven.

Wij wonen in een deftig complex waar iedereen elkaar in zijn waarde laat. Tenminste, dat dacht ik. Op een dag krijg ik van een vriendin twee posters. Eentje hang ik bij de entree op en de ander naast de lift op de tweede verdieping waar wij wonen. Een buurvrouw die op de begane grond woont, zegt tegen mij: ‘Wat zonde dat die mooie poster naast de lift hangt op de tweede. Die moet je op de begane grond hangen, dan kan iedereen ervan genieten.’ Omdat ik de beroerdste niet ben, hang ik de poster beneden aan de muur.

Als Izaak thuiskomt van zijn werk vraagt hij: ‘Waar is de poster?’ ’Die hangt beneden.’
‘Waar dan? Ik heb niks gezien’, zegt Izaak. We gaan samen zoeken. De poster zal toch niet gestolen zijn?

Ik vraag het aan de buurvrouw, maar die weet ook van niks. Gelukkig, daar stapt de voorzitter van de bewonerscommissie uit de lift. We vragen het aan hem. ‘Ja, die heb ik weg gehaald,’ zegt hij. ‘Bewoners hadden geklaagd over de poster. Hij was te opvallend voor het gebouw.’

De posters heb ik gekregen van een vriendin die ik Hyacinth Bucket noem, van de serie ‘Schone schijn’. Zij had de poster met smaak uitgezocht. Hij had zo opgehangen kunnen worden bij de Bijenkorf of het koninklijk paleis. Maar in ons complex neemt men er aanstoot aan.

Ook meldt de voorzitter me nog even netjes dat met de beheerder van het pand contact is opgenomen omdat rond de kerstdagen het appartement te bont hadden versierd. Daar moet paal en perk aan worden gesteld. De regels krijgen we nog wel te horen.

Ik zie Izaak verkleuren van rood naar paars. Gauw ingrijpen, denk ik, anders vallen er doden. Ineens voel ik mijn neerwaartse spiraal omhoog gaan. Ik krijg weer zin om te gaan trainen en te schilderen. Ik ben de voorzitter eeuwig dankbaar. Ik ben helemaal niet dement. Het bekende spreekwoord ‘er lopen meer gekken buiten dan binnen’ wordt me ineens duidelijk.

Ik heb soms het gevoel dat sommige mensen in ons sjieke complex alles aangrijpen om ons weg te pesten, omdat we de standing naar beneden halen. Toch doet het me goed. Ik heb het nodig. Ik heb ineens weer mijn vechtlust terug. Aan de dood denk ik helemaal niet meer. Ik ga ertegen aan!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Naar het overzicht van de honderd columns van Van Rossum op de website van Alzheimer Nederland.

Rabbijn Evers blogt:"Ik was erg onder de indruk van de methode van psychiater Denys"

2009-01-13T13:07:00.006+01:00

Rabbijn Raphael Evers zal tevreden zijn: SP-Kamerlid Van Bommel niet naar de Auschwitzherdenking in Amsterdam. Op ons blog laat Evers die kwestie links liggen.

Ik was erg onder de indruk van de nieuwe methode van de Belgische psychiater Damian Denys voor het behandelen van dwangneuroses door het remmen van circuits in de hersenen na implantatie van elektroden. Als psychotherapeut heb ik met veel verschillende methoden gewerkt. Iedere keer raakte ik weer onder de indruk van het samenspel tussen lichaam en geest. Wat mij als religieus mens frappeert is hoe sterk de geest of psyche reageert op lichamelijke veranderingen. Vroeger dachten dat we veel problemen konden oplossen door alleen maar te praten met patiënten. Inzicht in hun eigen gedrag zou veel oplossen.

Tegenwoordig hebben we veel meer oog voor de rol van het lichaam. Het Jodendom heeft altijd veel aandacht besteed aan de interactie tussen beide onderdelen van de mens. De psychosomatiek was en is een typisch Joodse benadering van vele menselijke problemen. Ik ben bijzonder verheugd te zien hoe oude Joodse wijsheden juist tegenwoordig – en ook in wetenschappelijke kringen – bewaarheid en gerealiseerd worden in de praktijk van alledag.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Dominique Weesie blogt: "Direct na afloop kwamen beide heren even verhaal halen. Dat ze me eigenlijk op mijn bek hadden moeten slaan"

2009-01-12T17:05:00.007+01:00

Dominique Weesie, voorzitter van GeenStijl-omroep PowNed, was vrijdag te gast bij Pauw & Witteman. De vraag aan zijn tafelgenoot Grijpink waarom hij met bodyguards was gekomen, bleek achteraf niet echt in goede aarde te zijn gevallen.

