Dieuwke van Kreel is te zien in Angst, de nieuwe film van Michiel van Erp. De film gaat over mensen die gebukt gaan onder hun angsten. Dieuwke vertelde in Pauw & Witteman over haar douche-obsessie.Mijn optreden bij Pauw en Witteman heb ik als fantastisch ervaren. In het begin had ik mijn twijfels over mijn deelname, maar achteraf ben ik heel erg blij dat ik het gedaan heb. Alle mensen waren echt superlief! Ik wil iedereen dan ook heel hartelijk bedanken voor het me op mijn gemak stellen. Tijdens het gesprek had ik het gevoel dat ik vrij weinig aan het woord was. Toen ik de uitzending terug zag, zag ik dat dat absoluut niet het geval was. De reden waarom ik dat gevoel had, is waarschijnlijk dat ik het heerlijk vind om over mijn angststoornis te praten. Ik vertel graag ALLES! Maar ja, als ik dat zou willen, had ik wel drie shows nodig waarin ik de enige gast zou zijn. Ik denk dat we wel de hoofdpunten duidelijk behandeld hebben. Ik wil graag zoveel mogelijk uitweiden over mijn dwanghandelingen. Als ik één zo'n handeling zou beschrijven bij één dwanghandeling, ben ik waarschijnlijk al een halfuur bezig. Ik denk niet dat mensen weten hoeveel stress dit opwekt. Het MOET EN ZAL PERFECT zijn. Soms was ik de wanhoop nabij.
Ik heb heel veel lieve reacties gekregen per sms, telefoon, mailtjes, Hyves, en Facebook. Ik vind het zo lief van iedereen. Zo heb ik dus ook een heleboel reacties gekregen via Hyves, óók met persoonlijke verhalen. Ik had ook nooit verwacht dat iedereen zo open zou zijn over hun eigen angsten en stoornissen. Heel knap, moedig en lief van iedereen. Ik zou het heel leuk vinden om met een aantal mensen contact te onderhouden die er zelf ook last van hebben. Ik weet tenslotte wat ze doormaken. Ik weet dat ik heel vrolijk overkom en vaak grapjes maak over mijn stoornis, maar dat neemt niet weg dat het echt een verschrikkelijke stoornis is die je hele leven kan verwoesten. Dit is wederom een reden waarom ik zo graag over mijn stoornis praat. Mensen denken er zo licht over. En dat snap ik ook. Als je geen duidelijk beeld krijgt is dat heel logisch. Ik hoor van veel mensen dat ze de film schokkend vinden. Ikzelf vind dat wel meevallen, ook al weet ik wel beter. Dat komt gewoon doordat, hoe goed de film ook is, je de echte gevoelens nooit zult voelen. En dat is wat een angststoornis is, GEVOEL! Ik vind wel dat de film inderdaad heel heftig is en een goed en vooral breed beeld geeft van allerlei verschillende angsten. Kijken dus.
Ik zit er nu achteraf ook wel mee dat ik niet alles heb kunnen vertellen, tot in detail. Ik vind dat zó prettig! Soms zit ik er wel eens aan te denken om er een boek(je) over te schrijven. Geen limiet en totale vrijheid over je gevoelens en gedachten. Je kan er alles in kwijt. Ik hoop dat jullie allemaal hebben genoten.
Dikke kus, Dieuwke
Bekijk hier de gehele uitzending.
Berichten
26 reacties:
Je bent een leuke, open meid, Dieuwke, en helemaal geen type om een dwangneurose te hebben. Maar zo zie je, schijn bedriegt. Wat een bevrijding moet het voor je zijn om nu eindelijk normaal te kunnen functioneren.
Zelf weet ik niet wat het is, ja, behalve een enkele keer als kind, dat als ik naar school liep bijv. niet op bepaalde stoeptegels mocht stappen, of op een bepaalde plek bijv. dit of dat tuinhekje moest aanraken. Maar dat gold dan voor 1 of 2 dagen en dan vergat ik het weer.
Ik wens je veel volharding in dit proces, maar het ziet er gunstig uit. Ben benieuwd naar die documentaire.