Voor tweede maal te gast bij Pauw en Witteman, steevast door onze redactie aangeduid als Paul en Witteman. Wat een verschil met de eerste keer, toen ik stijf van de zenuwen en het lood in de schoenen de Plantage binnenstapte. Het was destijds regisseur Bert van de Veer die mij nog enigszins op mijn gemak wist te stellen. Hij, in combinatie met bier, veel bier. Ik was destijds blij weer buiten te staan.

Vrijdag mochten verslaggever Rutger Castricum en ondergetekende aanschuiven voor een gesprek over PowNed, de publieke omroep spé van GeenStijl. Aan tafel een nogal gemêleerd gezelschap, met alleskunner Herman Koch, de directeur van het Rode Kruis en voormalig taxibaas Grijpink. Laatstgenoemde had twee beveiligers meegenomen. Types van de afdeling ‘binnen zonder kloppen’.

Grijpink zat naast mij, pal achter ons zijn twee mannetjes. Wie de uitzending terugkijkt ziet dat beide heren weinig geïnteresseerd waren hetgeen aan tafel werd gezegd. Het was gewoon even een boek pluggen en weer op naar de volgende klus.

Ik was in de veronderstelling dat dit te maken had met de bedreigingen aan zijn adres. Vlak voor uitzending stonden er namelijk enkele taxichauffeurs voor de deur die uit waren op de confrontatie met hun voormalige baas. Maar zeker weten deed ik het niet. Dus vroeg ik halverwege het gesprek waarom hij werd vergezeld door twee bodyguards. Dat had ik beter niet kunnen doen.

Direct na afloop, terwijl ik met Paul Witteman aan tafel nog even stond na te praten, kwamen beide heren even verhaal halen. Dat ze me eigenlijk op mijn bek hadden moeten slaan en meer van dat soort krachttermen. Zij waren immers helemaal geen bodyguards, maar gewoon vrienden van de heer Grijpink. Ik was te verbouwereerd om te reageren.

Na afloop, tijdens de borrel, werd ik aangeschoten door de directeur van het Rode Kruis. Hij vond dat ik de enige goede en terechte vraag had gesteld aan Grijpink. Ikzelf was inmiddels weer een beetje bekomen van de verbazing en besloot beide heren toch nog eens om opheldering te vragen. Een echte discussie werd het niet, maar het bleek dat ik hen voor heel Nederland te kijk had gezet als zijnde bodyguards. Op dat moment kwam Grijpink tussenbeide en vertrok het gezelschap de nacht in. Een uur later stapte ik de deur uit, toch enigszins op mijn hoede. Weer eens wat anders dan met lood in je schoenen de studio binnen wandelen...

Bekijk hier de hele uitzending.

Raoul Heertje blogt: "Aan tafel vond ik het in eerste instantie behoorlijk saai"

2009-01-09T14:59:00.004+01:00

Raoul Heertje kwam vertellen over zijn nieuwe tv-programma Heerlijk Eerlijk Heertje: een talkshow die ook het maakproces van televisie laat zien.

Aan tafel vond ik het in eerste instantie behoorlijk saai. Marathon schaatsen boeit me niet echt. Toen het even over tactiek ging met Erik Hulzenbosch vond ik het wel interessant worden. De rest van het verhaal kwam erg uitmelkerig over (veel obligate beelden en vragen), maar dat kan dus ook aan mijn desinteresse liggen. Nee, dat is eigenlijk niet zo. Het was gewoon saai vind ik.

Daarna mocht ik zelf. Ik was heel blij dat ik de bedoeling van ons nieuwe programma zo duidelijk kon maken. Juist door de gekunstelde vragen en omdat er ruim de tijd was om wat uit te leggen. Aan de andere kant vond ik het jammer om met twee mensen aan tafel te zitten die over dit prachtige onderwerp zoveel interessants te vertellen hebben en daar dan zo weinig van terug te zien. Jeroen en Paul (zo mag ik ze noemen) weten als geen ander uit de praktijk waar ik het over heb. Ik heb een beetje praktijkervaring en verder vooral theorie en fantasie. Na afloop heb ik nog lang met Jeroen doorgepraat (in een soort etappes, dus minder lang dan ik had gehoopt), maar toen praten we met elkaar in plaats van tegen of langs. En was het wel een mooi gesprek. Wat ook weer een typisch verschijnsel is.

Het was, om persoonlijke redenen, bijzonder om Marjolein Storimans te ontmoeten. Ik ga niet proberen iets te schrijven. Ik vind dat niet alleen te moeilijk, maar ook te ongepast.
Het hoogtepunt van de avond was voor mij dat haar dochter Amber Storimans luid aankondigde mijn programma te gaan bekijken. Desnoods bij een vriendinnetje. De gedachte dat wellicht heel Nederland iets anders aan het doen is en wij tweeën naar NL3 kijken maakt me intens blij.
Hup Amber!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Salah Edin blogt: "ook al zijn we het niet altijd met elkaar eens, we schudden de hand na de uitzending en wensen elkaar succes."

2009-01-08T14:45:00.008+01:00

Salah Edin speelt in de nieuwe tv-serie Flow een controversiële islamitische hiphopper.

Het is altijd weer een eer om aan tafel te zitten bij P&W, wie had dat ooit gedacht?, Salah Edin bij P&W, twee jaar geleden keek ik er dagelijks naar, en nu word ik uitgenodigd om mijn mening uit te spreken, mijn muziek te promoten en discussies op te wekken.

Het is altijd fijn om serieus genomen te worden door naar mijn mening twee zeer ervaren journalisten, wat elke keer een uitdaging is voor mij om me er door heen te bijten, niet wetend wat voor vragen er op je pad zullen komen. Velen hebben een mening en kunnen daar niet openlijk over spreken. Ik heb die kans wel gekregen.

Voor de derde keer heb ik mogen deelnemen aan tafel, en net als altijd heb ik er gister ook van genoten en van geleerd. Flinke discussies over de Gaza-escalatie tot aan het traditionele sportschaatsen, het is altijd fijn om te met elkaar te kunnen praten ook al zijn we het niet altijd met elkaar eens, we schudden de hand na de uitzending en wensen elkaar succes.
Zoals het hoort... bedankt voor de uitnodiging en wens P&W en de redactie een succesvol jaar 2009.

Bekijk hier de hele uitzending.

Laila Na'lawi: "CDA'er Haverkamp wilde of kon de zaken niet benoemen zoals ze zijn"

2009-01-08T13:37:00.008+01:00

Laila Na'lawi riep met andere Palestijnse Nederlanders de Nederlandse regering op het Israëlische geweld te veroordelen. Ze ging in discussie met CDA-Kamerlid Haverkamp.

Samen met 20 andere Nederlanders van Palestijnse afkomst heb ik een open brief aan de regering ondertekend. De brief roept de regering op om de aanval van Israël op de Gazastrook ondubbelzinnig te veroordelen, iets wat helaas tot nu toe nog steeds niet is gebeurd. De brief was de aanleiding voor P&W om mij uit te nodigen aan tafel.

Daar mocht ik in gesprek met Maarten Haverkamp van het CDA. Ondanks dat ik het CDA- standpunt al kende, verbaasde hij me toch. Hij wilde of kon maar niet de zaken benoemen zoals ze zijn: buiten proporties, inhumaan, onrechtvaardig. Ik vind het wel goed van hem dat hij aanschoof ondanks het feit dat de overige tafelgasten duidelijk een andere mening waren toegedaan.

De tijd voorbij vloog voorbij en ik had nog zoveel meer willen zeggen. Over de uitspraken van Jort Kelder bij P&W eerder deze week bijvoorbeeld. Hij suggereerde dat de Palestijnen willens en wetens hun kinderen het dak of de straat op sturen om kogels op te vangen. Met dit soort opmerkingen probeert hij de Palestijnen te ontmenselijken en ze als beesten af te schilderen. Want dan is het makkelijker het grote aantal doden, waarvan 1 op de 3 kind (!), te rechtvaardigen onder het mom van ‘ach, het zijn toch maar barbaren’. Echt diep triest en zo onwaar.
Gelukkig hoef ik mijn best niet eens te doen om dit te ontkrachten. Een druk op de knop van je afstandsbediening en je kunt op Al Jazeera zien hoeveel verdriet en leed er op dit moment in de Gazastrook is.

Van een zeer zwaar onderwerp schakelden we over naar iets luchtigs dat op dit moment net zoveel (en misschien nog wel meer!) mensen in Nederland bezighoudt: schaatsen! Wat een leuke inside stories van Herbert Dijkstra. Hij kon ze ook heel goed vertellen.

Salah Edin had ik wel eens van gehoord, naar aanleiding van zijn foto die gebruikt was in de film Fitna. Ik vind discussies over muziekteksten niet zo bijster interessant. In de jaren ’70 werden er ook liedjes geschreven over drugs, rebellie en geweld en dat vindt men nu romantisch. Ik denk dat hier de uitdrukking geldt: don’t judge a book by its cover.

Al met al was het een boeiende en gevarieerde avond. En ik ben tevreden dat ik de mensen in Gaza een stem heb kunnen geven.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Peter Plasman blogt: "Nieuwjaarsborrelstunt van Welten is volksverlakkerij"

2009-01-07T13:54:00.013+01:00

Strafpleiter Peter Plasman hekelt de website www.veroordeeldengezocht.nl van de Amsterdamse politie.