Dieuwke, ik vond het heel dapper van je om in dit programma aan tafel te gaan zitten.
P&W kunnen soms een beetje "lacherig" doen over dingen die ze totaal niet begrijpen. Je kunt altijd een flauwe opmerking verwachten. ( Niet altijd).Er zullen veel mensen zijn die het absoluut niet begrijpen.Ook dat je mensen op straat aansprak vond ik bewonderenswaardig. Knap om er van af te komen. Houden zo! Veel succes.
Het enige wat is blijven hangen is de opmerking van een van de journalisten over douchen en sperma, vlak voor het eind van de uitzending en dat bejaarden eens een condoom moeten gebruiken en dat ze niet altijd als ze klaar zijn in de visvijver moeten springen.
Ik vond het echt een heel raar eind, en dat vond jij zeker ook?
Ik geloof dat ik van het programma een dwangneurose krijg om de doorgeslagen opmerkingen af te vangen en op mijn harde schijf op te slaan.
Dieuwke,
Ik heb zelf al lang last van angsten en vind het knap dat je je verhaal durfde te doen.Dankjewel, je hebt vast voor meer begrip gezorgd !
Marijke van Viegen
No harder op je smoel bos
http://player.nos.nl/index.php/media/play/tcmid/tcm:5-515625/category/nieuws/
Eigenlijk komen dit soort mensen op mij nogal irritant over. Ze denken alleen maar aan zichzelf en het interesseert hen kennelijk niet dat ze anderen tot wanhoop brengen. Altijd maar zielig doen en het slachtoffer uithangen (sorry dat ik minder lief ben, maar heb slechte ervaringen met mensen zoals jij).
De naasten van dwangneurose-patienten worden gegijzeld en lijden ernstig onder gedrag patient.
Kinderen van deze mensen hebben een nare jeugd , soms op/over de rand van kindermishandeling .
Film over dwangneurose kan net dat duwtje in de rug zijn om behandeling te overwegen.
Dieuwke trek je maar niets aan van mijn mail,het is niet persoonlijk bedoelt,jij bent een leuke spontane goed uitziende vrouw.
Welling was ook weer goed op dreef.
Vooral de uitspraak dat hij zit waar hij zit door het niet te willen.
Als je bij een beroepskeuzetest steeds maar invult: wee nie? dan wordt je dus bankdirecteur, goed om te weten.
@Roger,Nout W. zijn uitleg over het niet zien aankomen van Kredietcrisis deed mij sterk aan Jomanda denken.
Hij kon niets zeggen,heeft wat gezegd(voelde het wel aankomen)kreeg allerlei boodschappen door waarvan hij nog niet precies de duiding wist,kortom een geniaal ziener die door verschillende instanties de mond werd gesnoerd toen hij zijn openbaringen publiek maakte.
Het is overduidelijk dat Mirjam van Amsterdam echt totaal geen idee heeft wat deze stoornis eigenlijk inhoud. Dit bericht getuigd van geen enkel respect en druist in tegen alle fatsoensnormen. Respectloos en arrogant, dat wil ik het noemen. En met name erg dom. Inlevingsvermogen zal in haar woordenboek niet voorkomen.
Toch begrijp ik wel wat Mirjam bedoelt, Ester. In aanvang had ik ook zo iets van : kom op, stel je niet aan, hoe kun je je nou gedwongen voelen om 3x3 uur per dag onder de douche te gaan staan en daar toch angst voor te hebben? Niet zo logisch. Vraag me ook af waar haar ouders uithingen?? Als zij de hete kraan in een ander kamer/keuken openzet, laat Dieuwke het wel uit haar hoofd zo lang onder een koude douche te blijven hangen.
Maar dat is ónze gedachtengang. Hoe een dwangneurose echt in iemands hoofd rondspookt, zou ik niet weten. Maar niet fijn als je dat hebt. En dus voor haar toch een bevrijding om ervan verlost te zijn.