Om ongeveer kwart over tien was ik in de studio om, zoals het bij de uitnodiging zo mooi klinkt: "aan tafel aan te schuiven". Even de andere gasten begroeten en uiteraard ook heren Pauw en Witteman. Die vermijden professioneel een gesprek op voorhand en dat is prettig want zo kan ik mijn kruit drooghouden.

Prem is er ook en dan wordt het natuurlijk oppassen want ik kom als advocaat, dat was hij ook en ongetwijfeld heeft hij ook een stevige mening over het onderwerp Wanted, dead or alive (zo zie ik de lijst Welten). Prem is immers niet de meest introverte figuur die ik ken en van tegen elkaar inpraten terwijl je het eens bent met elkaar hou ik niet zo. De gespreksronde aan tafel opende bij Herman Pleij en direct konden de presentatoren op de automatische piloot. Meneer Pleij is een alleraardigste man en na één druk op de knop loopt hij helemaal leeg. Aan hem hoeft maar weinig gevraagd te worden en via onderwerpen die volgens hem zelf ook niets met de vraag te maken hadden vertelde hij een en ander over ijspret. Ik kan niet schaatsen.

Daarna kon ik onder tegensputteren (altijd prettig) van vooral Jeroen het nodige kwijt over de lijst Welten. De suggestie van Welten is dat het daarbij om zware criminelen gaat ("ga er niet alleen op af") die er op uit zijn om nieuwe delicten te plegen. In werkelijkheid staan er op de lijst mensen die tot relatief lichte straffen zijn veroordeeld (een paar maanden), soms voor een feit dat zestien jaar geleden gepleegd is. Er staat zelfs iemand op die tot een taakstraf is veroordeeld. Zware criminelen, meneer Welten? Trots zijn er na een dag al aanhoudingen gemeld. Kon de politie die mensen dan echt niet vinden. De lijst is een moderne variant van de kar die vroeger met te tonen mensen door de stad reed. Eigenlijk vind ik het heel erg dat mijn overheid dit met burgers doet.

Na mij is het de beurt aan Prem die zeer geëngageerd en rustig zijn scholingsproject de verdiende aandacht bezorgt. Goed zo. Lavinia Meijer ontroert met haar relaas over de eerste ontmoeting met haar biologische vader en niet minder met haar prachtige en bevlogen muziek.

Het is altijd weer leuk om direct na afloop even van wat oprecht kritische mensen te horen hoe het er uit zag en weer werd mij gemeld dat ik erg streng overkom. Het zij zo, want ik ga zitten en let nergens meer op. Ik volg mijn hart en meen wat ik zeg. En die nieuwjaarsborrelstunt van Welten (welke hoofdcommissaris pakt de meeste aandacht!) is echt helemaal niks, behalve als volksverlakkerij. Uiteraard na afloop een lekker drankje en hapje, het was half twee toen we er door het bedienend personeel uitgewerkt werden. En toch morgen al vroeg weer in een Huis van Bewaring. Wat een vak!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Bernard Welten blogt: "In de uitzending kon ik al melden dat de eerste persoon n.a.v. van een tip van een bezoeker van deze website is aangehouden"

2009-01-06T15:08:00.008+01:00

Korpschef Bernard Welten kwam tekst en uitleg geven over een nieuwe website van de politie Amsterdam.

Tijdens onze nieuwjaarspersbijeenkomst werd de nieuwe website www.veroordeeldengezocht.nl gelanceerd, waarop de gegevens staan van veroordeelden die nog een straf moeten uitzitten. Mede naar aanleiding daarvan mocht ik gisteravond aanschuiven bij Pauw & Witteman.

In de uitzending kon ik al melden dat de eerste persoon n.a.v. van een tip van een bezoeker van deze website is aangehouden. En ik kan er nu nog meer over zeggen. Gedurende de eerste 24 uur is deze website al 90.000 keer bezocht en zijn er inmiddels verschillende tips binnengekomen. Opvallend is de internationale interesse: vanuit meer dan 100 verschillende landen werd onze site bekeken.

We zetten dit middel in omdat er in onze regio maar liefst 1700 veroordeelden een boete hebben open staan of nog een celstraf moeten uitzitten, maar zich daaraan weten te onttrekken. Vorig jaar april hebben we hiervoor al een speciaal team in het leven geroepen, dat sindsdien 58 veroordeelden heeft opgepakt. Zij waren gezamenlijk goed voor maar liefst 17.077 dagen celstraf, dat is 47 jaar, en vele duizenden euro’s.