Elisabeth heb jij nog een ouderwetse cv installatie?, Bij ons kan je alle kranen openzetten en dan nog blijven ze op temperatuur.(hypotheek)
Ik kan me een dwangneurose heel goed voorstellen, heb het zelf ook. Bv constant mijn geld tellen, net als Nout. Maar ook
het feit dat iedereen hier zijn zegje wild doen is dwang.
om gedachten te wisselen met al die aliassen van dezelfde personen, dat is toch van de gekke.
Kende iemand die nooit douchte, ook wassen was er niet bij. Waarom, hoe dat zo kwam?
Dat begon oiv. de zonnebankcultuur, toen iedereen bruin moest worden. Vooral tv- mensen liepen voorop, en sommige zijn daarin blijven steken. Weet je waar ik ben geweest? Saint Tropez! Nou dan was je een hele peit.
Veel olijfolie op de lijven en zo weinig mogelijk met zeep wassen anders ging je kleurtje eraf was de waarschuwing.
Uiteindelijk begon het bij niet wassen zo te stinken dat er uiteindelijk wel gesopt moest worden. Er kwam dan een enorme korst van wel 2 centimeter dik van dat lichaam af. Het was op sommige plekken, onder de oksels bv. helemaal vereelt.
Roher met jou kan ik praten
Het is inderdaad erg lastig voor je naasten om te begrijpen wat er in het hoofd omgaat van iemand die last heeft van dwang. Vaak stuit het op onbegrip. Je kunt het ook niet begrijpen, als je er zelf geen last van hebt. Je kunt er dus ook niet zomaar over oordelen. Mensen die de bijkomende angstgevoelens bij dwang niet kennen, mogen mijns inziens niet zo hard oordelen als Mirjam dat doet. Nogmaals, best wel begrijpelijk dat het in sommige gevallen tot irritatie kan leiden als je met iemand samenleeft die die angsten heeft, maar een beetje consideratie en respect mag wel. Dat kunnen we toch ook opbrengen voor mensen met een lichamelijke stoornis?
@Elisabeth,vanavond bij NOVA Exhibitionistische (citaat Wim Kok)salarissen van Vara presentatoren.
Ben benieuwd Anna, die salarissen schijnen ook in de tonnen te lopen. Je kunt er geen minister voor wezen. Laten ze meteen de voetballers en popzangers even meenemen !!
Ik weet niet of een Nefit 2005 al antiek is, Roher, maar zo werkt het wel bij ons. W.s. heb jij er eentje met meer capaciteit. Of kan het aan de waterdruk liggen? Heb er geen verstand van.
Moet wel altijd een gil geven naar manlief, als hij 's ochtends vast aan de afwas begint, terwijl ik onder de douche sta. Omgekeerd trouwens ook, maar ik vergis me zelden, mannen vergeten het prompt weer. Hij moet nu de krant blijven lezen als ik er onder ga, voor alle veiligheid.
Een angststoornis is voornamelijk vervelend voor de persoon die er onder lijdt, maar het geeft je ook niet het recht om anderen tot last te zijn of te manipuleren, ook al komt dat voort uit de angst.
Ik zeg dit omdat ik uit eigen ervaring weet hoe het is om er last van te hebben, maar ik weet ook dat je dan de neiging hebt om anderen te laten doen wat jij wilt, omdat je je angst wil bedwingen. Toch heeft iedereen een eigen verantwoordelijkheid en moet iedereen het uiteindelijk zelf oplossen. Steun van anderen is daarbij wel hard nodig.
Toch betekent dit niet dat je anderen moet veroordelen, Mirjam, je stelt je zelf nu ook wel erg op als het slachtoffer van mensen met angsten. Wellicht moet je zelf ook eens therapie overwegen?
Een angststoornis is NIET voornamelijk vervelend voor diegene die hem bezit,het is voornamelijk vervelend voor wie er onder lijdt.
Dat kunnen ouders,partners maar ook kinderen zijn.
Kinderen met een moeder die dwangmatig schoonmaakt zijn te beklagen,geen vriendjes die mogen komen spelen,zelf niet vies mogen worden,een stukje speelgoed is al rommel,kinderen wordt een enorm schuldcomplex aangepraat,mama heeft het zo moeilijk.