Om meer veroordeelden te kunnen aanhouden, schakelen we nu het publiek in met de website www.veroordeeldengezocht.nl.

Op deze site, die we samen met het Openbaar Ministerie hebben gemaakt - staan foto’s en personalia de zwaarste gevallen uit onze regio die zich op een of andere manier aan hun straf hebben onttrokken en ondanks al onze inspanningen niet zijn te achterhalen.

Natuurlijk wordt iemand niet zomaar met al zijn gegevens op de site gezet, om een veroordeelde op de site te plaatsen, moet aan een aantal strenge criteria te worden voldaan. Op dit moment heeft het OM voor 41 gesignaleerden toestemming gegeven. We hopen tips te krijgen op basis waarvan we hen nu alsnog kunnen oppakken.

Mocht de site een succes worden, dan is ook het OM van mening dat de site landelijk uitgerold zou moeten worden.

Waar het in de regio Amsterdam-Amstelland nog om 1700 veroordeelden gaat, zijn dat er voor het hele land 50.000.

Bekijk de gehele uitzending hier.

Leo Blokhuis blogt: "Ik voel me even Koning Onbenul in de harde wereld"

2008-12-20T19:27:00.005+01:00

Tussen kerst en Oud & Nieuw is hij weer dagelijks op televisie met de Top 2000 à gogo: Leo Blokhuis. Aan tafel kon hij zijn verregaande kennis van, -en passie voor popmuziek etaleren.

Naar Pauw en Witteman, da's een ritje naar de studio één trap boven die van De Wereld Draait Door, het programma waar ik al een paar keer kon aanschuiven. Alles en iedereen die ook maar iets met dat programma te maken heeft loopt om tien uur nog rond in de Plantage studio. Net de laatste uitzending van het laatste seizoen achter de rug. "Hee, leuk... Kom je even mee borrelen?" Nee. Ik ga naar Pauw & Witteman. Een wenkbrauw omhoog. Blijkbaar hoort iemand die met DWDD in verband gebracht wordt niet bij P&W. Ik vind het leuk om daar te zijn.
Ik kom net uit Friesland. We hebben daar wat opgenomen voor een van de Top 2000 uitzendingen. Een groot feest in het dorp Noord-Bergum met een Friese Pink Floyd coverband. Het is even een en al Top 2000 in mijn leven, want ook Paul en Jeroen willen wat meer weten van dat fenomeen. Ik ben de vrolijke noot in een behoorlijk serieus programma. Eerst Deedee Derksen over Afghanistan, een onderwerp dat een zwart randje krijgt door de dood van alweer een Nederlandse soldaat in dat land. Dan Kelly en Yvonne de Heer, een slachtoffer van een loverboy en haar moeder. Moedig dat zij haar verhaal vertelt, ongelofelijk hoe een leven zo jong totaal kan ontsporen. Loverboys, wat een bizar fenomeen. Hoe harteloos moet je zijn om op zo'n afschuwelijke manier misbruik van iemand te kunnen maken.
Ik voel me even Koning Onbenul in de harde wereld. Bazelen over muziekjes als om je heen mensen al het kwaad van de wereld aan den lijve ondervinden. Maar als ik mezelf mijn aanwezigheid in het programma aan de vriendelijk belangstellend mijn kant opkijkende Jeroen en Paul hoor relativeren, bijna verontschuldigend, bedenk ik dat de muziek er juist vandaag toe doet. Ik ervaar kunst - en dus ook muziek - als een onmisbaar deel van mijn leven. Juist als alles mis gaat, grijp je terug op mooie muziek, op gedichten, op boeken, op afbeeldingen die net zo diep je lijf en leven in kunnen komen als pijn en verdriet. Juist als je troost en kracht en moed zoekt, put je uit het reservoir van onverklaarbaar mooie liedjes. Muziek is nodig. In de lach om de clowneske kapriolen van de Amerikaanse tweeling-pianisten Mark & Clark, in de ontroering van Donna Summer, die ik sprak een dag nadat Obama was gekozen, of in de bombast van Demis Roussos' band Aphrodites' Child. De Top 2000 is een circus, natuurlijk. Maar wie weet kunnen we je verleiden even verder te zoeken, mooie pareltjes uit de rijke schatkamer van de muziek op te diepen en liedjes te vinden die je een leven lang dierbaar blijven.
Het was een bijzondere avond, gisteren in de Plantage studio in Amsterdam. Fijn dat ik er bij mocht zijn.

Bekijk hier de hele uitzending.

Altan Erdogan blogt: "Met de hackactie is een kleine fragmentatiebom in de media ontploft"

2008-12-18T22:38:00.010+01:00

Altan Erdogan is hoofdredacteur van het weekblad Revu. Het blad begon een actie tegen de betutteling uit Den Haag. En Revu hackte de mailbox van staatssecretaris Jack de Vries.

Paul Witteman had nog een nieuwtje in de hoge hoed, aan het einde van het item over het Verboden eindejaarsnummer van Revu in de uitzending van P&W op dinsdag, waar ik te gast was: staatssecretaris Jack de Vries heeft aangifte tegen ons weekblad gedaan vanwege het hacken van zijn privémail. ‘Had je dit verwacht?’ vroeg Witteman in de uitzending. ‘Ja’, was m’n antwoord.

‘Hier heb je op gehoopt?’, was de volgende vraag, en ik meen dat ik dit - nogal bedremmeld - ontkende.

Met de hackactie (en ons eindejaarsnummer) is een kleine fragmentatiebom in de media ontploft. Opvallend vaak wordt mij door collega-journalisten voorgehouden dat Revu ongetwijfeld garen moet spinnen bij deze ‘stoere’ actie, de Volkskrant schreef deze week zelfs dat het ons slechts om de verkoopcijfers te doen is. Veel vragenstellers en stukjesschrijvers hebben blijkbaar het verhaal niet gelezen, en – erger nog - missen het punt en de nieuwswaarde volledig.

Wat wij met de hackactie hebben gedaan, is journalistiek blootleggen dat je binnen enkele stappen tot in de mailbox kunt geraken van een politicus op één van de kwetsbaarste plekken in het kabinet. Dat is nogal wat, in een tijd waarin de terreurdreiging volgens de overheid onverkort van kracht is.

De privacy hebben we nergens geschonden: we hebben geen enkel privégegeven openbaar gemaakt, en hebben nota bene een bericht in de mailbox achtergelaten waarin we onze werkwijze en ons doel open en bloot bekend hebben gemaakt.

Dat Jack de Vries gepikeerd naar de politie stapt, snappen we – al vermoeden we dat na onze actie zijn mail prima beveiligd is.

Dat veel collega’s in de media niet over de verontwaardiging van de staatssecretaris heen kunnen kijken en nieuws niet herkennen, geeft te denken.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Youp van 't Hek blogt: "Heb de indruk dat het wat minder braaf kan"

2008-12-16T11:25:00.004+01:00

Youp van 't Hek doet dit jaar weer de Oudejaarsconference. Hij schoof aan in Pauw en Witteman om uit te leggen hoe hij te werk gaat, welke afwegingen hij maakt en wie hij wel of niet op de korrel neemt.

Heb de indruk dat het wat minder braaf kan. Mijn theaterervaring zegt: meer mengen. Het is nu zo’n sjabloon. Eerst gast nummer 1, dan gast nummer 2, dan de zapservice en dan nummer 3….iets meer lawaai, speels, zandbak, chaos, lachen, storm, tegenwind, dansen…..het neigt naar muf en als er dan ook nog een verkeerd filmpje wordt gestart…een vers houtje op het vuur geeft prettige knetter….gast minder is misschien ook een idee….dat de presentatoren zich beter kunnen concentreren op de 2 aanwezigen en waardoor er meer chemie ontstaat, dwing gasten met elkaar te praten….dat gasten elkaar vragen stellen…….op het moment dat ik vanavond op stoom kwam begon de eindtune….

Bekijk hier de hele uitzending.

Sjors Fröhlich blogt: "En zeker nadat Jeroen Pauw mij al knielend zijn excuses heeft aangeboden, was de zaak wat mij betreft afgedaan"

2008-12-15T09:41:00.014+01:00

Sjors Fröhlich was uitgenodigd om te komen praten over zijn stemproblemen. Hij moet hierdoor zijn radiowerk opgeven.

De mug en de olifant.

Best gek om eens aan de andere kant te staan. Zelf te worden uitgenodigd als gast, geen vragen te stellen maar deze te beantwoorden. Het was onontkoombaar bij mijn mededeling dat ik niet meer terugkeer op de radio. De redactie van Pauw en Witteman was mij al maanden op het spoor. Ik had niks te melden, dus ik ging niet op de vriendelijke uitnodigingen in. Nu had ik wel wat te melden, dus liet ik dat donderdag aan de redactie weten. Ze wilden me graag hebben. Leuk toch? Ik wees Annemiek van de redactie er op dat het nieuws pas vrijdag bekend mocht worden. Dat was duidelijk. Voor de zekerheid vroeg ik donderdagavond 21.00 uur of Jeroen die avond niet in de aankondiging van de volgende dag ging zeggen dat ik ging stoppen op de radio. "Goed dat je het zegt..ik regel het", zei Annemiek.