Mama heeft het ook moeilijk maar intussen leven kinderen in een HEL.
Dwangmatig uitweiden over dwanghandelingen is een hobby van deze mensen,het lucht ze op.
Ik ken mensen die slachtoffer zijn geworden van familieleden met dwangneuroses. En mijn hart gaat meer uit naar de mensen die er het slachtoffer van zijn geworden - vaak nog kinderen - dan naar de patiënten zelf. Wat ik trouwens wel respecteer van mevrouw Van Kreel is dat ze er moeite voor heeft gedaan ervan af te komen. Dat kan je ook niet van elke patiënt zeggen. Mijn kritiek was dus niet zozeer persoonlijk gericht als meer in het algemeen.
beste dieuwke,
je optreden was super. ik heb ook dwang, maar werk nu als ervaringsdeskundige in de psychiatrie en heb daar ook zelfhulpgroepen opgezet.
http://schoongenoeg.blogse.nl/log/psychiatriewerk/openhartige-ervaringsdeskundige.html#comments
hierboven de link van mijn weblog, ik heb de uitzending erop gezet.
wil je contact met mijn opnen?
m.wasserman@home.nl
maurice wasserman
Beste Diewke, alles willen vertellen kan ook uitmonden in een dwangneurose... Schrijf maar een boekje, dat helpt vast om je verhaal kwijt te kunnen.
Ik weet maar al te goed dat je erg veel last kan hebben van iemand met een angststoornis, mijn moeder had dat namelijk. En het is waarschijnlijk niet zo verbazend dat ik het dus ook heb gekregen, mijn moeder heeft mij namelijk bang gemaakt voor alles. Ik mocht nooit weg, want dan was zij bang. Kortom, inderdaad een enorm schuldgevoel.
Mijn oma is nog een graadje erger, die heeft waarschijnlijk een angststoornis, maar erkent dat niet, en manipuleert dus iedereen in haar omgeving. Je zou gerust kunnen zeggen dat zij borderline heeft.
En onze hele familie is daardoor beschadigd.
Denk dus niet dat ik niet weet hoezeer je het slachtoffer daarvan kunt worden.
Het enige wat ik wou zeggen is dat het voor beide partijen inderdaad heel vervelend is, maar dat je niet moet oordelen zolang je niet weet wat het is.
'Gelukkig' ken ik beide kanten.
Wie kan mij eens helpen met mijn straaftfobie?Die ik trouwens al heb vanaf mn 16de en ik word in sept 39
Hey lieve iedereen!
Ik snap ALLES wat er hier gezegd wordt. Zelfs de kritiek. Logisch...NATUURLIJK is het verschrikkelijk om samen te leven met iemand die een angststoornis heeft! Jullie hebben geen idee hoe erg mijn ouders eronder geleden hebben. En ik snap ook dat mensen dan kritisch naar mij kijken (je stelt je aan, de slachtoffer rol op je nemen etc.)
Maar op zo'n moment zit er helaas niks anders op voor je gevoel.
Ik heb tegen veel mensen gelogen om mijn zin te krijgen. En ik moet eerlijk zeggen...op dat moment had ik daar totaal geen spijt van. IK KON NIET ANDERS! Nu het wat beter met me gaat...kan ik me beter inleven in andere mensen en snap ik hoe erg ik ze heb gekwetst.
Ik snap dat sommigen van jullie er zo'n uitgesproken mening over hebben. Maar ik vind ook...dat als jullie zelf geen angststoornis hebben, jullie niet zo snel mogen oordelen over mensen met een angststoornis en hun doen en laten. Dat jullie oordelen over de anderen die eronder lijden zoals familie en vrienden snap ik best! Jullie zien namelijk alleen die kant, omdat jullie niet weten wat er in het hoofd van iemand met een dwangstoornis omgaat.
Dat is alles wat ik wou zeggen!
En ik ben absoluut niet beledigd hoor! Ik snap het volkomen. Wou alleen eventjes zeggen hoe ik erover dacht!
Groetjess! Xxx Dieuwke van Kreel.
Een reactie plaatsen