Er ging even iets mis in de communicatie: "En morgen te gast Sjors Fröhlich, die uit komt leggen waarom hij niet meer terugkeert op de radio", hoor ik Pauw zeggen. Niet dat ik P&W het nieuws niet gunde, maar ik wilde mijn collega's vrijdagochtend zelf het bericht vertelde. Nou ja..het zij zo.

De vrijdag was hectisch met ontelbaar veel interviews en af en toe wat meligheden om het vol te houden. The slip of the tongue van Jeroen kwam ter sprake. "Ik pak ze keihard terug, ik ga gewoon in Netwerk zitten", riep ik baldadig. Een ANP-journalist zonder gevoel voor humor hoorde toevallig mijn grappende opmerking. Hij zei er niks over in het gesprek dat volgde, maar een uur later stond op het ANP-net: "Woedende Fröhlich niet naar Pauw & Witteman". Woedend was ik zeker, maar dan op deze meneer van het ANP. Een grap kan dus ook al niet meer. Even heb ik te doen met bankpresidenten en ministers die altijd op hun woorden moeten letten. Ik belde de meneer van het ANP. Zoals het een journalist betaamt, was hij niet van plan toe te geven dat hij fout zat. Gelukkig werd later door het ANP de olifant weer teruggebracht tot een mug. En zeker nadat Jeroen Pauw mij al knielend zijn excuses heeft aangeboden, was de zaak wat mij betreft afgedaan. Een prettige uitzending volgde. Oh ja..sorry Paul, voor die opmerking over de botox.

Bekijk de gehele uitzending hier.

Marlies Pernot: "Hierbij mijn mea maxima culpa richting mijn leden en de kijkers"

2008-12-11T12:28:00.007+01:00

Marlies Pernot van Vereniging Eigen Huis schreef een brandbrief aan minister Van der Laan (Wonen en Wijken). Pernot wil dat de minister maatregelen neemt om de woningmarkt nieuw leven in te blazen.

Ik moet het Pauw & Witteman nageven dat ik gisteravond voor de tweede keer in korte tijd mijn zegje mocht komen doen over de woningmarkt. En dat in een thema-uitzending over mensenrechten. Ik had nog willen zeggen dat ook goed wonen een mensenrecht is, dat door deze regering veronachtzaamd wordt. Maar de Zimbabwaanse proleet Robert Mugabe voor de laatste keer waarschuwen laat zich wat makkelijker in oneliners verpakken dan die hele complexe woningmarkt van ons. Daarbij ben ik en mijn organisatie Vereniging Eigen Huis natuurlijk een stuk minder sexy dan de niet geringe beveiligingsproblematiek van Ayaan Hirsi Ali. Maar ik moet toegeven dat ik van Pauw & Witteman de ruimte kreeg mijn zegje te doen over die stapel bakstenen die voor de meeste mensen veiligheidsgevoel nummer één is: de eigen woning. En ik ben werkelijk van mening dat ons kabinet het grondrecht van goed wonen voor iedereen verwaarloost. Dát had ik moeten zeggen.

Hierbij mijn mea maxima culpa richting mijn leden en de kijkers. Het is live televisie en ik heb me ietsje te veel laten verleiden tot uitweidingen over brandbrieven richting het kabinet. De woningmarkt is een complex kluwen van partijen met vaak tegenstrijdige belangen. De vraag van Pauw & Witteman of het nu wel of niet het goede moment is om een huis te kopen, is niet zonder relevantie. Waar het om gaat is dat iedereen die dat wil in dit land een passende woning moet kunnen kopen. Dat is nu niet het geval en dat komt omdat de regering het woningmarktdossier tot voor kort als niet bestaand behandelde.

Als ik weer word uitgenodigd door Pauw & Witteman, ga ik dat in ferme taal verkondigen. Bij deze zet ik mezelf in de etalage. En overigens ben ik van mening dat Jeroen Pauw en Paul Witteman niet alleen charmante gastheren zijn, maar in die hoedanigheid in staat blijken je uitspraken te ontfutselen die bij sommige van mijn leden tot hoog opgetrokken wenkbrauwen leidden.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Erwin van Lambaart: "Het is een flinke omschakeling om persoonlijke gevoelens te bespreken"

2008-12-10T17:57:00.011+01:00

Het grote publiek kent Van Lambaart als jurylid van Op zoek naar Evita. Sinds 2006 bestiert Van Lambaart het theaterbedrijf van Joop van den Ende.

Ik kijk frequent naar Pauw & Witteman. De diversiteit van de gasten en onderwerpen spreken mij aan. Bovendien krijgt actualiteit veel ruimte in het programma. Nu was het verzoek gekomen om zelf aan te schuiven. Uit voorgesprekken met de redactie bleek dat ze naast mijn werk als producent en directeur, ook vooral erg geïnteresseerd waren in mijn persoon. Hoe ik in het vak ben gekomen? Of ik steun kreeg van mijn ouders? Wat voor rol mijn vader speelde in mijn jeugd en hoe ik dat zelf nu doe als vader? Ik moest wennen aan die insteek. Ik ben gewend om te praten over het vak, over nieuwe producties of talentvolle artiesten. Het is dan een flinke omschakeling om zulke persoonlijke gevoelens en herinneringen te bespreken en daarmee te delen met 1,2 miljoen Nederlanders! Andere onderwerpen die ter sprake zouden komen waren uiteraard mijn functie binnen Stage Entertainment en de actualiteit van de première van Joseph and the amazing techiniolor dreamcoat aanstaande vrijdag.

Gisteren in de loop van de dag hoorde ik wie mijn tafelgenoten zouden zijn. André Rieu zou aanwezig zijn, iemand die ik bijzonder waardeer door wat hij voor elkaar krijgt in binnen- en buitenland. Een gepassioneerde musicus met een grote drive om te entertainen. Verder zouden Mark Rutte en Agnes Kant aanschuiven en vooruitblikken op het debat dat ze vandaag in de Tweede Kamer zouden hebben over de financiële crisis en de stappen die de overheid onder leiding van Wouter Bos hierin neemt. De openingsvraag aan tafel was dan ook wat de effecten van crisis zijn op, in ons geval, de musicalmarkt. De verkopen lopen bij ons op dit moment (nog) gelijk aan vorig seizoen waarin we in totaal een record aantal van 2,3 miljoen kaarten verkochten. De historie zegt ons bovendien dat mensen juist in barre tijden geld en tijd vrijmaken voor een theaterbezoek. Even weg uit de problemen van alledag en genieten van een mooi verhaal. Dat was in de jaren dertig al zo en is ook anno 2008/2009 het geval.

Natuurlijk wil je nog veel meer bespreken over bijvoorbeeld het bedrijf of de rol van Joop van den Ende als leermeester. Dat dit uiteindelijk niet zo was, kwam door de waan van de dag, door actualiteiten en interessante discussies. Maar dat geeft niet, dat kan wellicht een volgende keer. Dan kunnen we het gelijk hebben over de ervaring van Jeroen Pauw bij het bezoeken van een musical, want ik kreeg tijdens en na de uitzending het idee dat hij toch nieuwsgierig is waarom ruim 3 miljoen Nederlanders per jaar wel naar een musical gaan. Hij zou Sunset Boulevard gaan bezoeken. Ik ben uiteraard bijzonder benieuwd naar zijn oprechte mening.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Bert Heemskerk blogt: "Ik besloot dat ik het beste als een saaie bankier kon overkomen"

2008-12-09T12:24:00.006+01:00

Rabobank-topman Bert Heemskerk was te gast bij Pauw & Witteman. Hij sprak over bankinjecties door de overheid en over verlaging van de hypotheekrente.

Onderweg naar de uitzending van Pauw en Witteman schiet er toch door je hoofd: wat zal er gevraagd worden, geef ik de goede antwoorden? Als bestuursvoorzitter van een grote bank worden je woorden toch op een goudschaaltje gewogen. Je kunt je geen fouten permitteren. De Rabobank heeft het goed gedaan, ik ben trots op die bank, maar ik wilde mezelf ook niet op de borst kloppen. Ik besloot dat ik het beste als een saaie bankier kon overkomen. Maar tijdens de uitzending verliep alles zeer ontspannen.

Ik zat aan tafel met de oudste top-acteur en de jongste top-violiste ter wereld. Paul Witteman en Jeroen Pauw waren kritisch, maar ik had de indruk dat ik mijn visie op de financiële crisis goed kwijt kon. Ik kon het nieuws brengen dat de Rabobank de hypotheekrente gaat verlagen, die beslissing wordt vandaag genomen. Ik sluit niet uit dat de andere banken ook zullen volgen.

Het enige waar ik achteraf een beetje een dubbel gevoel over had waren mijn opmerkingen over Wouter Bos. Maar wie kaatst kan de bal terug verwachten. In Trouw zei minister Bos dat hij mijn uitspraken met een korreltje zout nam. Wat ik daar van vond, vroeg Jeroen Pauw. Ik zei dat ik die opmerking van Bos met een hele zak zout nam. Na afloop zei mijn woordvoerder: “Ik zie de krantenkoppen al voor me: ‘Heemskerk noemt Bos een zak…’

Bekijk hier de hele uitzending.